Bohaterowie i ich tragedie na podstawie literatury antyku, romantyzmu i literatury współczesnej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.08.2024 o 9:29

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.08.2024 o 9:13

#

Dramat to jeden z najstarszych i najbardziej skomplikowanych rodzajów literackich. Jego korzenie sięgają starożytnej Grecji, gdzie narodziły się fundamentalne formy: tragedia i komedia. Tragedia, jako jedna z najważniejszych form dramatu, zajmowała szczególne miejsce w kulturze antycznej, a jej wpływ rozciąga się na kolejne epoki literackie, w tym romantyzm i literaturę współczesną. W dramacie ukazana jest często walka jednostki z siłami wyższymi, takimi jak los, historie społeczne czy normy moralne, co prowadzi do nieuchronnej klęski bohatera tragicznego.

Podstawowy element tragedii to konflikt jednostki z większymi siłami, które determinują los bohatera. Niezależnie od epoki, tragiczne losy bohaterów są zdeterminowane przez nieprzezwyciężalne fatum, a ich niedola ma na celu wywołanie katharsis u widza, oczyszczenie przez litość i trwogę. Rola fatum w antycznych tragediach była fundamentalna, ale również w romantyzmie i epoce współczesnej można dostrzec, jak los bohaterów jest kształtowany przez siły im niezrozumiałe i nie do przeskoczenia.

Tragedie Bohaterów Antycznych

Sofokles w swojej tragedii „Antygona” kreśli historię bohaterki, która stoi przed moralnym dylematem: czy przestrzegać prawa boskiego, czy też posłuchać zasad ustanowionych przez człowieka. Antygona postanawia pochować swojego brata Polinika, mimo zakazu króla Kreona, co prowadzi do jej zatrzymania i skazania na śmierć. Konflikt między prawami boskimi a ziemskimi nie tylko akcentuje tragizm bohaterki, ale również podkreśla jej niezłomność i lojalność wobec rodziny. Fatum w tej historii przejawia się w nieuniknionej klęsce Antygony, która mimo swojej odwagi i determinacji musi zginąć, aby spełniło się proroctwo. Jest to dramat, który porusza kwestię miłości siostrzanej i obowiązku obywatelskiego, ukazując tragiczny koniec bohaterki poprzez samobójstwo.

Tragedie Bohaterów Romantycznych

W III części „Dziadów” Adam Mickiewicz przedstawia postać Konrada, bohatera, który przechodzi ewolucję od romantycznego kochanka do bojownika o wolność narodu. Jego główny konflikt to walka z Bogiem, ukazana w „Wielkiej Improwizacji”. Konrad, poddany rozterkom moralnym, pragnie zemsty na zaborcach i pycha sprawia, że porównuje się z Bogiem. Jego bluźnierstwo i klęska w próbie przepowiadania przyszłości ukazują tragizm wynikający z patriotyzmu oraz niemożności pogodzenia się z klęską narodu.

Innym przykładem jest bohater „Konrad Wallenrod” Mickiewicza – rycerz, patriota i spiskowiec, stojący przed dylematami moralnymi związanymi ze zdradą i morderstwami dokonywanymi w imię ojczyzny. Jego osobista tragedia polega na konieczności rezygnacji z osobistego szczęścia na rzecz wyższego celu, co prowadzi do jego klęski na polu życia prywatnego mimo zwycięstw na polu walki.

Kordian, bohater dramatu Juliusza Słowackiego, również mierzy się z wewnętrznymi konfliktami. Zrozpaczony kochanek staje się gorliwym patriotą podczas swojej podróży, co kulminuje na górze Mont Blanc. Próba zamachu na cara jest egzemplifikacją wewnętrznego konfliktu bohatera i jego finalnej klęski, wynikającej ze słabości wobec własnych wymagań i zdolności.

Zygmunt Krasiński w „Nie-boskiej komedii” kreuje postać Hrabiego Henryka, który zmaga się z dramatem osobistym, rodzinnym i społecznym. Konflikt między idealizmem poety a realnością codziennego życia jest dominującą nutą w jego losach. Hrabia ponosi klęski w każdej sferze życia: jako poeta, mąż, ojciec i przywódca społeczny, co buduje jego postać jako klasycznego bohatera tragicznego.

Tragedie Bohaterów Współczesnych

W dramacie „Kartoteka” Tadeusza Różewicza bohater jest odzwierciedleniem chaosu cywilizacyjnego, którego doświadczył w wyniku wojny. Brak tożsamości, bierność i zwątpienie to cechy niosące za sobą tragizm. Bohater, porażony przypadkowością i ślepą fortuną, nie potrafi odnaleźć sensu życia. Jego losy ujawniają traumatyczne skutki wojennych doświadczeń, które prowadzą do wewnętrznej degręgolady i duchowego zniszczenia.

„Tango” Sławomira Mrożka ukazuje postać Artura, który stara się odnaleźć swoje miejsce w świecie pozbawionym norm i wartości. Jego bunt przeciwko anarchii i chaosowi rodzinnemu oraz społecznemu jest tragiczny, gdyż kończy się morderstwem i upadkiem jego idealistycznych założeń. Konflikt wewnętrzny oraz starcia z interesami społecznymi nie pozwalają mu na zwycięstwo, co czyni jego postać kolejnym tragicznym bohaterem literatury.

Zakończenie

Na przestrzeni wieków literatura stara się znaleźć sens w walce z przeciwnościami losu, ukazując bohaterów, którzy mimo klęsk i tragedii, pozostają niezłomni w swojej determinacji i dążeniu do celu. Tragiczne zakończenia tych historii ukazują nie tylko ich porażki, ale także siłę ich ducha, pozostawiając widza z poczuciem katharsis i refleksją nad życiem i losem jednostki.