Wolność – czy zawsze stanowi źródło ludzkiego szczęścia? W pracy odwołaj się do: 'Mitu o Prometeuszu', 'Potop', 'Mendel Gdański'

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: przedwczoraj o 10:14

Wolność, jako pojęcie niezwykle złożone i wieloaspektowe, od wieków stanowiła przedmiot refleksji filozoficznej, literackiej i politycznej. Bywa często utożsamiana z najwyższym dobrem, które gwarantuje szczęście jednostki, jednak w literaturze możemy odnaleźć zarówno przykłady potwierdzające tę tezę, jak i jej przeczące. Analizując różne dzieła, warto zastanowić się, czy wolność zawsze stanowi źródło ludzkiego szczęścia, odwołując się do „Mitu o Prometeuszu”, „Potopu” Henryka Sienkiewicza oraz „Mendla Gdańskiego” Marii Konopnickiej.

Rozpocznijmy od „Mitu o Prometeuszu”, który stanowi jeden z fundamentów zachodniej refleksji o wolności. Prometeusz, tytan, który sprzeciwił się woli Zeusa, przyniósł ludziom ogień, symbolizując tym samym dar wolności i postępu cywilizacyjnego. W swoim buncie przeciwko bogom Prometeusz jawi się jako symbol nieugiętej walki o wolność i postęp ludzkości. Jednakże jego działanie prowadzi do osobistego cierpienia – Prometeusz zostaje przykuty do skały na Kaukazie, gdzie orzeł codziennie wyjada mu wątrobę, co stanowi wieczną karę za jego bunt. Choć jego czyn przyniósł ludziom korzyści, dla samego Prometeusza wolność stała się źródłem niekończących się mąk. Mit ten ukazuje, że dążenie do wolności nie zawsze wiąże się z osobistym szczęściem jednostki, a często wymaga ogromnych poświęceń i cierpienia. Prometeusz staje się tu symbolem tego, jak wyzwanie dominujących porządków w imię wolności może prowadzić do tragedii.

Przechodząc do „Potopu” Henryka Sienkiewicza, warto zwrócić uwagę na postać Andrzeja Kmicica, którego losy są ściśle związane z tematem wolności. Kmicic, początkowo prowadzący dość awanturniczy tryb życia, znajduje się u progu moralnego upadku, gdy angażuje się w zdradzieckie działania przeciwko Rzeczpospolitej. Jego osobista „wolność” do działania zgodnie z kaprysami doprowadza nie tylko do jego wewnętrznego kryzysu, ale też do utraty zaufania ze strony innych. Dopiero poprzez podróż od zrozumienia błędów, do odkupienia i wierności ojczyźnie, Kmicic odnajduje prawdziwą wolność, która wiąże się ściśle z odpowiedzialnością i poświęceniem dla większego dobra. W tym kontekście Sienkiewicz pokazuje, że wolność może być źródłem szczęścia, ale tylko wtedy, gdy jednostka rozumie swoje miejsce w społeczeństwie i działa zgodnie z wartościami, które wykraczają poza jednostkowy interes.

W „Mendlu Gdańskim” Marii Konopnickiej temat wolności nabiera innego wymiaru – związany jest z aspektem wolności społecznej i tolerancji. Bohater, przedwojenny żydowski rzemieślnik, Mendel, doświadcza na własnej skórze konsekwencji braku społecznej wolności, przejawiającej się w antysemityzmie i prześladowaniach. Pomimo życia zgodnie z prawem i moralnością, Mendel i jego wnuk stają się ofiarami bezrozumnego strachu i agresji tłumu. W kontekście „Mendla Gdańskiego” wolność staje się warunkiem nie tylko szczęścia, ale wręcz przetrwania, jednak jej brak pokazuje bolesną rzeczywistość, w której uprzedzenia i dyskryminacja ograniczają możliwość pełnoprawnego życia. Konopnicka przez swoją nowelę udowadnia, że wolność społeczna i tolerancja stanowią fundament szczęścia jednostki, a ich brak prowadzi do emocjonalnych i społecznych tragedii.

Wspólna analiza tych dzieł pokazuje, że wolność nie zawsze przekłada się bezpośrednio na jednostkowe szczęście. Osiągnięcie prawdziwej wolności często wiąże się z trudnymi wyborami oraz odpowiedzialnością, a jej brak może prowadzić do uciemiężenia i cierpienia. Zarówno Prometeusz, jak i bohaterowie „Potopu” czy „Mendla Gdańskiego”, ukazują różne aspekty walki o wolność, a ich historie stanowią ważne przestrogi przed pochopnym utożsamianiem wolności wyłącznie ze szczęściem. Wolność jest wartością, której pełne zrozumienie i realizacja wymagają zarówno odwagi, jak i umiejętności dostrzeżenia dobra wspólnego.