„Jak kochają romantycy?” Odpowiedz odwołując się do wybranych przykładów literackich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.02.2024 o 20:57

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 2.02.2024 o 15:01

Miłość romantyczna stanowi jedno z kluczowych zagadnień dla rozumienia epoki Romantyzmu. Charakteryzuje się ona naciskiem na emocje, indywidualizm i dążenie do nieograniczonej wolności. W epoce tej uczucie miłości wykracza poza fizyczne aspekty związku dwojga ludzi; staje się siłą napędową, inspiracją i czasami przyczyną tragedii.

W literaturze romantycznej miłość jest głęboko związana z bohaterem romantycznym, często kształtuje jego charakter oraz decyzje, będąc istotnym elementem strukturalnym utworu. Przykłady takich bohaterów i ich miłości możemy odnaleźć w twórczości Adama Mickiewicza, a także w niemieckiej literaturze dzięki postaci Wertera, stworzonej przez J.W. Goethego.

Gustaw, bohater "Dziadów" cz. III, który w późniejszych partiach dzieła transformuje się w Konrada, przeżywa bunt i wyobcowanie wynikające z tragicznego zaprzepaszczenia miłości. Plan zemsty, który staje się jednym z głównych motywów jego działań, jest próbą odreagowania bólu po utracie ukochanej. To właśnie nieszczęśliwe uczucie wywołuje w nim samotność i bunt przeciwko światu, a jego miłość staje się powodem wykluczenia i cierpienia.

Innym przykładem miłości romantycznej jest ta opisana w "Cierpieniach młodego Wertera" Goethego. Werter nie znajduje ukojenia w miłości do Loty, a jego nierówna walka pomiędzy pragnieniami a rzeczywistością społeczną prowadzi go do tragicznego rozwiązania. Postawa honorowa, którą Werter prezentuje wobec ukochanej, oraz jego samobójstwo, które postrzega się jako akt stonowany i przemyślany, emanują tragicznym pięknem. Tadeusz Boy-Żeleński analizując ten utwór, zwraca również uwagę na problem nierówności społecznych, które są barierą dla Wertera i Loty.

Przywołując kontrast do epoki Baroku, zwracamy uwagę na różniące się od Romantyzmu postawy wobec miłości. Literatura barokowa często traktuje uczucie miłości jako grę, pełną przepychu i przelotnych namiętności. Ujmuje to poezja Jana Andrzeja Morsztyna, gdzie miłość jest traktowana z przymrużeniem oka. W kontrze do romantycznej głębi uczuć, barokowa miłość wydaje się być bardziej zewnętrzna, zaś duchowość ustępuje miejsca cielesności.

W romantyzmie, miłość czysto duchowa, czyli "miłość dla miłości", wyraża się w szczególności w poezji Adama Mickiewicza. Wiersze takie jak "Do M..." czy "Do ***. Na Alpach w Splugen" ukazują duchowe porozumienie zakochanych oraz znaczenie niezrealizowanej miłości, często będącej źródłem twórczej inspiracji dla romantyków.

Na zakończenie, warto podkreślić, że miłość romantyczna wpływa na rozwój bohatera literackiego, często dodając mu głębi oraz kompleksowości. Jest ona również fenomenem kulturowym, który odzwierciedla ówczesną estetykę i filozofię epoki, uwydatniając jej związki ze społecznymi oraz filozoficznymi kontekstami. Porównanie miłości romantycznej z innymi epokami pozwala na zrozumienie jej wyjątkowości oraz na wykazanie, jak istotne są konteksty historyczne dla interpretacji uczuć w literaturze.

Podsumowując, miłość romantyczna znacząco różni się od barokowego pojmowania uczuć, przede wszystkim przez duchowy wymiar i głęboką emocjonalność. Romantyczne wzorce miłosne są trwałe w kulturze i można je odnaleźć w wielu współczesnych dziełach literackich, co świadczy o ich uniwersalności i nieustającej aktualności.