Ból istnienia, jako doświadczenie życiowe- Giaura, Wertera i Gustawa.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.01.2024 o 18:04

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 3.01.2024 o 22:56

Ból istnienia, nieodłączny element ludzkiego życia, przeplata się przez losy wielu literackich bohaterów. Jest on szczególnie widoczny w postawach i doświadczeniach takich postaci jak Giaur z poematu Lorda Byrona, Werter z powieści Goethego, a także Gustaw z dramatu „Dziady” Adama Mickiewicza. Pomimo, że każdy z nich żył w innych realiach i był inaczej ukształtowany, ich cierpienie psychiczne i duchowe ma wspólny mianownik – jest wynikiem niespełnionej miłości i niemożliwości odnalezienia swojego miejsca w świecie.

Giaur, tytułowa postać poematu Byrona, to bohater romantyczny, który doświadcza głębokiego bólu egzystencjalnego. Ostracyzm społeczny, w jakim się znajduje po zabójstwie Hassana, wzmacnia jego poczucie osamotnienia i inności. Utrata ukochanej Lei, zabitej w karykaturalnym akcie zemsty przez męża, zostawia Giaura z poczuciem winy i pragnieniem zemsty, które ostatecznie nie przynosi mu ukojenia. Bohater zamyka się w sobie, a jego życie staje się ciągłym cierpieniem. Pogoń za odkupieniem staje się dlań Cartharsis, której koniec stoi pod znakiem zapytania. Ból egzystencjalny Giaura nieustannie go prześladuje, staje się siłą napędową jego działań, ale jednocześnie wyznacznikiem jego duchowego upadku.

Werter z powieści Goethego to postać, dla której ból istnienia wywodzi się z nieszczęśliwej miłości do Lotty, kobiety zaręczonej z innym mężczyzną. Werter jest emocjonalnie podatny i niezdolny do zaakceptowania rzeczywistości, w której nie może zrealizować swojego uczucia. Obiekt jego miłości z jednej strony odwzajemnia jego uczucie, z drugiej zaś pozostaje wierna swoim zobowiązaniom. To paradoks uczuciowy powoduje, że bohater pogrąża się w depresji. Wyobcowany, nie mogąc odnaleźć pocieszenia ani spełnienia, odczuwa coraz głębszy ból egzystencjalny. Werter utożsamia swoje życie z cierpieniem i ostatecznie decyduje się na samobójstwo jako sposób uwolnienia się od nieznośnego bólu bytu.

Gustaw, bohater czwartej części dramatu „Dziady” Mickiewicza, również nie potrafi poradzić sobie z utratą ukochanej, która zostaje mu odebrana przez rzeczywistość społeczną – jest zmuszona do małżeństwa z innym, co staje się dla niego największym cierpieniem. Gustaw, podobnie jak Werter i Giaur, odczuwa ból izolacji i niezrozumienia ze strony otoczenia. Jego bunt przeciwko ograniczeniom społecznym i jednostkowym przejawia się w konflikcie z własną psychiką i rzeczywistością, co prowadzi do wewnętrznego rozdarcia. „Dziady” pokazują Gustawa już po śmierci, w Zaduszki, jako ducha, który nadal nie znajduje spokoju i ukojenia. Ból istnienia bohatera staje się wieczny, przenosi się w zaświaty, stając się nieodłączną częścią jego tożsamości.

Podsumowując, ból istnienia jest kluczowym doświadczeniem życiowym dla Giaura, Wertera i Gustawa. Wszyscy trzej bohaterowie w różny sposób podejmują próby poradzenia sobie z tym bólem, jednak każdy z nich kończy swoje życie w tragedii, nie znajdując spokoju ani rozwiązania dla swoich wewnętrznych konfliktów. Ich postacie są odzwierciedleniem buntu romantycznego wobec ograniczeń świata, w którym przyszło im żyć, a ich ból istnienia pozostaje ponadczasowym przykładem ludzkiej walki z własnym przeznaczeniem i poszukiwaniem sensu egzystencji.