Przygody Bilba Bagginsa we współczesnej Polsce

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: godzinę temu

Pewnego letniego ranka Bilbo Baggins, który od lat cieszył się spokojnym, hobbickim życiem w swojej zacisznej norce na końcu Pagórka, ze zdziwieniem odkrył, że drzwi do jego domu prowadzą… gdzie indziej niż zwykle. Zamiast znajomego krajobrazu Shire’u, zobaczył przed sobą szeroką, brukowaną ulicę, tłumy ludzi spieszących się z kawiarń, wysokie bloki i kolorowe tramwaje przejeżdżające z dzwonieniem – znalazł się w samym centrum współczesnej Warszawy!

Bilbo poczuł się nieco onieśmielony tym zgiełkiem, ale ciekawość, która kiedyś popchnęła go w podróż ku Samotnej Górze, teraz znów odezwała się w jego sercu. Ubrał swój stary, zielony płaszcz i wędrował przez miasto, starając się nie rzucać w oczy (co nie było łatwe – niewielu przechodniów widziało kiedyś prawdziwego hobbita).

Pierwszą rzeczą, która go zafascynowała, były sklepy spożywcze i piekarnie. Bilbo, jak każdy hobbit, uwielbiał dobre jedzenie. Zachwycony bogactwem polskich wypieków – zapachem świeżego chleba, chrupiących obwarzanków i słodkich pączków – postanowił spróbować wszystkiego. W małej kawiarni został poczęstowany żurkiem, co wprawiło go w zachwyt, choć musiał przyznać, że kwaskowatość tej zupy była mu dotąd obca.

Gdy spacerował wzdłuż Wisły, spotkał gromadkę dzieci bawiących się w parku. Początkowo zaniemówiły na widok jego niewielkiej postury i włochatych stóp, ale Bilbo, mając serce otwarte na przyjaźń, od razu nawiązał z nimi kontakt. Opowiedział im o smokach i skarbach, a one pokazały mu, jak korzystać z hulajnogi elektrycznej. Wyobraźcie sobie Bilba mknącego bulwarem – to widok niecodzienny nawet dla Warszawiaków!

Kolejnego dnia Bilbo odwiedził Zamek Królewski. Oglądając malowane sufity, złote ramy luster i bogato zdobione sale, przypomniał sobie o skarbie Smauga. Uświadomił sobie jednak, że prawdziwym bogactwem jest odkrywanie nowych miejsc i ludzi. Na wystawie w muzeum zobaczył obrazy Matejki i pomyślał, że historia Polski pełna jest heroicznych czynów, choć czasem smutnych.

Wieczorem, siedząc w kawiarni na Starówce, nawiązał rozmowę z nauczycielką języka polskiego, która zaprosiła go na lekcję w szkole podstawowej. Ku radości uczniów Bilbo opowiedział o życiu w Shire, o Gandalfie i krasnoludach, a także o tym, jak piecze się prawdziwy angielski pudding. Dzieci w zamian nauczyły go kilku polskich słów – „smacznego”, „dziękuję” i „przygoda”.

Podczas kolejnych dni Bilbo wybrał się do Krakowa, gdzie zachwyciła go gotycka architektura i legenda o Smoku Wawelskim – od razu poczuł pokrewieństwo z bohaterem tej historii! Zasmakował w oscypkach i polubił grę hejnału z wieży Mariackiej. W Zakopanem próbował swoich sił na Gubałówce, a spoglądając na Tatry, uznał, że polska przyroda dorównuje pięknem nawet zielonym wzgórzom Shire.

Jego największym zaskoczeniem była jednak wizyta w polskiej bibliotece. Tam Bilbo odnalazł zupełnie nowe przygody – książki, po które nigdy by nie sięgnął. Zafascynowała go twórczość Henryka Sienkiewicza i fantasy Andrzeja Sapkowskiego. Listy, które wysyłał do domu, pełne były opisów niezwykłych polskich odkryć i nowo poznanych przyjaciół.

Po kilku tygodniach, trochę stęskniony za domem, Bilbo znalazł magiczny portal prowadzący prosto do jego norki. Otwierając znów drzwi do swojego Pagórka, zaniósł do Shire'u opowieści o Polsce – kraju gościnnych ludzi, barwnej historii i niespodziewanych przygód. Od tej pory wśród hobbickich przysmaków pojawiły się pierogi, a Bilbo, ilekroć spoglądał na mapę Europy, wspominał swoją niezapomnianą podróż do współczesnej Polski.

Bo jak się okazuje – przygody czekają na każdego, kto odważy się wyjść za własny próg, nawet jeśli nie zawsze prowadzą tam, gdzie się spodziewamy.