"Latarnik". Wypracowanie z lektury.

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 27.10.2025 o 18:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.01.2024 o 18:24

„Latarnik” to opowiadanie autorstwa Henryka Sienkiewicza, które zostało opublikowane po raz pierwszy w 1881 roku. Autor, znany przede wszystkim z monumentalnych powieści historycznych, takich jak „Quo Vadis” czy „Potop”, w „Latarniku” przedstawia zwięzłą i mocno emocjonalną historię, która silnie oddziałuje na czytelnika. Opowiadanie to jest jednym z bardziej znanych krótkich dzieł Sienkiewicza i stanowi interesujące studium psychologiczne człowieka, który znajduje się na rozdrożu swojego życia.

Głównym bohaterem „Latarnika” jest Skawiński, polski emigrant, który przez całe swoje życie szukał miejsca, w którym mógłby osiąść i zaznać spokoju. Skawiński brał udział w wielu ważnych wydarzeniach historycznych; walczył między innymi w powstaniu listopadowym oraz walce o niepodległość Stanów Zjednoczonych i Francji. Jego życie było pełne przygód, niebezpieczeństw i nieustannego poszukiwania sensu istnienia. Emigranckie losy Skawińskiego są tłem jego ostatecznej próby odnalezienia spokoju jako latarnik w Aspinwall.

Opowiadanie rozpoczyna się od momentu, kiedy Skawiński otrzymuje pracę latarnika. Jest to dla niego swoisty azyl, miejsce, w którym może spędzić resztę życia, z dala od zgiełku i chaosu świata, który tyle razy go zawiódł. Praca latarnika wydaje się idealna dla człowieka zmęczonego życiem i poszukującego ukojenia. Jej monotonia i izolacja mają charakter terapeutyczny; latarnik codziennie wykonuje te same proste czynności, co daje mu poczucie stabilności i rutyny, której tak bardzo brakowało mu w przeszłości.

Sienkiewicz bardzo dokładnie opisuje codzienność Skawińskiego; jego rytuały i harmonogramy, które z czasem stają się nieodłączną częścią jego życia. To swoiste wyciszenie i spokój zostają jednak zakłócone przez przypadkowe odkrycie paczki z polskimi książkami. Skawiński natrafia na „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza. Czytanie tego dzieła przypomina mu o jego ojczyźnie, której nie widział przez wiele lat. Jego serce wypełnia nostalgia za Polską, wspomnienia młodości i utraconej przeszłości.

„Pan Tadeusz” odgrywa kluczową rolę w „Latarniku”, stanowiąc swoisty katalizator emocji i refleksji głównego bohatera. Skawiński, zanurzając się w lekturze, całkowicie zapomina o świecie zewnętrznym i obowiązkach latarnika. Jego zapomnienie o zaświeceniu latarni prowadzi do katastrofy - statek rozbija się o skały. Ta sytuacja pokazuje, jak potężnym narzędziem jest sztuka i literatura, które mogą przenieść człowieka w inny wymiar rzeczywistości, ale zarazem odrywają go od bieżących obowiązków i rzeczywistości.

Ostatecznie Skawiński zostaje zwolniony z pracy za zaniedbanie swojego obowiązku. Jego krótka przygoda jako latarnik kończy się tragicznie, choć symbolicznie. Odsunięcie od latarni symbolizuje nie tylko koniec jego pracy, ale również ostateczne zerwanie z iluzją, że może znaleźć trwałe miejsce na ziemi, które da mu spokój i ukojenie. W ten sposób Skawiński staje się ponownie wolnym człowiekiem, ale jednocześnie jest zmuszony do dalszej tułaczki. Opuszczając Aspinwall, Skawiński zdaje sobie sprawę, że jego przeznaczeniem jest nieustanne poszukiwanie - zarówno fizyczne, jak i duchowe.

„Latarnik” jest opowieścią o nieustającym poszukiwaniu tożsamości, o tęsknocie za ojczyzną oraz o roli literatury w życiu człowieka. Skawiński jest postacią tragiczną, której życie przedstawia losy wielu polskich emigrantów tamtej epoki. Jego historia jest uniwersalnym przesłaniem o ludzkich pragnieniach, przeznaczeniu i trudnej sztuce pogodzenia się z przeszłością. Henryk Sienkiewicz w „Latarniku” przypomina czytelnikom o sile uczuć, które kształtują nasze życie, a także o tym, jak jeden moment może całkowicie odmienić naszą rzeczywistość.

To krótkie, ale przejmujące opowiadanie jest również swoistym hołdem dla „Pana Tadeusza”, pokazując, jak wielkie znaczenie ma ta książka dla polskiej kultury i narodu. Poprzez historię Skawińskiego, Sienkiewicz ukazuje, jak silna jest więź między człowiekiem a jego ojczyzną, nawet jeśli jest to więź spleciona z bólem i nostalgią.