Bohater, który odnajduje swoją tożsamość- Cezary Baryka.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.01.2024 o 18:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.01.2024 o 9:20

Cezary Baryka, główny bohater powieści Stefana Żeromskiego "Przedwiośnie", jest postacią niezwykle złożoną, rozwijającą się na kartach dzieła i przemierzającą długą drogę w poszukiwaniu swojego miejsca w świecie oraz zrozumienia własnej tożsamości. Jego historia rozpoczyna się na tle wydarzeń rewolucji październikowej w Rosji, która staje się dla niego punktem wyjścia do refleksji nad różnymi systemami wartości i dojrzewaniem do własnych przekonań.

Już na początku powieści Cezary jest postacią rozerwaną między dwoma światami – tym, z którego wywodzi się jego ojciec, Seweryn Baryka, a reprezentowanym przez matkę, Jadwigę. Ojciec, ideowy bolszewik, wierzy w sprawiedliwość rewolucyjnych zmian, podczas gdy matka tęskni za swoim rodzinnym, szlacheckim Kresami i starym porządkiem. Śmierć matki w pożarze domu w Baku i ucieczka do Polski z ojcem to kolejne kluczowe doświadczenia, które wpływają na rozwój tożsamości Cezarego.

Po powrocie do odrodzonej Polski Cezary odkrywa, że ideały, w które wierzył jego ojciec, znacząco różnią się od rzeczywistości. Widzi w ojczyźnie biedę, korupcję i społeczeństwo pełne podziałów. Tęsknota za utraconymi Kresami i rozczarowanie nową rzeczywistością przytłaczają go i wprowadzają w innerwacyjny stan duchowej dezorientacji. Bohater zaczyna mieć wątpliwości co do słuszności wyznawanych dotąd ideałów i zaczyna kwestionować sens rewolucji.

Poszukiwanie tożsamości Cezarego jest podkreślane jego zaangażowaniem w różne środowiska i ideologie. Próbuje odnaleźć się zarówno wśród komunistów, jak i narodowców, a nawet w kręgach bogatej burżuazji, biorąc udział w ekscesach mieszkańców "Nowego Świata" – osiedla zamieszkanego przez zamożnych ludzi w Warszawie. Mimo to, żadne z tych środowisk nie zapewniają mu poczucia przynależności ani pełnej satysfakcji.

Wewnętrzny konflikt Cezarego odzwierciedla uniwersalny dylemat jednostki stawianej w obliczu burzliwych przemian politycznych i społecznych. Rozdarty między pragnieniem utopijnego, idealnego świata a cynizmem i rozczarowaniem rzeczywistością, Baryka stopniowo dochodzi do wniosku, że pragnie aktywnie uczestniczyć w budowie nowej Polski, choćby poprzez pracę u podstaw w roli inżyniera.

Kulminacyjnym punktem poszukiwań tożsamości przez Cezarego staje się jego wstąpienie w szeregi ruchu rewolucyjnego, który dąży do realizacji "przedwiosennych" ideałów. Ostatecznie postać dojrzewa do przekonania, że prawdziwy patriotyzm polega na trosce o dobro społeczne i konieczności pracy dla kraju, a nie na ślepym posłuszeństwie wobec jakiejkolwiek ideologii.

Postać Cezarego Baryki pokazuje, iż odkrywanie i definiowanie własnej tożsamości to proces długotrwały i wymagający wielu przemyśleń i doświadczeń. Jest symbolem zmagań młodego pokolenia z burzliwych czasów, które, na tle historycznych zmian, szuka odpowiedzi na pytanie o własną drogę życiową, osobiste przekonania i sens zaangażowania w sprawy kraju. Cezary Baryka, choć pełen wątpliwości i lęków, staje się ostatecznie bohaterem, który aktywnie kształtuje własną tożsamość i wyraźnie określa swoje miejsce w świecie.