Motyw bezdomności na wybranych przykładach z literatury polskiej XIX wieku

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.12.2023 o 14:56

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.11.2023 o 6:30

Bezdomność jest problemem społecznym, który dotyka wiele osób na różnych etapach życia. Zjawisko to nie jest nowe i obecne było również w XIX wieku. Literatura polska tamtego okresu często poruszała temat bezdomności, ukazując jego różne aspekty i konsekwencje dla jednostki i społeczeństwa.

Jednym z kluczowych dzieł, które przedstawia problem bezdomności, jest "Chłopi" Władysława Reymonta. W tej epopei wiejskiej autor ukazuje nie tylko trudność życia chłopów, ale także bezradność i bezdomność, które dotykają poszczególnych postaci. Przykładem jest tu Maciej Boryna, postać tragiczna, która staje się bezdomnym dla dobra swojej ukochanej i dzieci. Reymont opisuje jego wędrówki po wsi i miastach, desperate poszukujące schronienia. Bezdomność Boryny staje się metaforą braku stabilności i upadku tradycyjnego społeczeństwa wiejskiego.

Innym przykładem jest powieść "Lalka" Bolesława Prusa. Choć nie jest to bezpośrednio opowieść o bezdomności, to autor ukazuje postać Wokulskiego, który w pewnym momencie traci swoje mieszkanie i staje się bezdomnym. Wokulski, znany przedsiębiorca, zostaje zmuszony do upadku, co zderza go z brutalną rzeczywistością życia na ulicy. Prus wykorzystuje ten motyw, aby ukazać bezsilność człowieka w obliczu kapitalistycznej rzeczywistości, gdzie nadmierny skup na bogactwie prowadzi do utraty tożsamości i stabilności.

Kolejnym przykładem bezdomności w literaturze XIX wieku jest "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego. W tym dramacie autor przedstawia postać Stańczyka, który żyje samotnie na skraju społeczeństwa. Stańczyk jest bezdomnym nie tylko w sensie dosłownym, ale również wewnętrznie. Ta postać symbolizuje utratę wiary, brak stabilności emocjonalnej i społecznej. Jego obecność na weselu głównych bohaterów świadczy o rozpadzie tradycji i wartości, co prowadzi do chaosu i dezintegracji społecznej.

Motyw bezdomności w literaturze polskiej XIX wieku dzięki różnym przykładom pomaga zrozumieć sytuację społeczną tamtego okresu. Autorzy w swoich dziełach ukazują trudności, z jakimi borykali się ludzie pozbawieni dachu nad głową i stabilności życiowej. Bezdomność zostaje przedstawiona jako objaw głębokich sprzeczności i problemów społeczno-ekonomicznych tamtego czasu. Jest to również metafora braku oparcia w tradycji i tożsamości narodowej, co było ważnym elementem dla rozwijającego się narodu polskiego.

Podsumowując, motyw bezdomności w literaturze polskiej XIX wieku jest istotnym elementem do zrozumienia społecznej rzeczywistości tamtego okresu. Autorzy używają go jako narzędzia do ukazania trudności, jakie napotykali ludzie pozbawieni dachu nad głową. Bezdomność staje się symbolem braku stabilności i tradycji w społeczeństwie, co wpływa na jednostkę oraz ma konsekwencje dla społeczności jako całości.