Wyprawka i argumentacja „Dziady” cz. 2 i cz. 3

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.10.2024 o 8:52

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.09.2024 o 18:08

Adam Mickiewicz, jeden z najważniejszych poetów polskiego romantyzmu, w swoich dziełach często porusza tematy mistyczne, narodowe oraz moralne. "Dziady" to cykl dramatyczny, który jest jednym z jego najważniejszych i najbardziej znanych utworów. Dramat ten jest podzielony na kilka części, z których każda podejmuje ważne kwestie związane z losami polskiego społeczeństwa i jednostki. W niniejszym wypracowaniu przeanalizujemy dwie części tego cyklu, a mianowicie "Dziady" część II oraz "Dziady" część III, koncentrując się na ich treści oraz głównych przesłaniach.

"Dziady" część II czyli "Dziady wileńsko-kowieńskie", przedstawiają obrzęd dziadów, podczas którego duchy zmarłych nawiedzają świat żywych, aby prosić o pomoc i przestrogę. Akcja odbywa się w kaplicy na cmentarzu, gdzie gromadzą się ludzie, by przeprowadzić tradycyjny rytuał. Całość obrzędu prowadzi Guślarz, który przywołuje duchy.

Pierwszym duchem, który się pojawia, jest duch Józia i Rózi, dzieci, które zmarły jako niewinne aniołki i nie zaznały cierpienia na ziemi. Z tego powodu nie mogą wejść do raju. Mieszkańcy, na prośbę duchów, rzucają garść ziaren owsa, co ma im pomóc znaleźć spokój. Kolejny duch to Zły Pan – bogaty i okrutny człowiek, który za życia skrzywdził wiele osób. Z powodu swych grzechów po śmierci cierpi ogromne męki głodu i pragnienia. Mieszkańcy, współczując jego losowi, rzucają mu kęs chleba i kroplę wody, jednak duch nie jest w stanie ich dosięgnąć, a jego cierpienie trwa nadal. Ostatnia zjawa to duch Zosi, młodej dziewczyny, która była zbyt beztroska i lekkomyślna za życia. Zosia również nie znalazła spokoju po śmierci, gdyż jej dusza jest zawieszona między niebem a ziemią. Guślarz prosi zgromadzonych o pomoc dla niej, co ma doprowadzić do ukojenia jej ducha.

"Dziady" część II pokazują, że każdy z nas ponosi konsekwencje swoich uczynków za życia – zarówno pozytywne, jak i negatywne. Mickiewicz porusza kwestie moralne i etyczne, przedstawiając, że choć życie doczesne jest ulotne, to nasze czyny mają trwałe konsekwencje. Mistyczna atmosfera dramatu skłania również do refleksji nad naturą życia i śmierci oraz powiązaniem między światem żywych i zmarłych.

"Dziady" część III to z kolei dramat polityczny, nawiązujący do historii Polski i walki narodowowyzwoleńczej. Tematyka tej części jest znacznie bardziej skomplikowana i symboliczna, a akcja toczy się głównie w więzieniu i na Syberii. Głównym bohaterem jest Konrad, będący wcieleniem przemiany Gustawa z części II na postać patriotycznego bojownika. Konrad jest poetą i bojownikiem, który walczy za wolność ojczyzny, a jednak jego los jest tragiczny.

Trzecia część "Dziadów" koncentruje się na buncie duchowym bohatera, który podczas odbywanej przez niego w celi więziennej samotności wznosi się na wyżyny metafizycznej refleksji. W scenie „Wielkiej Improwizacji” Konrad, w stanie ekstatycznym, buntuje się przeciwko Bogu, oskarżając Go o obojętność wobec cierpień narodu polskiego. Wyraża w ten sposób nie tylko swoją osobistą rozpacz, ale również sprzeciw wobec złego losu, który spotyka Polaków. Jego prowokacyjne słowa: „Nazywam się Milijon – bo za milijony kocham i cierpię katusze" pokazują, że czuje się odpowiedzialny za losy całego narodu.

Waga części III nie ogranicza się jedynie do refleksji filozoficznych i politycznych. Mickiewicz wprowadza również szereg postaci historycznych i symbolicznych, takich jak Senator Nowosilcow, który jest uosobieniem zła i tyranii carskiej Rosji. Prześladując Polaków, wciela w życie politykę represji i terroru. Przedstawienie postaci Ewy i księdza Piotra przyczynia się do rozbudowania warstwy moralnej dramatu poprzez pokazanie kontrastu między niewinnością, pobożnością a złem represji.

"Dziady" część II i III różnią się pod względem tematyki i tonacji. Podczas gdy druga część jest bardziej mistyczna i moralizatorska, trzecia część skupia się na kwestiach politycznych i narodowych. Jednak obie części łączy głęboka refleksja nad ludzkim losem oraz przekonanie o istnieniu sił wyższych, które wpływają na nasze życie. Mickiewicz, poprzez swoje dramaty, nie tylko kształtuje wyobraźnię czytelników, ale również skłania ich do przemyśleń nad wartościami moralnymi i patriotycznymi. "Dziady" pozostają jednym z najważniejszych dzieł polskiej literatury, które wciąż poruszają i inspirują kolejne pokolenia.