Ballada „Romantyczność” Adama Mickiewicza, a filozoficzna ballada „Dziewczyna” Bolesława Leśmiana – dokonaj porównania.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.08.2024 o 15:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 16.08.2024 o 14:43

Wstęp

W epoce romantyzmu, w której tworzył Mickiewicz, dominowało zainteresowanie duchowością, uczuciowością i irracjonalnością. Mickiewicz stał się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tej epoki, czerpiąc inspiracje z ludowych podań, wierzeń i patriotycznej emocji. Z kolei Leśmian, tworzący w okresie Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego, usiłował łączyć realizm z symbolizmem, badając granice i sens rzeczywistości poprzez niezwykle bogatą symbolikę i filozoficzne rozważania.

Rozwinięcie

Ludowe wierzenia i metafizyka

Karusia, jako osoba prosta i niewinna, ma dość wyjątkowy kontakt ze zmarłym, co sprawia, że staje się obiektem kpin i niezrozumienia społeczeństwa miasteczka. Wprowadza to do ballady głęboko metafizyczny aspekt, ukazując, że życie pozagrobowe staje się bardziej dostępne dla umysłów prostych, wrażliwych i otwartych na duchowe doświadczenia.

"Dziewczyna" Leśmiana: Ballada "Dziewczyna" Bolesława Leśmiana to opowieść o dwóch braciach, którzy postanawiają odkryć, co kryje się po drugiej stronie "muru od marzeń strony". Bohaterowie są uniwersalni, mogą być każdym z nas, niezależnie od pochodzenia społecznego czy kultury, co wskazuje na ogólnoludzkie pytania o życie po śmierci i istotę świata metafizycznego.

Leśmian centralizuje tematykę metafizyczną, nakreślając ją jako esencję fabuły. Bracia nie mają konkretnej tożsamości, co sprawia, że ich poszukiwania stają się uniwersalnym marzeniem o poznaniu, o przekroczeniu granicy między światem doczesnym a nieznanym.

Postacie i ich relacje z zaświatami

Bracia w "Dziewczynie" Leśmiana: Bracia z ballady Leśmiana przedstawieni są jako postacie z determinacją dążące do poznania tajemnicy życia po śmierci. W swoich próbach przekroczenia "muru od marzeń strony" chcą odkryć, co znajduje się po drugiej stronie. Ich dążenia odzwierciedlają wolną wolę i głęboką ciekawość, odmienną od doświadczeń Karusi, która jest raczej biernym odbiorcą wizji.

Symbolika młotów, których bracia używają do rozbijania muru, pokazuje, że narzędzia, które posługujemy się do badania metafizyki, mogą być niewłaściwe. Młoty symbolizują naukę i technologię, które być może nie są odpowiednie do odkrywania tajemnic duchowych.

Niepowodzenie w poznaniu zaświatów

Leśmian: Bracia z ballady "Dziewczyna" Leśmiana również nie odnajdują tego, czego szukają; rozbijając mur, odkrywają za nim jedynie próżnię. To symbolizuje niepoznawalność metafizycznego świata i analizuje nieodpowiednie podejście braci, pokazując, że nie wszystkie narzędzia są właściwe do duchowych poszukiwań.

Stosunek ludzi do nieznanego

Leśmian: W "Dziewczynie" Leśmiana ludzie spotykają się z metafizyczną próżnią, która nie drwi z nich, a jedynie odbija ich własne lęki. Bracia, odkrywając pustkę, stają się świadomi swojej niemocy i granic własnego poznania. Cytat "A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie" pokazuje, że ludzka niechęć do nieznanego jest uzasadniona ich własnymi obawami i ograniczonym pojmowaniem.

Filozoficzne aspekty i agnostycyzm

Mickiewicz akcentuje wrażliwość i uczuciowość jako drogę do tajemnicy, co wyraża słynnym frazesem "Miej serce i patrzaj w serce". Leśmian z kolei prezentuje powściągliwość w wydawaniu pochopnych sądów na temat nieznanego, co sugeruje bardziej złożoną relację z niewiadomą, opartą na akceptacji jej niepoznawalności.

Podobieństwa i różnice w perspektywie obu poetów

U Leśmiana natomiast tematyka metafizyki jest bardziej badawcza i sceptyczna. Przekroczenie granic rzeczywistości nie przynosi odpowiedzi, a raczej więcej pytań, co podkreśla niepoznawalność i wielowymiarowość duchowych poszukiwań. Zastosowane symbole i motywy w balladzie "Dziewczyna" sprawiają, że utwór nabiera bardziej filozoficznego niż emocjonalnego wymiaru.

Zakończenie

Rozważania nad naturą poznania metafizycznego w obu balladach prowadzą do refleksji nad wartością tej niepoznawalności – być może to właśnie tajemnica i niepewność nadają życiu jego głębię i fascynującą nieprzewidywalność. Mickiewicz poprzez uczuciowość, a Leśmian poprzez filozoficzną powściągliwość, zapraszają nas do kontemplacji i akceptacji tego, że pewne aspekty istnienia pozostaną poza naszym zasięgiem.

Ostatecznie, wiara i czucie wciąż są kluczowymi elementami w podejściu do tajemnicy, a zrozumienie, że nie wszystko musi być zrozumiałe, daje nam wgląd w istotę ludzkiej kondycji i relacji z nieznanym.