W jakich okolicznościach Żegota opowiada bajkę o diable i zbożu

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: wczoraj o 8:27

W literaturze polskiej, w znanym dramacie romantycznym "Dziady" Adama Mickiewicza, jednym z ważnych wątków jest obecność postaci o imieniu Żegota. Osoba ta, w scenie więziennej z trzeciej części tego dzieła, opowiada historię, która ma na celu nie tylko rozluźnienie ciężkiej atmosfery w celi, ale także przekazanie głębszej refleksji o świecie i ludzkiej kondycji.

Akcja trzeciej części "Dziadów" rozgrywa się w Wilnie, pod zaborem rosyjskim, gdzie przedstawieni są młodzi polscy patrioci, więzieni przez władze carskie za swoją działalność niepodległościową. Żegota, jeden z więźniów, jest postacią wprowadzającą do sceny więziennej pewien element niezwykłości, ironii oraz humoru, który kontrastuje z przygnębiającym losem młodych więźniów.

Opowieść Żegoty wzięta jest z tradycji ludowej i dotyczy perypetii diabła zajmującego się zbożem. Bajka, niczym parabola, zestawia diabła z bohaterem chłopskim, co jest charakterystycznym motywem w polskiej literaturze ludowej, gdzie siły zła często zderzają się z ludzkim sprytem i przyziemnością. Diabeł, jak przystało na postać z takiej opowieści, chce zaszkodzić człowiekowi i stara się przeszkodzić we właściwym przechowywaniu zboża. Warto podkreślić, że w tej bajce przedstawiona diabelska nieudolność symbolizuje siły niszczące, które mimo swojej potęgi są ostatecznie pokonane przez ludzką zaradność i umiejętność przystosowania się do trudnych warunków.

Żegota opowiada bajkę o diable i zbożu w specyficznych okolicznościach – są one pełne napięcia i smutku, gdyż akcja rozgrywa się w czasie blokady więziennej, w ciemnej celi, w warunkach, które w sposób celowy podkreślają zniewolenie, beznadziejność oraz wyobcowanie patriotycznej młodzieży odbywającej karę za swoją działalność. Wtedy właśnie, kiedy na twarze lgnie cień depresji, Żegota podejmuje się zadania, by swoją opowieścią rozjaśnić nieco mroki dusz współwięźniów. Bajka ta ma odgrywać nie tylko rolę rozrywkową, ale przede wszystkim być dygresją filozoficzną, która przy użyciu prostych zasobów tematycznych i językowych każe zastanowić się nad absurdem tego świata.

Istnieje głęboka symbolika w wyborze przez Żegotę właśnie tej opowieści. Jak wielu romantycznych bohaterów, Mickiewicz stara się poprzez usta swoich postaci przekazywać refleksję nad siłą zła w świecie oraz możliwościami jego przezwyciężenia. Diabeł, jak to zazwyczaj bywa w podaniach i bajkach ludowych, mimo swych chytrości i przejawianej potęgi, często okazuje się istotą, której w praktyce brakuje prawdziwej mądrości i zdolności przewidywania. Jego wysiłki by zaszkodzić chłopu są skazane na niepowodzenie, co sugeruje, że ludowe, proste podejście do życia, oparte na mądrości i sprycie, daje człowiekowi możliwość oparcia się siłom zła, jakie napotyka w codziennym życiu.

Wyboru opowieści przez Żegotę nie można także odsuwać od kontekstu historycznego, w jakim Mickiewicz pisał "Dziady". W czasach, gdy Polska była rozdarta przez zaborców, wielu młodych Polaków – takich jak przedstawieni w dramacie więźniowie – próbowało znaleźć nadzieję i pociechę w trudnej sytuacji politycznej. Bajka o diable i zbożu, w pewnym sensie, staje się metaforą dla owych młodych ludzi i ich walki z carskimi siłami ucisku, które również – tak jak diabeł – mogą wydawać się potężniejsze niż są w rzeczywistości.

Podsumowując, Żegota przywołuje bajkę o diable i zbożu w trudnych okolicznościach, kiedy nadzieja i opór mają szczególne znaczenie dla więźniów. Bajka ta ma prostą, lecz głęboko wymowną treść, która wzbogaca scenę więzienną, stając się przy tym refleksją na temat trwałości ducha ludzkiego i możliwości pokonania sił zła przy zachowaniu sprytu i zdrowego humoru.