Różne postawy wyrażające miłość do ojczyzny na podstawie książek 'Kamienie na szaniec' i 'Dziady, część 3'

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.01.2026 o 14:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.01.2026 o 12:07

Miłość do ojczyzny jest jednym z najważniejszych tematów literatury polskiej, a jej różne postawy i manifestacje można zaobserwować w wielu dziełach. Dwa z nich, "Kamienie na szaniec" Aleksandra Kamińskiego oraz "Dziady część III" Adama Mickiewicza, doskonale ukazują, jak różnorodnie można wyrażać tę miłość. W obu utworach bohaterowie poświęcają swoje życie dla wolności kraju, a ich postawy, choć różne, wynikają z głębokiego patriotyzmu.

"Kamienie na szaniec" to książka oparta na prawdziwych wydarzeniach z czasów II wojny światowej. Opowiada o losach trzech przyjaciół - Aleksym Dawidowskim (Rudy), Janie Bytnarze (Zośka) i Tadeuszu Zawadzkim (Alek), którzy w chwili zagrożenia kraju postanowili walczyć z okupantem niemieckim, angażując się w działania polskiego podziemia. Dla tych młodych ludzi miłość do ojczyzny przejawiała się nie tylko chęcią obrony kraju, ale także poprzez takie wartości jak przyjaźń, lojalność i poświęcenie. Ich postawa jest dowodem na to, że młodzi potrafią wykazywać się ogromnym heroizmem i determinacją w imię swoich przekonań.

Rudy był symbolem determinacji i odwagi. Jego działania dywersyjne oraz bezkompromisowa walka z okupantem stały się symbolem czynu i ofiary na rzecz kraju. Jego aresztowanie i brutalne tortury, których doświadczył z rąk Gestapo, są przykładem najwyższego poświęcenia. Mimo że cierpiał fizycznie, nie zdradził swoich towarzyszy ani wartości, które wyznawał. Taka postawa jest wyrazem najgłębszej miłości do ojczyzny, która stawia dobro narodu ponad własnym życiem.

Podobnie Zośka, który po śmierci Rudego zdecydował się kontynuować walkę i zrealizować wszystkie plany rozpoczęte przez przyjaciela. Jego decyzja o zemście nie była aktem rozpaczy, ale świadomym wyborem, dowodzącym jego lojalności wobec idei wolnej Polski. Działania dywersyjne, które prowadził na terenie Warszawy, były jego sposobem walki z wrogiem oraz wyrazem niezgody na ciemiężenie narodu. Jego determinacja i strategiczny umysł sprawiły, że stał się jednym z najważniejszych dowódców Szarych Szeregów.

W "Dziadach części III" Adama Mickiewicza zupełnie inną postawę patriotyczną ukazuje postać Konrada, który poprzez cierpienie i przemyślenia dąży do duchowego zrozumienia ziemskich cierpień Polaków. Jego miłość do ojczyzny przejawia się głównie na poziomie metafizycznym. Konrad widzi siebie jako mesjasza, człowieka, który ma za zadanie zbawić Polskę. Jego bunt przeciwko Bogu podczas Wielkiej Improwizacji wyraża ogromny ciężar, jaki czuje na sobie z powodu niewoli ojczyzny. Konrad pragnie przynieść wolność swojemu narodowi za wszelką cenę, nawet kosztem własnego zbawienia. Jego miłość do ojczyzny jest pełna bólu i determinacji, co odzwierciedla stan ducha całego narodu.

Oprócz Konrada, inna postać z "Dziadów", major Wacław, prezentuje bardziej realistyczne podejście do patriotyzmu. Jego służba wojskowa, pośrednim sposobem walki o Polskę, jest przejawem codziennego, cichego bohaterstwa. Choć jego działania nie są tak spektakularne jak czyny Konrada, major Wacław pokazuje, że miłość do ojczyzny można wyrażać także poprzez codzienną służbę i sumienność w wypełnianiu swoich obowiązków.

Oba omawiane utwory pokazują, że miłość do ojczyzny może być wyrażona na wiele sposobów. "Kamienie na szaniec" uczą, że młodzieńczy zapał i gotowość do poświęceń mogą przynieść realne zmiany, podczas gdy "Dziady część III" ukazują bardziej duchowe podejście do patriotyzmu, gdzie walka o wolność jest sprawą nie tylko ciała, ale i ducha. Te różne postawy, mimo że wynikają z różnych czasów i kontekstów, łączy głęboka troska o naród i jego przyszłość, co czyni je wciąż aktualnymi.