Walczyc czy zaakceptować? Wokulski kontra Ochocki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.02.2024 o 21:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.01.2024 o 16:30

Postawa Stanisława Wokulskiego, głównego bohatera "Lalki" Bolesława Prusa, wyraźnie kontrastuje z nastawieniem doktora Tomasza Ochockiego. Wokulski, jako przedsiębiorca i człowiek o gorącym sercu, niestrudzenie próbował udowodnić swoją wartość w oczach wyższych sfer, walcząc z wyobrażeniami o sobie jako o człowieku niższej klasy. Jego działania były podyktowane miłością do Izabeli Łęckiej, ale też pragnieniem awansu społecznego. Z drugiej strony Ochocki, kuzyn Łęckiej, realizował się naukowo, nie próbując zmieniać otaczającego go świata. Oba postawy niosą ze sobą pewne konsekwencje, zarówno pozytywne, jak i negatywne, które są godne rozważenia.

Wokulski przez całe swoje życie walczył z ograniczeniami, kierując się swoją pasją i ideałem, jakim była Izabela. Stracił majątek dla niej, podjął ryzykowne działania handlowe, a nawet próbował przekroczyć barierę klasową. Nie można mu odmówić odwagi, determinacji i wytrwałości. Jednak jego zmagania zamiast do celu, doprowadziły go do tragedii – odrzucenia i najwyraźniej śmierci (choć samo zakończenie powieści celowo zostało przez autora pozostawione otwarte). Trudno ocenić czy warto było kroczyć tą ścieżką, jednak na pewno warta podziwu jest jego nieprawdopodobna siła w dążeniu do postawionych sobie celów, nawet w obliczu nieuchronnej porażki.

Tomasz Ochocki w przeciwieństwie do Wokulskiego, odpowiadał na ograniczenia świata realizmem i pragmatyzmem. Jego marzeniem była praca naukowa, która miała przynieść odkrycia naukowe i postęp, a jednocześnie nie potrzebowała kapitulacji wobec zastanych norm społecznych. Ochocki nie mierzył się z problemami społecznymi, lecz skupiał się na swojej pracy, stawiając na pierwszym miejscu własny rozwój i przyczyniając się do rozwoju nauki. Nie dążył do zyskania akceptacji świata, a mimo tego osiągnął sukces na własnych warunkach.

Osobiście skłaniałbym się ku postawie Tomasza Ochockiego. Choć romantyczna walka Wokulskiego z ograniczeniami może wydawać się bardziej heroiczna, to pragmatyczne podejście Ochockiego wydaje się być zdrowsze i w ostateczności bardziej produktywne. W obecnych czasach, gdy próg społeczny jest już nieco mniej wyraźny, a możliwości indywidualnego rozwoju większe niż w XIX-wiecznej Polsce, zdaje się, że proaktywne ukierunkowanie na realizację własnych celów może przynieść większą satysfakcję i pożytek, zarówno dla jednostki, jak i dla społeczeństwa.

Moralność historii Wokulskiego i Ochockiego stanowi cenny przyczynek do rozważań na temat własnej drogi życiowej. Wartość tworzymy nie tylko przez wyzwanie rzucone światu, ale także przez konsekwentne dążenie do realizacji osobistych pasji. Wytężona praca nad sobą i swymi aspiracjami może okazać się kluczem do sukcesu, który z kolei może zmienić świat wokół nas na lepsze, być może nawet w bardziej znaczący sposób, niż gdybyśmy wzięli na siebie jego bezpośrednią walkę z ograniczeniami, na kształt tragicznej i nieudanej batalii Wokulskiego. Dlatego uważam, że warto wyciągnąć wnioski z postaw obu bohaterów i dokonując wyboru pomiędzy walką ze światem a realizacją własnych celów, postawić na to drugie, co w mojej ocenie daje lepsze podstawy do osiągnięcia szczęścia i spełnienia.