Jaki model relacji rodzinnych jest najlepszy dla dziecka? Analiza na podstawie 'Przedwiośnia' Stanisława Żeromskiego i 'Skąpca' Moliera

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.02.2025 o 21:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.02.2025 o 21:46

Relacje rodzinne odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu postaw młodych ludzi oraz ich przyszłych życiowych wyborów. Analiza modeli rodziny przedstawionych w „Przedwiośniu” Stanisława Żeromskiego oraz „Skąpcu” Moliera dostarcza interesujących spostrzeżeń na temat wpływu, jaki rodzina może wywierać na dziecko. Oba dzieła literackie prezentują skrajnie różne podejścia do relacji rodzinnych, co pozwala na porównanie ich z punktu widzenia korzyści i zagrożeń dla młodzieży.

„Przedwiośnie” opowiada o losach Cezarego Baryki, młodego Polaka, który dorasta w Baku. Jego rodzina, a szczególnie rodzice – Seweryn i Jadwiga Barykowie – odgrywają kluczową rolę w jego wychowaniu i kształtowaniu jego poglądów. Seweryn Baryka, ojciec Cezarego, jest postacią, która mimo swej nieobecności w kluczowych momentach życia syna, ma na niego ogromny wpływ poprzez idee, jakie mu przekazuje. Seweryn wierzy w lepszą, idealistyczną przyszłość dla Polski, co przedstawia Cezaremu jako obietnicę „szklanych domów” – metaforę utopijnych planów konstrukcji lepszego społeczeństwa. Mimo że Seweryn często jest fizycznie nieobecny, jego duchowe nauki i historia walki o ojczyznę pozostawiają trwały ślad w umyśle syna.

Z kolei Jadwiga Baryka jest symbolem ciepła, miłości i poświęcenia. Jej postawa jest pełna czułości i troski o syna, co staje się dla niego nieocenionym wsparciem, zwłaszcza w trudnych chwilach. Relacje, jakie tworzy z synem, oparte są na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Tragiczna śmierć Jadwigi podczas rewolucji w Baku staje się dla Cezarego traumatycznym przeżyciem, które dodatkowo podkreśla jej znaczenie w jego życiu.

Z drugiej strony, w „Skąpcu” Moliera przedstawiony jest zupełnie inny model rodziny, zdominowany przez apodyktycznego ojca – Harpagona. Jest on skupiony na gromadzeniu majątku i oszczędzaniu, co stawia ponad dobro własnych dzieci. Harpagon traktuje zarówno córkę Elizę, jak i syna Kleanta instrumentalnie, widząc w nich jedynie narzędzia do realizacji własnych celów. Brak mu empatii i zrozumienia dla ich potrzeb i uczuć, co skutkuje konfliktem i wzajemną niechęcią.

Relacja Harpagona z dziećmi opiera się na strachu, hierarchii i bezkompromisowym podporządkowaniu, co prowadzi do buntu i chęci uniezależnienia się ze strony Kleanta i Elizy. Skąpstwo ojca nie tylko ogranicza ich finansowo, ale przede wszystkim emocjonalnie, tłumiąc naturalny rozwój osobowości i potrzeby emocjonalne młodych ludzi. Harpagon, zaślepiony przez własną chciwość, nie potrafi dostrzec, jak jego zachowanie niszczy relacje w rodzinie i zagraża szczęściu jego dzieci.

Porównanie tych dwóch rodzin uwydatnia kontrast pomiędzy ciepłym, wspierającym podejściem Baryków a autorytarnym, zdominowanym przez chciwość modelem Harpagona. W ostatecznym rozrachunku to właśnie relacje oparte na miłości, zrozumieniu i wsparciu, jakie znaleźć można u Baryków, tworzą bardziej sprzyjające środowisko dla rozwoju młodego człowieka.

Model rodziny, w którym dziecko czuje się kochane i wspierane, jest znacznie bardziej korzystny i stabilny. Rodzice odgrywają kluczową rolę jako przewodnicy i wzorce, a ich działania i postawy mają długotrwały wpływ na osobowość dziecka. Historia Harpagona pokazuje, jak destrukcyjny wpływ na relacje rodzinne i rozwój dzieci może mieć chciwość i brak empatii. Dzieci pozostawione bez odpowiedniego wsparcia i miłości mogą odczuwać dyskomfort, co w efekcie prowadzi do problemów emocjonalnych i konfliktów międzypokoleniowych.

Podsumowując, najlepszym modelem relacji rodziny dla dziecka jest ten, który promuje miłość, zrozumienie i wsparcie. To właśnie te elementy są fundamentem harmonijnego rozwoju i przygotowują młodego człowieka do wyzwań, jakie niesie życie dorosłe. Modele przedstawione przez Żeromskiego i Moliera ukazują, jak różnorodne mogą być rodziny i jak kluczowe jest, aby stawiać na wartości, które wspierają, a nie tłumią rozwój jednostki.