Wzorce literackie a ludzkie dążenie do doskonałości. Pokaż zmienność pojmowania pojęcia doskonałości w epokach staropolskich.

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.10.2023 o 16:30

Ludzkie dążenie do doskonałości jest jednym z głównych motywów w literaturze od wieków. To pragnienie sprawia, że literackie utwory są tak bliskie naszym sercom i umysłom, bo często odzwierciedlają nasze najgłębsze marzenia i aspiracje. Jednak pojęcie doskonałości jest zmienną wartością, które ewoluowało wraz z upływem czasu. W epokach staropolskich można zauważyć wyraźne zmiany w sposobie postrzegania tego pojęcia.

W XVI i XVII wieku, wchodząc w teren renesansu i baroku, pojęcie doskonałości było uznawane za oznakę wyjątkowości człowieka. Utwory literackie często skupiały się na bohaterach, którzy walczyli o osiągnięcie doskonałości moralnej i intelektualnej. Dążenie do doskonałości było wiązane głównie z posiadaniem wybitnych talentów i umiejętności. Człowiek doskonały w tych epokach był kochany i podziwiany przez innych, a jego czyny i działania były źródłem inspiracji dla społeczeństwa.

Ważną rolę w procesie poszukiwania doskonałości pełnili również wzorce literackie, które wytyczały odpowiednie drogi i metody osiągnięcia tego stanu. Epoka renesansu kładła nacisk na rozwój człowieka jako pełnego harmonii stworzenia. Utwory takie jak "Król Edyp" Jana Kochanowskiego czy "Sonety" Mikołaja Sępa Szarzyńskiego przekazywały ideę, że doskonałość była osiągalna dzięki rozwojowi wiedzy, refleksji moralnej i działaniu zgodnemu z naturą.

W epoce baroku, pojęcie doskonałości zyskało bardziej indywidualny i subiektywny charakter. Doskonałość była odbierana jako stan pełnego spełnienia i szczęścia, ale odniesienie do siebie samego. Wzorce literackie w tej epoce prezentowały doskonałość w sposób nierzeczywisty i niemożliwy do osiągnięcia. Utwory takie jak dramat "Wesele" Fryderyka Jana Orttmana czy sonety Jana Andrzej Morsztyna były pełne niesamowitych i fantastycznych obrazów, które miały oddziaływać na wyobraźnię czytelnika.

Warto również zwrócić uwagę na zmiany w sposobie pojmowania doskonałości w różnych epokach. W epoce renesansu i baroku pojęcie to było często związane z doskonałością fizyczną i zewnętrzną. Człowiek doskonały był piękny, utalentowany i nietuzinkowy. Natomiast w epoce oświecenia, która następowała po baroku, doskonałość zaczęła być postrzegana bardziej jako stan moralny. Człowiek doskonały był uczciwy, moralny i etyczny, a przyświecało mu dobro ogółu.

Podsumowując, zmienność pojmowania pojęcia doskonałości można zauważyć w epokach staropolskich. Łącząc to dążenie z wzorcami literackimi, widzimy, że idea doskonałości była uznawana za niezwykle ważną i wyjątkową, ale zmieniała swoje oblicze wraz z rozwojem kultury i społeczeństwa. Bez względu na to, jakie były wyobrażenia o doskonałości w danej epoce, to dążenie do niej jest nieodłącznym elementem naszego bytu i jest nieodzownym motywem literackim, który wciąż fascynuje i inspiruje.