Wypracowanie na temat Stanisława Wokulskiego jako romantyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 11:38

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 21.02.2026 o 14:06

Stanisław Wokulski, główny bohater powieści Bolesława Prusa „Lalka”, jest postacią niezwykle złożoną i wielowymiarową. Przyglądając się jego życiu i działaniach, można dostrzec wiele cech charakterystycznych dla bohaterów romantycznych, mimo że sam utwór powstał w epoce pozytywizmu. Współistnienie tych dwóch aspektów w jednej osobie sprawia, że Wokulski staje się postacią wyjątkową i godną analizy.

Na pierwszy plan wysuwa się jego nieszczęśliwa miłość do Izabeli Łęckiej. Wokulski, jak przystało na romantyka, obdarza kobietę idealizującą miłością, która staje się centralnym punktem jego życia. Jego uczucie jest pełne pasji, ale również tragiczne i skazane na porażkę od samego początku. Mimo licznych znaków, które świadczyły o tym, że Izabela nie odwzajemnia jego uczuć w prawdziwym sensie, Wokulski nie przestaje jej idealizować. Utożsamia ją z jakąś wyższą wartością, czymś niemal boskim, co jest klasycznym motywem w literaturze romantycznej. Jego miłość do Izabeli przywodzi na myśl miłosne perypetie bohaterów takich dzieł jak „Cierpienia młodego Wertera” Goethego, czy „Konrad Wallenrod” Mickiewicza, gdzie również silne emocje prowadzą do nieuchronnej tragedii.

Drugim ważnym aspektem jego romantycznej natury jest silne poczucie indywidualizmu i odmienności. Wokulski często czuje się wyobcowany i niezrozumiany przez otoczenie. Jego ideały i marzenia są daleko większe niż to, co oferuje mu współczesny świat. Ucieczka w świat nauki i wynalazków, którą można zaobserwować w jego zainteresowaniach balonem, pokazuje jego pragnienie przekroczenia granic zwykłego, codziennego życia. Jest to charakterystyczne dla bohaterów romantycznych pragnienie transcendencji, wzniesienia się ponad przeciętność i rutynę życia codziennego.

Kolejna cecha, która łączy Wokulskiego z bohaterami romantycznymi, to jego wewnętrzne rozdarcie. Jego dylematy są nie tylko praktyczne, dotyczące spraw materialnych i społecznych, lecz również głęboko egzystencjalne. Jest on rozdarty między marzeniem a rzeczywistością, między przeszłością a teraźniejszością. Symboliczne staje się w tym kontekście jego rozdwojenie między przynależność do idei romantycznych a obowiązki i realia pozytywistycznego otoczenia. To, że Wokulski nie potrafi jednoznacznie opowiedzieć się po jednej stronie, jest także cechą charakterystyczną dla romantycznych bohaterów, którzy wielokrotnie musieli wybierać między sercem a rozumem, między idealizmem a pragmatyzmem.

Warto również zwrócić uwagę na fascynację Wokulskiego nauką, co można by uznać za cechę pozytywistyczną, jednakże jego zainteresowanie najnowszymi technologiami i odkryciami często przybiera formę niemal mistyczną. Wokulski chce nie tylko zgłębiać wiedzę, ale również używać jej do realizacji swoich najgłębszych pragnień, co przypomina bohaterów romantycznych, którzy za wszelką cenę dążyli do realizacji swoich marzeń, często wbrew logice i rozsądkowi. Ta zapalczywość i idealistyczne podejście do życia naukowego i technicznego są cechami typowo romantycznymi.

Ostatecznie zakończenie powieści, w którym Wokulski znika w niejasnych okolicznościach, pozostawiając po sobie tajemnicę i niedopowiedzenia, również można odczytywać w kontekście romantycznym. Motyw tajemnicy otaczającej los bohatera i jego potencjalna śmierć są klasycznymi tematami literatury romantycznej. W ten sposób Wokulski, niezależnie od wyboru drogi życiowej, pozostaje w pewnym sensie tragiczną postacią, której życie i marzenia nie zostały do końca zrealizowane, co jest esencją romantycznego tragizmu.

Podsumowując, Stanisław Wokulski, mimo że żyje i działa w realiach pozytywistycznych, nosi w sobie wiele cech bohatera romantycznego. Jego nieszczęśliwa i idealistyczna miłość, wewnętrzne rozdarcie, poczucie wyobcowania, fascynacja nauką jako drogą do transcendencji oraz tragiczny i tajemniczy koniec plasują go jako postać głęboko wpisaną w tradycję romantyczną. Bolesław Prus, tworząc Wokulskiego, umiejętnie połączył elementy romantyczne z pozytywistycznymi, tworząc postać wielowymiarową i niezwykle fascynującą.