Pragnienie władzy jako źródło ludzkich tragedii - "Makbet" i "Hamlet" Williama Shakespeare'a.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.10.2024 o 17:44

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.10.2024 o 15:09

Pragnienie władzy jest jednym z najsilniejszych motywacji, które potrafią kierować ludzkimi działaniami w kierunku zarówno kreatywnym, jak i destrukcyjnym. W literaturze wielu autorów podejmowało temat siły tego pragnienia oraz jego konsekwencji, jednak niewielu zrobiło to z taką maestrią jak William Shakespeare. Jego dwie tragedie, "Makbet" i "Hamlet", są doskonałymi przykładami tego, jak niepohamowane dążenie do władzy może prowadzić do ludzkich tragedii.

W "Makbecie" główny bohater, Makbet, początkowo jest lojalnym poddanym króla Szkocji, Dunkana. Jego ambicja zostaje jednak rozbudzona do granic możliwości po spotkaniu z trzema wiedźmami, które przepowiadają mu przyszłość jako króla. Choć początkowo Makbet jest pełen wątpliwości, sugestie wiedźm i naciski jego żony, Lady Makbet, sprawiają, że decyduje się na morderstwo Dunkana, aby przejąć tron. Makbet jest tutaj przykładem osoby, w której pragnienie władzy przekształca się w obsesję, prowadząc do podejmowania kolejnych zbrodni i okrucieństw, by utrzymać nowo zdobytą pozycję. Każdy krok w hierarchii władzy oddala go od człowieczeństwa, pogłębiając jego paranoję i izolację.

Ostatecznie, dla Makbeta, zdobycie władzy kończy się samotnością oraz klęską. Jego małżeństwo z Lady Makbet, z początku pełne namiętności i wspólnego celu, rozpada się pod ciężarem winy i szaleństwa. Lady Makbet sama staje się ofiarą swojego pragnienia władzy, popadając w obłęd i w końcu odbierając sobie życie. Makbet, widząc jak jego życie traci sens, walczy do ostatniego tchu, jednak jego koniec jest tragiczny i nieuchronny. Posoka niewinnych, rozlana przez jego ręce, nie przynosi mu satysfakcji z władzy, a jedynie przyspiesza jego upadek.

"Makbet" jest więc dramatycznym przykładem, jak pragnienie władzy, jeśli nie jest kontrolowane, może przekształcić dobrego człowieka w tyrana, niszczącego nie tylko innych, ale przede wszystkim samego siebie. Pragnienie władzy wyostrza wady ludzkie, które prowadzą do upadku postaci.

Z kolei w "Hamlecie" Shakespeare ukazuje nieco inny wymiar pragnienia władzy, które staje się źródłem tragicznych wydarzeń. Główny motyw utworu jest osadzony wokół walki o władzę, która toczy się po śmierci króla Danii, ojca Hamleta. Claudius, brat zmarłego króla, zabija go, by zająć jego miejsce na tronie, poślubiając równocześnie jego żonę, Gertrudę. To właśnie ta zbrodnia staje się początkiem kolejnych tragedii. Claudius, ambitny i bezwzględny, usiłuje zyskać władzę za wszelką cenę, nie zważając na moralne konsekwencje swoich czynów.

Pragnienie władzy Claudiusa staje się siłą napędową tragicznych wydarzeń, jakie następują. Hamlet, rozdarty między miłością do ojca a pogardą do nowego króla, zostaje uwikłany w sieć intryg i zdrad, próbując odkryć i ujawnić prawdę na temat zbrodni Claudiusa. Jego determinacja do wykonania zemsty prowadzi do wielu niezamierzonych konsekwencji, włącznie ze śmiercią niewinnych, jak Ofelia i jej ojciec Poloniusz.

W utworze tym, podobnie jak w "Makbecie", aspiracje do władzy prowadzą do destrukcji więzi rodzinnych i tragedii osobistych. Hamlet, w swej nieustępliwości, zbliża się ku szaleństwu, traci miłość oraz zaufanie bliskich osób. Claudius, z kolei, nie potrafi cieszyć się zdobytym tronem, żyjąc w ciągłym strachu przed odkryciem i karą za swoje czyny.

Pragnienie władzy w "Hamlecie" pokazuje, jak dążenie do jej zdobycia może doprowadzić do moralnego upadku oraz dezintegracji rodziny i państwa. Nie tylko Ci, którzy są pożądliwi władzy, ale także ci, którzy zostają przez to pragnienie dotknięci, ponoszą dotkliwe konsekwencje.

Analizując oba dramaty Shakespear'a, widać wyraźnie, jak pragnienie władzy może prowadzić do nieszczęść i klęski. W "Makbecie" obserwujemy transformację lojalnego rycerza w krwawego tyrana, który całkowicie zatraca swoje człowieczeństwo. W "Hamlecie" natomiast pragnienie przejęcia władzy prowadzi do zdrady i rozbicia więzi rodzinnych, rozpoczynając łańcuch tragedii.

Shakespeare w obu dziełach ukazuje, że pragnienie władzy często pozbawia człowieka zdolności do racjonalnego myślenia i empatii. Zarówno Makbet, jak i Claudius są postaciami, które przez swoje ambicje doprowadzają do katastrofy nie tylko siebie, ale również swoje otoczenie. Ich losy stanowią przestrogę przed zbytnią żądzą władzy, pokazując, że jej zdobycie za wszelką cenę nie prowadzi do prawdziwego spełnienia, a jedynie do samotności i upadku.