O pojmowaniu szczęścia w czasach Honoriusza Balzaca i człowieka współczesnego - refleksje w nawiązaniu do powieści „Ojciec Goriot”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.08.2024 o 16:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 22.08.2024 o 16:07

„Szczęście (...) zawsze będzie się mieściło między naszą stopą, a ciemieniem, czy kosztuje rocznie milion, czy sto ludwików, wrażenie jest zawsze to samo.” Te słowa Honoriusza Balzaca z powieści „Ojciec Goriot” zdają się być ponadczasowe, ukazując istotę ludzkiego dążenia do szczęścia, które niezależnie od epoki przybiera różne formy. Powieść „Ojciec Goriot”, napisana w latach 30. XIX wieku, wciąż jest aktualna i daje nam wiele do myślenia na temat szczęścia, jego pojęcia i konsekwencji dążenia do jego osiągnięcia.

"Ojciec Goriot" to jedna z najbardziej znanych powieści Honoriusza Balzaca, wybitnego francuskiego pisarza i dramaturga. Powieść opowiada o życiu mieszkańców pensji pani Vauquer w Paryżu oraz o tragicznym losie starego kupca Vautrina, znanego jako ojciec Goriot. Balzac, wierny swoim obserwacjom społecznym i realistycznemu stylowi, portretuje nie tylko jednostki, ale i mechanizmy społeczne epoki Restauracji.

Ojciec Goriot jest jedną z najbardziej zapadających w pamięć postaci literackich Balzaca. Zaczął swoje życie jako prosty handlarz mąką, dzięki swojej pracowitości i zręczności dorobił się znacznego majątku. Sukces zawodowy pozwolił mu na przeprowadzkę do najdroższego mieszkania w domu pani Vauquer, co przyniosło mu szacunek i podziw wśród sąsiadów. Jednakże, jego największym szczęściem były córki - Delfina de Nucingen i Anastazja de Restaud, które kochał bezgranicznie.

Ojciec Goriot, mimo swojego majętnego statusu, poświęcał wszystko dla swoich córek. Jego miłość do Delfiny i Anastazji była tak wielka, że gotów był zniszczyć swoją przyszłość finansową, aby zapewnić im szczęście. Powoli tracił majątek, w rezultacie czego musiał przeprowadzać się z coraz lepszych mieszkań do coraz mizerniejszych. Jego degradowanie materialne i społeczne było ceną za szczęście córek, które jednak nie odwzajemniały jego miłości i poświęcenia. Dramatyczne konsekwencje jego oddania doprowadziły do jego upokorzenia i w końcu samotnej śmierci na samej nędzy.

Kontrastem dla postaci ojca Goriot jest Eugeniusz de Rastignac, młody, ambitny student, który przybył do Paryża z prowincji z planami pomocy swojej rodzinie. Początkowo pozbawiony środków do życia, Eugeniusz zostaje wciągnięty w świat paryskiego życia towarzyskiego, które okazuje się być zarówno fascynujące, jak i zgubne. Eugeniusz pod wpływem fascynacji i miłości do Anastazji, jednej z córek Goriot, staje się coraz bardziej zafascynowany materialnym bogactwem i statusem społecznym.

Eugeniusz prowadzi podwójne życie - z jednej strony obiecuje matce i siostrom pomoc finansową, z drugiej zaś, kłamie na ich rzecz, by zdobyć fundusze na życie w stolicy. Vautrin, tajemniczy i cyniczny mieszkaniec tej samej pensji, ostrzega Eugeniusza przed konsekwencjami takiego postępowania, ukazując ciemne strony dążenia do bogactwa i władzy.

Śmierć ojca Goriot jest momentem przełomowym dla Eugeniusza. Widząc samotną i tragiczną śmierć człowieka, który poświęcił wszystko dla szczęścia swoich córek, Eugeniusz zaczyna dostrzegać próżność i ulotność materialnych dążeń. Postanawia zmienić swoje życie i dążyć do osiągnięcia statusu materialnego i społecznego, ale już świadom ceny, jaką mogą za to zapłacić.

Porównując dążenia do szczęścia w czasach Balzaca i współczesnych, zauważamy pewne uniwersalne prawdy i różnice. Współczesny, zapracowany człowiek również widzi szczęście w posiadaniu dóbr materialnych i statusu społecznego. W obecnych czasach wiele osób prowadzi szybki, pełen ambicji tryb życia, dążąc do osiągnięcia sukcesu finansowego i społecznego. Pieniądze dla wielu są środkiem do realizacji swoich celów, marzeń o lepszym życiu, konkretnej pozycji społecznej.

Słowa Bianchona, jednego z bohaterów powieści, przypominają nam, że pieniądze nie powinny być celem samym w sobie, lecz środkiem do realizacji pewnych marzeń i dążeń. Marzenia i cele są różne dla każdego człowieka, lecz to one stają się źródłem prawdziwego szczęścia. Wszyscy dążymy do zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych, ale dopiero osiągnięcie wewnętrznej harmonii i umiejętność doceniania małych rzeczy mogą przynieść prawdziwe zadowolenie.

Podobieństwa i różnice w pragnieniach ludzi w XIX wieku i współczesnych są widoczne przede wszystkim na poziomie mentalności i aspiracji. Zarówno wtedy, jak i dziś, dążenie do zaspokojenia potrzeb materialnych jest istotnym elementem ludzkiego życia. Jednak współczesny człowiek często ma większą świadomość psychologicznych aspektów szczęścia, takich jak potrzeba samorealizacji, relacje międzyludzkie i zdrowie (fizyczne i psychiczne).

Na zakończenie, refleksje na temat szczęścia przedstawione w powieści Balzaca ukazują nam, jak ważne jest zrozumienie i docenienie szczęścia, niezależnie od czasów i kontekstu społecznego, w jakim żyjemy. Ojciec Goriot i Eugeniusz de Rastignac uczą nas, że szczęście to nie tylko materialne dobra i status społeczny, ale przede wszystkim umiejętność cieszenia się relacjami międzyludzkimi, małymi radościami codziennego życia i wewnętrzną harmonią.

Honoriusz Balzac w swojej powieści mistrzowsko ukazał dążenia ludzkie do szczęścia, przypominając nam o istotnych wartościach, które niezależnie od epoki pozostają uniwersalne. Dlatego też warto zastanowić się nad tym, co naprawdę daje nam szczęście i jak umiemy to docenić, niezależnie od czasów, w jakich żyjemy.