"Obmyślam świat" Wisławy Szymborskiej pretekstem do rozważań na temat świata idealnego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.08.2024 o 20:56

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.08.2024 o 20:13

Wisława Szymborska, laureatka literackiej Nagrody Nobla w 1996 roku, jest jedną z najwybitniejszych postaci polskiej poezji XX wieku. Jej utwory, pełne ironii, dowcipu i głębokiej refleksji, przemycają w sobie zarówno uniwersalne prawdy, jak i osobiste doświadczenia poetki. Wiersz „Obmyślam świat” z tomu „Wołanie do Yeti” z 1957 roku stanowi doskonały przykład umiejętności Szymborskiej w kreowaniu oryginalnej, jednocześnie lirycznej i filozoficznej wizji rzeczywistości. Przyjrzyjmy się temu utworowi bliżej, analizując jego treść i przesłanie, aby zastanowić się nad możliwością istnienia świata idealnego.

Wiersz „Obmyślam świat” rozpoczyna się ironią, której Szymborska nie szczędzi. Używa języka poezji jako narzędzia, aby opisać wizję poprawionej wersji świata, jednak natychmiast staje się jasne, że zamierzała ukazać absurdalność takich dążeń. Fragment „idiotom na śmiech, melancholikom na płacz, łysym na grzebień, psom na buty” jest jawną kpiną z naiwnych prób doskonalenia rzeczywistości. Poetka podejmuje temat sensu takiego przedsięwzięcia, podważając możliwość stworzenia świata wolnego od wad.

Pierwszy rozdział „Obmyślanego świata”, jak określa to sama autorka, jest deklaracją konieczności komunikacji i współczucia. „Nawet proste dzień dobry wymienione z rybą ciebie, rybę i wszystkich przy życiu umocni” - Szymborska w ten sposób wskazuje na bliskość i wzajemne wsparcie między wszystkimi istotami. W nowym świecie zwierzęta i rośliny mogą mówić, co ma prowadzić do szczęśliwszego współżycia. Wyidealizowana fauna i flora, takie jak lasy improwizujące na tematy moralne oraz jeże tworzące nowe aforyzmy, są poetycką wizją harmonii między człowiekiem a naturą.

Drugi rozdział opisuje nowy porządek czasu. W idealnym świecie czas jest bezsilny wobec kochanków, a młodość stanie się wieczna dla wszystkich oprócz zbrodniarzy, którzy będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swoich czynów w starości. Czas w tym ujęciu staje się moralnym arbitrem, nagradzającym nieskazitelne życie wieczną młodością i karzącym zło starością. Poeta w ten sposób podkreśla dwie najważniejsze wartości dla człowieka - miłość i sprawiedliwość.

Ostatnia część „Obmyślanego świata” eliminuję najgłębsze ludzkie cierpienia. W idealnym świecie śmierć odbiera ludzi tylko we śnie, tworząc wizję absolutnie bezbolesnej egzystencji. Oddech przestaje być koniecznością, a cisza staje się muzyką. „Bach chwilowo grany na pile” jest metaforą doskonałości, którą można osiągnąć jedynie w utopii; wszystko inne jest tylko namiastką ideału. Nierealistyczna, ale kusząca refleksja nad rzeczywistością pozbawioną bólu i cierpienia ukazuje głębokie pragnienia, które przynajmniej raz dotykają każdego z nas.

Podczas gdy Szymborska w swoim wierszu oferuje wyobrażenie świata idealnego, nasuwa się pytanie, czy stworzenie takiego świata jest możliwe w rzeczywistości. Wydaje się, że odpowiedź jest niejednoznaczna. Po pierwsze, idealny świat musiałby spełniać oczekiwania każdego człowieka, co jest niemożliwe ze względu na różnorodność naszych wizji ideałów. Każdy człowiek ma osobiste, często sprzeczne koncepcje doskonałości. Jedni pragną wiecznej młodości, inni dążą do całkowitej równości społecznej czy ekologicznej harmonii. Żadna z tych wizji nie może być zrealizowana bez kompromisu, który zawsze pozostawia kogoś niezadowolonego.

Historia dostarcza dowodów na to, że dążenie do stworzenia świata idealnego często prowadziło do tragicznych konsekwencji. Rewolucje, które miały na celu polepszenie życia społecznego, takie jak Rewolucja Francuska czy Bolszewicka, miały na celu wcielenie w życie utopijnych ideałów. Konsekwencją tych dążeń były jednak konflikty, cierpienie i tyranie. Liderzy wykorzystywali masowe marzenia do realizacji swoich ambicji, co kończyło się powstaniem totalitarnych reżimów zamiast obiecanej utopii. To dowodzi, że dążenie do absolutnej doskonałości często ma odwrotny skutek, prowadząc do jeszcze większego zniewolenia.

Czy zatem realistycznie można myśleć o świecie doskonałym? Wydaje się, że taki świat jest niemożliwy do zrealizowania, nie tylko dlatego, że marzenia wszystkich ludzi są niemożliwe do pogodzenia, ale również ze względu na inherentne różnice w naszych wartościach i priorytetach. Niektórzy mogą priorytetyzować pokój na świecie, inni mogą marzyć o czystym powietrzu i miłości, a jeszcze inni mogą dążyć do technologicznego postępu niezależnie od kosztów. Jednak nie wszystkie te marzenia mogą współistnieć bez konfliktów.

Pragmatyczne spojrzenie na świat sugeruje, że zamiast dążyć do nieosiągalnego ideału, powinniśmy skupić się na realistycznej poprawie naszej rzeczywistości. Zamiast marzyć o nierealistycznej utopii, powinniśmy podejmować działania, które faktycznie poprawiają warunki życia dla wszystkich. Dążenie do lepszego świata może obejmować walkę z ubóstwem, ochronę środowiska, promowanie edukacji i zdrowia, a także budowanie sprawiedliwych i zrównoważonych systemów społecznych. Każdy mały krok ku poprawie świata jest wartościowy i możliwy do zrealizowania w rzeczywistości.

Podsumowując, „Obmyślam świat” Wisławy Szymborskiej jest bogatą, wielowarstwową refleksją nad naszymi pragnieniami stworzenia idealnej rzeczywistości. Poetka poprzez ironię i idealistyczne obrazy ukazuje marzenia człowieka, jednocześnie podkreślając ich nierealność. Analizując te wizje, kształtujemy zrozumienie, że ideały są ważne jako wyznaczniki kierunku, ale pragmatyczne podejście i realistyczne działania są kluczowe dla rzeczywistej poprawy świata. Świat idealny może być nieosiągalny w absolutnym sensie, ale nasze dążenia do lepszego życia, kierowane empatią i współpracą, mogą prowadzić do znaczących i pozytywnych zmian. To właśnie w tych codziennych działaniach, często małych i niedoskonałych, możemy odnaleźć prawdziwy sens naszego dążenia do doskonałości.