Opowiadanie na podstawie „Antygony”

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 12:21

W starożytnych Tebach, mieście, które niejednokrotnie było areną dramatycznych wydarzeń, od kilku dni trwały burzliwe debaty. Królestwo pogrążone było w żałobie po niedawnych wydarzeniach, które doprowadziły do śmierci dwóch synów Edypa, Polinika i Eteoklesa, walczących między sobą o władzę. Tron miasta objął Kreon, wuj obydwu zmarłych braci, który z pełną determinacją starał się przywrócić stabilność w Tebach.

Podjęta przez Kreona decyzja była jasna i bezwzględna: Eteokles, obrońca miasta, miał zostać pochowany z należnymi honorami, natomiast Polinik, który najechał Teby, aby zdobyć władzę, miał pozostać bez pochówku, jego ciało miało być pozostawione na pożarcie dzikim zwierzętom. Rozkaz ten miał być niepodważalny, stanowił bowiem manifest władzy nowego króla oraz przestrogę dla każdego, kto ośmieliłby się sprzeciwić jego decyzjom.

W tej oto pełnej napięcia chwili, Antygona, siostra obydwu zmarłych braci, stanęła przed najtrudniejszym wyborem swojego życia. Była młodą kobietą, lecz w jej sercu płonął nieugięty ogień prawości i sprawiedliwości. Kierowana miłością do rodziny oraz niezłomnym poczuciem honoru, Antygona nie mogła znieść myśli, że jeden z jej braci, bez względu na jego czyny, miałby zostać pozbawiony prawa do godziwego pochówku, co w kulturze greckiej było nie tylko hańbą, lecz wręcz przekleństwem.

Doskonale zdawała sobie sprawę z konsekwencji takiego działania – złamanie rozkazu Kreona oznaczało śmierć. Postanowiła jednak mimo to wypełnić swój obowiązek jako siostra. Jej decyzja była nie tylko kwestią rodzinną, lecz także aktem buntu przeciwko tyranii władzy, która uzurpowała sobie prawo do decydowania o tym, co jest zgodne z prawem moralnym.

Antygona nie była jednak w tej decyzji wspierana przez wszystkich. Jej siostra, Ismena, załamała się pod ciężarem sytuacji i próbowała odwieść Antygonę od zamiaru. Ismena bała się gniewu i zemsty Kreona, uważała, że powinny ugiąć się przed wolą króla. Antygona, choć rozumiała lęk siostry, podjęła własną decyzję, wiedząc, że musi działać zgodnie ze swoim sumieniem.

Pod osłoną nocy, Antygona udała się na pole bitwy, gdzie spoczywało ciało Polinika. Z czcią i odpowiednim rytuałem posypała jego ciało ziemią, spełniając w ten sposób tradycyjny obrządek pochówku. Jej działanie nie uszło jednak uwadze strażników, którzy pojmali ją na miejscu czynu.

Stając przed Kreonem, Antygona nie próbowała zaprzeczać swojemu czynowi. W jej słowach można było usłyszeć zarówno determinację, jak i odwagę. W swoich argumentach odwołała się do wyższych praw boskich, które stoją ponad prawami ziemskimi. Kreon, rozgniewany i nie tolerujący żadnego sprzeciwu wobec swojej władzy, nie był skłonny do litości. Skazał Antygonę na śmierć przez zamurowanie żywcem w skalnym grobowcu.

Konflikt między prawem ziemskim a prawem moralnym, jaki uwidocznił się w działaniach Antygony, był odbiciem głębszego problemu, który istniał nie tylko w realiach starożytnych Teb, ale także w wielu innych społeczeństwach – jak pogodzić władzę z sumieniem, jaką cenę jesteśmy gotowi zapłacić za wierność własnym przekonaniom.

Śmierć Antygony nie była jednak końcem tej tragicznej historii. Jej czyn wywołał falę nieprzewidywalnych wydarzeń, które doprowadziły do osobistej tragedii Kreona. Jego syn, Hajmon, który był zakochany w Antygonie, nie mogąc pogodzić się z jej losem, odebrał sobie życie, co z kolei doprowadziło do samobójstwa jego matki, Eurydyki.

Opowieść o Antygonie, o jej niezłomności i walce z tyranią, pozostaje jednym z najbardziej przejmujących dramatów literatury. Ukazuje, jak wielką cenę można zapłacić za wierność swoim przekonaniom i jak dalekosiężne mogą być konsekwencje decyzji podjętych w imię wyższych wartości. Czy warto zatem działać wbrew władzy w imię własnego sumienia? Antygona, choć zapłaciła najwyższą cenę, udowodniła, że czasem nawet jedno życie może stać się symbolem wiecznej walki o sprawiedliwość.