Bolesław Prus: „Szczęście każdy nosi w sobie” . Co mówi na temat szczęścia literatura? Odwołaj się do różnych koncepcji szczęścia oceń je i uzasadnij swoją ocenę.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.01.2024 o 21:38

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.01.2024 o 18:25

Szczęście, to uniwersalne pragnienie ludzkie, przez wieki budziło zainteresowanie filozofów, pisarzy i myślicieli. Różne kultury i epoki ujmowały je na rozliczne sposoby, jednak Bolesław Prus stwierdził, że „szczęście każdy nosi w sobie”, co sugeruje, że kluczem do szczęścia jest jego wewnętrzne źródło i subiektywne poczucie radości z tego, co się posiada. Zbadajmy głębiej literackie koncepcje szczęścia, aby ocenić ich wartość i zastosowanie w życiu współczesnym człowieka.

Starożytni filozofowie zwracali uwagę na aspekt dynamiczny istnienia, którego wyrazem jest słynne "panta rhei" Heraklita z Efezu. Być może już wtedy doszukiwano się szczęścia w aktywnym uczestnictwie w życiu, które nieustannie się zmienia. Horacy, głosząc zasadę carpe diem, zachęcał, aby czerpać z dnia obecnego, co najlepsze, co łączy się z umiejętnością dostrzegania piękna chwili i odnalezienia w niej szczęścia. Epikur zaś postawił na hedonizm, a zatem na przyjemność jako najwyższe dobro. Jednak przeżywanie chwilowych przyjemności bez głębszej refleksji może prowadzić do uczucia pustki, co zostało ukazane w "Quo vadis" Henryka Sienkiewicza, gdzie hedonistyczna uczta Nerona jawi się jako symbol bezdennej próżności i krótkotrwałego szczęścia.

W kontraście do tego stoi chrześcijaństwo, reprezentowane przez postać św. Franciszka z Asyżu, dla którego prawdziwe szczęście wiązało się z duchowym wewnętrznym pokojem i ascetycznym życiem. Ta koncepcja kładzie nacisk na trwałość i niezależność doznań od materialnych aspektów bytu.

Renesansowa literatura, reprezentowana przez Jana Kochanowskiego, podkreślała zaś wewnętrzną harmonię jako źródło szczęścia. Człowiek renesansu widział zadowolenie w pięknie świata i rodzinnych więziach. Z tej perspektywy życie zapewnia wielorakie możliwości czerpania radości.

Romantyzm i pozytywizm prezentują dwa różne podejścia do miłości, a w efekcie do szczęścia. Giaur, Gustaw czy Wokulski, nieszczęśliwi w miłości, pokazują, jak nadmierne uzależnienie swojego szczęścia od innej osoby może prowadzić do głębokiej rozpaczy. Tymczasem postaci Justyny Orzelskiej i Jana Bohatyrowicza z "Nad Niemnem" Elizy Orzeszkowej znalazły szczęście w miłości, która zakwitła w bliskości z przyrodą i prostocie życia.

Podsumowując, literatura prezentuje wieloaspektowe oblicza szczęścia, od antycznego hedonizmu, przez chrześcijański ascetyzm, renesansowy humanizm, romantyczną namiętność po pozytywistyczne poszukiwanie równowagi. Każda z tych koncepcji ma swoje mocne i słabe strony, jednak wspólnym mianownikiem jest to, że człowiek posiada wpływ na własne szczęście, co potwierdza teza Prusa. Szczęście stanowi efekt osobistej interpretacji życiowych doświadczeń i pokłada wielką odpowiedzialność w rękach jednostki.

W życiu współczesnym można zauważyć podobne tendencje w poszukiwaniu szczęścia. Ludzie dążą do różnych form jego osiągania – od materialnych przyjemności po głębokie zrozumienie własnej duszy. Może więc warto zastanowić się nad własnym stosunkiem do szczęścia i podjąć świadome kroki ku jego odnalezieniu, nie zapominając, że jak mówił Prus – nosimy je w sobie.