Obraz ojca w "Przedwiośniu" i porównanie z portretem ojca w "Chłopach

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 14:02

W literaturze polskiej postacie ojców odgrywają często kluczową rolę, wpływając na losy swoich dzieci oraz kształtując ich światopogląd. Dwa dzieła, które w wyraźny sposób ukazują postaci ojców, to "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego oraz "Chłopi" Władysława Reymonta. Porównanie tych postaci daje możliwość zrozumienia różnorodności ról, jakie mogą pełnić ojcowie w życiu swoich dzieci, oraz sposobu, w jaki są przedstawiani w różnych kontekstach społecznych i historycznych.

W "Przedwiośniu" Stefana Żeromskiego ojcem głównego bohatera, Cezarego Baryki, jest Seweryn Baryka. Seweryn to postać silnie związana z ideą patriotyzmu oraz poszukiwaniem lepszej przyszłości dla swojego syna. Jest człowiekiem przeżywającym głębokie rozterki zarówno w sferze osobistej, jak i zawodowej. Początkowo pracuje jako urzędnik w Baku, jednak jego serce i myśli wciąż kierują się ku Polsce, ojczyźnie, którą opuścił, ale której nigdy nie przestał kochać. Seweryn jest postacią dumną ze swojego polskiego pochodzenia i marzącą o powrocie do wolnej Polski. Wiele opowiada swojemu synowi o wspaniałości tego kraju, co wpływa silnie na młodego Cezarego, kształtując jego pragnienie poznania ojczyzny i zrozumienia jej rzeczywistości.

Seweryn Baryka jest ojcem pełnym troski i miłości, lecz jego autorytet zostaje poddany próbie w obliczu trudnych wydarzeń. W momencie, gdy rodzina Baryków zostaje rozdarta przez rewolucję w Baku, Seweryn stara się chronić swoją rodzinę, jednak jego wysiłki nie zawsze przynoszą pożądane rezultaty. Umiera w drodze do Polski, pozostawiając swojego syna samego z rozterkami i niepewnością przyszłości. Seweryn pozostawia jednak po sobie dziedzictwo – wartości, które Cezary będzie musiał zrozumieć i skonfrontować z rzeczywistością, którą zastaje w odradzającej się Polsce.

W "Chłopach" Władysława Reymonta obraz ojca przedstawiony jest z zupełnie innej perspektywy. Maciej Boryna, główny bohater epopei, jest zamożnym gospodarzem we wsi Lipce. Jego postać odzwierciedla patriarchalne wzorce ówczesnej polskiej wsi, w której ojciec był główną figurą w rodzinie, decydującą o jej losach. Maciej jest człowiekiem stanowczym, nieustępliwym i dumnym. Jego autorytet w rodzinie jest niepodważalny, a decyzje, które podejmuje, często są przyjmowane bez sprzeciwu.

Maciej Boryna ma bliskie, aczkolwiek skomplikowane relacje ze swoimi dziećmi, szczególnie z synem Antkiem, z którym często wchodzi w konflikty. Różnice pokoleniowe oraz odmienne podejście do pracy na roli i zarządzania gospodarstwem prowadzą do napięć, które narastają wraz z biegiem wydarzeń. Maciej jest przywiązany do tradycji oraz ziemi, która jest dla niego symbolem trwałości i bezpieczeństwa, natomiast Antek reprezentuje młodsze pokolenie, które zaczyna dostrzegać ograniczenia wynikające z tradycyjnego sposobu życia.

Porównując oba portrety ojców, zauważamy, że wspólnym elementem jest ich silne przywiązanie do wartości i ideałów, które starają się przekazać swoim dzieciom. Seweryn Baryka pragnie, aby Cezary zrozumiał i docenił wartość polskiej kultury i dziedzictwa, natomiast Maciej Boryna stara się utrzymać znaczenie rodziny i tradycji na wsi.

Jednak różnice pomiędzy nimi są równie znaczące. Seweryn Baryka jest postacią bardziej idealistyczną, której marzenia i tęsknota mają wymiar abstrakcyjny, związany z nieosiągalnym obrazem Polski. Jego miłość do ojczyzny jest dziedzictwem duchowym, które próbuje zaszczepić w synu. Natomiast Maciej Boryna jest realistą, skoncentrowanym na ziemi i codziennym trudzie, który zapewnia byt jego rodzinie. Jego relacje z dziećmi są bardziej materialne i skoncentrowane na tu i teraz, co czasem prowadzi do konfliktów.

Podsumowując, oba portrety ojców wprowadzają czytelnika w świat różnorodnych wartości i problemów, z którymi mierzyli się polscy ojcowie na początku XX wieku. Zarówno Seweryn Baryka, jak i Maciej Boryna, pomimo różnic w sposobie postrzegania świata, oddają istotę ojcostwa jako zadania pełnego wyzwań, troski i pragnienia przekazania swoim dzieciom tego, co najważniejsze. Ich obecność w literaturze stanowi ważny komentarz do roli ojców w kształtowaniu przyszłych pokoleń.