Człowiek w poszukiwaniu szczęścia na przykładzie ‘Lalki’ Bolesława Prusa.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.10.2024 o 8:43

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 2.10.2024 o 18:40

W poszukiwaniu szczęścia człowiek jest gotów przemierzać nieznane ścieżki, podejmować ryzykowne decyzje i stawiać czoła przeciwnościom. Ta idea jest głęboko zakorzeniona w literaturze, a jednym z najbardziej poetyckich przykładów jest powieść Bolesława Prusa „Lalka”. Przedstawia ona bogatą panoramę społeczną XIX-wiecznej Warszawy, ale przede wszystkim ukazuje losy Stanisława Wokulskiego, który w poszukiwaniu szczęścia podąża różnymi drogami. Argument uzasadniający tezę, że człowiek w poszukiwaniu szczęścia jest gotowy na wiele poświęceń, można doskonale zilustrować na przykładzie tej powieści, odwołując się do dwóch kontekstów: romantycznego i ekonomiczno-społecznego.

Pierwszym kontekstem, który warto przeanalizować, jest kontekst romantyczny. Wokulski jest postacią, która łączy cechy romantyka i pozytywisty, co ukazuje jego złożoną naturę oraz różnokierunkowe dążenia do osiągnięcia szczęścia. Zakochany w Izabeli Łęckiej, Wokulski nawiązuje do romantycznych ideałów miłości. Jego uczucie do Izabeli jest namiętne, nieco irracjonalne, a momentami wręcz obsesyjne. W poszukiwaniu szczęścia, którego upatrywał w zdobyciu jej serca, Wokulski jest gotów na poświęcenia finansowe i osobiste. Inwestuje ogromne sumy pieniędzy w sklep i machinacje giełdowe, by tylko zdobyć majątek i zyskać aprobatę ukochanej. Wyjeżdża nawet za granicę, by udowodnić swoją wartość, co najlepiej przedstawia wyprawa do Paryża.

Jednak jego miłość do Izabeli ma także ciemniejsze aspekty. Wokulski, oddający się całkowicie temu uczuciu, traci zdrowy rozsądek i zdolność obiektywnej oceny rzeczywistości. Ignoruje sygnały, że Izabela nie odwzajemnia jego uczuć, przez co sam skazuje się na rozczarowanie. W tym romantycznym kontekście widać, że poszukiwanie szczęścia, gdy jest skorelowane z namiętną, ale jednostronną miłością, może prowadzić do tragicznych konsekwencji. Bohater traci stabilność emocjonalną i duchową, popada w melancholię i w efekcie decyduje się na radykalne rozwiązanie, jakim jest prawdopodobnie próba samobójcza.

Kontekst ekonomiczno-społeczny odsłania kolejną warstwę poszukiwania szczęścia przez Wokulskiego – poprzez działanie i rozwój. Jako przedstawiciel pozytywizmu, Wokulski jest przekonany, że szczęście można osiągnąć poprzez praktyczne działania, inwestycje i poprawę warunków życia. Wierzy w postęp, nowoczesność i rozwój gospodarczy. Po powrocie z zesłania w Syberii, bohater uzyskuje majątek dzięki handlowi i inwestycjom w realistyczny sposób dążąc do poprawy swojej pozycji społecznej. Jest przekonany, że bogactwo przyniesie mu szczęście i szacunek w społeczeństwie oraz umożliwi zdobycie ukochanej Izabeli.

Wokulski angażuje się również w filantropijne projekty, pomagając ubogim i inwestując w rozwój technologiczny. Sukcesy na polu gospodarczym przynoszą mu uznanie i pewne poczucie spełnienia. Jednak, mimo ekonomicznych i społecznych osiągnięć, Wokulski nie odnajduje pełni szczęścia. Zderza się z barierami klasowymi, uprzedzeniami szlachty i własnymi ograniczeniami emocjonalnymi. Z jednej strony jego dążenia do szczęścia poprzez bogactwo są sukcesem pozytywizmu, z drugiej zaś ukazują pustkę, jaką odczuwa człowiek, gdy materialne sukcesy nie są połączone z wewnętrznym spełnieniem i duchowym zadowoleniem.

Drugim argumentem, który potwierdza tezę o poszukiwaniu szczęścia i poświęceniach z tym związanych, można znaleźć w powieści "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego. Raskolnikow, główny bohater, zabija lichwiarkę w nadziei, że zdobyte w ten sposób pieniądze przyniosą mu szczęście i umożliwią lepsze życie. Jest przekonany, że dzięki zbrodni zyska wolność i możliwość realizacji swoich ambitnych planów. Jednakże, po dokonaniu morderstwa, zaczyna go dręczyć wewnętrzny konflikt i poczucie winy. Nawet jeśli materialnie mógłby zyskać, psychicznie i duchowo traci więcej, niż kiedykolwiek mógłby sobie wyobrazić. Dostojewski w mistrzowski sposób ukazuje, jak złudne może być dążenie do szczęścia kosztem moralnych wartości i spokoju sumienia.

Podsumowując, Wokulski w „Lalce” Bolesława Prusa oraz Raskolnikow w „Zbrodni i karze” Fiodora Dostojewskiego są postaciami, które doskonale ilustrują tezę, że człowiek w poszukiwaniu szczęścia jest gotowy na wiele poświęceń. Romantyczne dążenie do miłości, ekonomiczno-społeczna determinacja do osiągnięcia sukcesu, a nawet dokonanie zbrodni w imię lepszego życia, pokazują różne aspekty tych poszukiwań. Ostatecznie, mimo ogromnych poświęceń i wysiłków, bohaterowie tych powieści nie odnajdują pełni szczęścia, co ukazuje złożoność i trudność tego poszukiwania. Ich losy uczą, że dążenie do szczęścia powinno być harmonijną mieszanką aspiracji materialnych i duchowych, a zaniedbanie którejkolwiek z tych sfer może prowadzić do poczucia pustki i niespełnienia.