Charakterystyka Harpagona: Zachowanie, wartości, język, emocje oraz opinie innych bohaterów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.01.2025 o 17:16

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.01.2025 o 19:10

Harpagon, jeden z najbardziej charakterystycznych bohaterów stworzonych przez Moliera w komedii „Skąpiec”, to postać, która w literaturze stała się synonimem skąpstwa i chciwości. Jego osobowość i sposób bycia są dokładnie skonstruowane, aby przedstawiać wszystkie negatywne cechy związane z obsesją na punkcie pieniędzy. Harpagon jest przykładem człowieka, dla którego bogactwo jest jedyną wartością, a wszystkie inne aspekty życia są mu podporządkowane.

Harpagon to przede wszystkim człowiek skrajnie skąpy, co znajduje odbicie w jego codziennym zachowaniu. Przejawia się to w każdym aspekcie jego życia – od relacji rodzinnych po sposób zarządzania gospodarstwem domowym. Jego skąpstwo doskonale ilustruje sposób, w jaki traktuje swoje dzieci, Elizę i Kleanta. Choć mógłby zapewnić im dostatnie życie, nie chce wydawać pieniędzy nawet na ich podstawowe potrzeby. Nawet posiłki w jego domu są przemyślane tak, aby jak najmniej kosztowały. Jest gotowy do wydania córki za mąż za bogatego, ale o wiele starszego człowieka, nie z miłości do niej, lecz dla zabezpieczenia własnych interesów finansowych.

Język, którym posługuje się Harpagon, jest nasycony licznymi frazesami, które podkreślają jego obsesję na punkcie oszczędności. Często używa zwrotów dotyczących pieniędzy i oszczędzania, co świadczy o jego jednokierunkowym sposobie myślenia. Mówi wprost, że dla niego każda wydana moneta to krok ku utracie bezpieczeństwa finansowego, które jest dla niego najważniejsze.

Emocje Harpagona są silnie związane z jego stosunkiem do majątku. Gdy ginie jego szkatułka z pieniędzmi, przeżywa to bardziej niż jakąkolwiek stratę osobistą. Jego wybuchowość dochodzi do głosu wtedy, gdy czuje zagrożenie dla swojego majątku. Jest zdolny do ogromnych scen, pełnych krzyku i złości, które pokazują jego wewnętrzną krótkowzroczność i niezdolność do przewidywania skutków własnych działań. Nie potrafi wyrazić żadnych pozytywnych uczuć względem swoich dzieci, nie dlatego, że ich nie kocha, ale dlatego, że jego uczucia są całkowicie przytłoczone przez strach przed utratą pieniędzy.

Harpagon jest także postacią, która nie liczy się z uczuciami innych. Jego dzieci nie mogą na niego liczyć w kwestii wsparcia emocjonalnego. Jest obojętny na ich pragnienia i potrzeby, a każdy kontakt z nimi sprowadza się do rozważań natury finansowej. Bez względu na ich uczucia, jest gotowy zmusić Elizę do małżeństwa z człowiekiem, którego nie kocha, a cały jego interes w tej sprawie to zysk materialny.

Podejrzliwość to kolejna dominująca cecha Harpagona. Nie ufa nikomu i wszędzie węszy spisek mający na celu przejęcie jego majątku. Jego relacje z otoczeniem są pełne cynizmu i nieufności. Wierzy, że każdy chce go oszukać lub okraść, co prowadzi do jego egoistycznych i egocentrycznych zachowań. Nawet w stosunku do najbliższych, jak choćby jego dzieci, podejrzewa ze strony otoczenia wyłącznie interesowność.

Wielkim dramatem Harpagona jest to, że jego skupienie na sobie i swoim bogactwie jest tak silne, że nie dostrzega, jak bardzo izoluje go to od społeczności i najbliższych mu osób. Egoizm i samolubność prowadzą go do sytuacji, w której jest nielubiany i samotny. Jego dzieci buntują się przeciwko niemu, co jest naturalną reakcją na brak zrozumienia i wsparcia z jego strony.

Bezwzględność i okrucieństwo Harpagona widoczne są nie tylko w jego relacjach międzyludzkich, ale także w jego stosunku do zwierząt. Być może nie jest to dokładnie ukazane w samej komedii Moliera, ale jego charakterystyka i podejście do wszelkich form życia wskazują, że jest to człowiek, dla którego liczy się tylko on sam i jego wartości materialne.

Podsumowując, Harpagon to postać, która bezsprzecznie reprezentuje najgorsze cechy ludzkiego charakteru wynikające z chciwości i skrajnego skąpstwa. Jego życie to suma podejrzliwości, wybuchowości i krótkowzroczności, co prowadzi go do społecznej izolacji i wewnętrznej pustki. Przez pryzmat jego historii Molier ukazuje, jak destrukcyjne mogą być konsekwencje takiego podejścia do życia, zarówno dla samego Harpagona, jak i dla jego rodziny oraz otoczenia.