Człowiek wobec śmierci w poznanych utworach literackich różnych epok

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.12.2023 o 14:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.12.2023 o 11:02

Człowiek od wieków fascynuje się i obawia się śmierci. W literaturze odnajdujemy wiele utworów, które podejmują temat relacji człowieka do nieuchronności końca życia. Na przestrzeni różnych epok literackich, twórcy przedstawiają swoje spojrzenie na to, jak człowiek radzi sobie ze świadomością własnej nietrwałości.

W utworach renesansowych, jak "Sonety" Williama Shakespeare'a czy wiersze francuskiego poety Jeana de La Fontaine'a, śmierć widziana jest jako nieodłączna część życia. Autorzy ukazują nietrwałość ludzkiego istnienia, podkreślając tym samym jej wartość. Człowiek, zdając sobie sprawę ze swojej nietrwałości, staje się bardziej świadomy potrzeby czerpania pełni ze swojego życia. W tych utworach postać śmierci pojawia się często jako memento mori, przypominające o skończoności życia i potrzebie czerpania radości z każdego dnia.

Z kolei w utworach romantycznych, takich jak "Sonety do Orfeusza" Rainera Marii Rilkego czy wiersze Adama Mickiewicza, spotykamy się z melancholijnym i tajemniczym obrazem śmierci. Człowiek jest ukazany jako istota zmagająca się wewnętrznie z nieuniknionym losem. W tych wierszach śmierć nie jest jedynie aktem fizycznym, lecz staje się również metaporą dla tęsknoty, niezrozumienia i niewyrażalnego bólu, jaki towarzyszy człowiekowi w codziennym życiu.

W utworach z okresu modernizmu, takich jak "Proces" Franza Kafki czy powieści Jamesa Joyce'a, śmierć jawi się jako absurdalna i nieuchwytna. Twórcy ukazują człowieka wobec niezrozumiałych przeciwności losu, które sprawiają, że czujie się on bezradny i niezdolny do opanowania sytuacji. Często postacie w tych utworach próbują odnaleźć sens i znaczenie w obliczu śmierci, ale kończą w ślepym zaułku lub całkowitym przygnębieniem.

Współczesna literatura również nie pozostaje obojętna na temat śmierci. W utworach takich jak powieści "Stulecie Winnych" Alicji Węgorzewskiej-Whiskerd czy "Księgi Jacoba" Olgi Tokarczuk, śmierć staje się miejscem refleksji. Autorzy podejmują temat nie tylko samego końca życia, lecz również pamięci, straty i sposobu, w jaki człowiek odczuwa utratę bliskiej osoby. W tych utworach śmierć staje się elementem konstrukcji tożsamości i wpływa na zmianę perspektywy życiowej bohaterów.

Z analizy poznanych utworów literackich różnych epok wynika, że temat człowieka wobec śmierci to nieodłączna część ludzkiej egzystencji. Autorzy pragną ukazać, jak każde pokolenie stara się odnaleźć sens wobec nieuniknionej nietrwałości życia. Nieważne, czy przedstawiając śmierć jako nieodłączny element życia, tajemniczą i melancholijną, absurdalną czy jako miejsce refleksji, pisarze wnoszą wartościowy wkład w zrozumienie ludzkiej kondycji i budują mosty między różnymi epokami literackimi.