Model życia wykształconego obywatela w renesansie.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.01.2024 o 17:58

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 31.12.2023 o 21:14

W epoce renesansu, która swój początek ma w XIV wieku we Włoszech, a swój rozkwit przeżywa w kolejnych wiekach w różnych częściach Europy, narodził się nowy model życia wykształconego obywatela. Człowiek renesansu to postać wszechstronna, rozwijająca się w wielu dziedzinach życia i dążąca do harmonijnego połączenia etyki, estetyki oraz wiedzy.

Osobowość renesansowa została zdefiniowana przez wielu myślicieli i literatów tamtej epoki. Najbardziej znaczącym z nich był bez wątpienia włoski humanista Piotr Paolo Vergerio, który w swoim traktacie „O sposobie nauczania i studiowania, który sprawia, że człowiek staje się doskonały” podkreślał znaczenie wszechstronnego, humanistycznego wykształcenia. Dla wykształconego obywatela renesansu niezwykle istotne były studia nad klasyczną literaturą, filozofią i sztuką, które uważane były za idealne źródło wiedzy i inspiracji. Człowiek renesansu czerpał z dorobku antycznych Greków i Rzymian, którzy byli dla niego wzorem do naśladowania.

Wartościowanie życia wykształconego obywatela widać również w literaturze. Niccolò Machiavelli w swoim traktacie „Książę”, odwołując się do rzeczywistości politycznej, pokazuje, iż wykształcony władca powinien być zarówno inteligentny, jak i przebiegły. Sztuka rządzenia wymagała nie tylko znajomości literatury i filozofii, lecz także biegłej znajomości praktycznych aspektów zarządzania państwem.

W Polsce idealnym przykładem człowieka renesansu był Jan Kochanowski, który w swoim życiu i twórczości łączył naukę z praktyką społeczną oraz działalnością twórczą. Jego wiersze i fraszki były nie tylko świadectwem głębokiej erudycji, ale również wyrażały humanistyczny światopogląd, gdzie centralne miejsce zajmował rozum, a człowiek był panem własnego losu.

Wykształcony obywatel renesansu dbał również o rozwój osobisty nie tylko w sferze intelektualnej, ale i fizycznej. Kalistenika, szermierka, jazda konna czy gimnastyka były cenione jako sposoby kształtowania ciała i ducha. Ćwiczenia fizyczne, zdrowy tryb życia oraz higiena osobista zyskiwały na znaczeniu i były postrzegane jako część procesu edukacji.

Oprócz tego aspektem życia każdego wykształconego renesansowego obywatela była działalność artystyczna, którą kształtowali tacy artyści jak Leonardo da Vinci czy Michał Anioł. Ich działalność w dziedzinach malarstwa, rzeźby, architektury czy literatury wyznaczyła standardy, przez które wartościowane było wykształcenie i kultura osobista.

Renesans ustanowił nowy wzorzec – człowieka uniwersalnie wykształconego, zainteresowanego światem i człowiekiem. Wzorcowy obywatel miał być nie tylko obyty z literaturą antyczną i nowożytną, ale także aktywny w życiu publicznym, posiadający praktyczne umiejętności i zdolności artystyczne. Kultura renesansu zatem promowała ideał człowieka wszechstronnie wykształconego, którego życie było świadomym dążeniem do doskonałości zarówno w sferze indywidualnej, jak i społecznej.