Samotność i jej jedno świadectwo literackie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.01.2024 o 14:29

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 7.01.2024 o 9:03

Samotność to uczucie, które towarzyszy wielu bohaterom literackim. Jest ona stanem, w którym jednostka czuje się odizolowana od innych, niezrozumiana, a czasem wręcz porzucona i zapomniana. Jako świadectwo literackie uczucia samotności świetnym przykładem jest postać Konrada z dramatu "Dziady" część III autorstwa Adama Mickiewicza.

Konrad, główny bohater dramatu, jest postacią, która przeżywa głęboką samotność duchową, intelektualną i społeczną. Od początku utworu doświadcza on konfliktu z otaczającym go światem, a szczególnie z systemem politycznym i społeczną apatią. Jego samotność zostaje dopełniona przez aresztowanie i uwięzienie w twierdzy w czasie, kiedy większość jego przyjaciół i bliskich została rozproszona bądź stłamszona przez zaborcze siły carskie.

Konrad przeżywa samotność w więziennej cele, gdzie dochodzi do konfrontacji z własnymi myślami i pragnieniami. Realizuje, że nawet jego poezja i marzenia o wolności narodu nie znajdują zrozumienia i oddźwięku. W dramatycznym monologu, nazywanym Wielką Improwizacją, przeżywa kryzys egzystencjalny. Zadaje pytania o sens cierpienia, o rolę Boga oraz o znaczenie własnej egzystencji. Poszukuje odpowiedzi i sensu w świecie, który wydaje się być głuchy na jego wezwania.

Konrada samotność jest tym bardziej uderzająca, że choć otaczają go inni ludzie – współwięźniowie, czy strażnicy – jego dusza błądzi w szeregu nieodwzajemnionych dążeń i niezrealizowanych ideałów. Zostaje więc sam ze swoim bólem i rozpaczą, jego desperacja i brak zrozumienia zostają ukazane jako trud doświadczenia, które odcina go od reszty społeczeństwa.

Mickiewicz, portretując samotność Konrada, pokazuje też głębszą izolację narodu polskiego pod zaborami. Konrad staje się symbolem Polski – narodu, który walczy o swoją tożsamość, pozostając niezrozumianym i samotnym na tle dziejowych zmagań Europy. Dramat Konrada w "Dziadach" jest więc jednocześnie dramatem każdego człowieka, który poszukuje sensu w świecie, który wydaje się na to pytanie nie odpowiadać, jak i symbolem losu narodowego.

Samotność Konrada jest szczególnie dotkliwa, ponieważ wynika ona z głębokiej potrzeby komuniowania się z otoczeniem, z narodem, którym się przejmuje. Jest to uczucie przytłaczające i obezwładniające, które doprowadza go do psychicznych i duchowych rozterek, a do tego odczuwane jest w zamknięciu, w świecie pozbawionym wolności, gdzie zderza się ze ścianami obojętności.

"Dziady" część III są poematem, w którym samotność nabiera wymiaru narodowego. Mickiewicz ukazuje, jak bardzo bycie odizolowanym od reszty społeczeństwa może wpłynąć na duszę człowieka. Dla bohatera, samotność zamienia się w cierpienie nie tylko osobiste, ale też zbiorowe, odzwierciedlające tragedię narodową. To uczucie samotności, splecione z dążeniami bohatera, ukazuje nam Mickiewicz jako świadectwo nie tylko bólu jednostki, ale również bólu całego narodu. W ten sposób literatura staje się medium, które z jednej strony pozwala nam zrozumieć uniwersalny wymiar samotności, a z drugiej strony wskazuje na specyficzne, historyczne i społeczne uwarunkowania, które tę samotność potęgują.