Człowiek - istota pełna sprzeczności. Odwołanie do lektury "Lalka" i innego utworu literackiego.

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 26.10.2023 o 15:26

Wielokrotnie w literaturze spotykamy się z wizerunkiem człowieka jako istoty pełnej sprzeczności. Ta wymiarowość ludzkiej natury może być odczytana zarówno wobec wartości, postaw, jak i podjętych decyzji. Przedstawienie tej niejednoznaczności można zaobserwować zarówno we wcześniejszych, jak i współczesnych utworach literackich. Przykładem takiej sytuacji może być powieść Bolesława Prusa pt. "Lalka" oraz "Granica" Zofii Nałkowskiej.

Postacie literackie często stają się obrazem ludzkich sprzeczności i walki z własnymi dylematami. W dziełach takich jak "Lalka" Bolesława Prusa czy "Granica" Zofii Nałkowskiej, główni bohaterowie są przedstawieni jako osoby pełne wewnętrznych konfliktów, które często prowadzą do tragicznych, a czasem nieoczekiwanych rozstrzygnięć.

W "Lalce" spotykamy Stanisława Wokulskiego, warszawskiego kupca, który aspirował do bycia uznanym w świecie nauki i kultury. Jego miłość do pięknej, ale pustej i oziębłej Izabeli Łęckiej obnaża liczne sprzeczności w jego postawie i działaniach. Z jednej strony Wokulski jest inteligentnym i przedsiębiorczym człowiekiem, który dąży do samodoskonalenia. Z drugiej jednak, w obliczu uczucia staje się niewolnikiem swojej pasji, co prowadzi go do seria niefortunnych decyzji. Wokulski zostaje uwięziony pomiędzy światem arystokracji, do którego pragnie należeć przez małżeństwo z Izabelą, a własnym pochodzeniem i klasy średnią, której tak naprawdę jest częścią. Ostateczna rezygnacja Wokulskiego z uczucia oraz jego tajemnicze zniknięcie, być może śmierć, pokazują głębię jego rozdarcia i niemożności pogodzenia osobistych ambicji z uczuciami.

"Granica" Zofii Nałkowskiej również ukazuje postać podzieloną między ideałami a rzeczywistością. Zenon Ziembiewicz, powracając z zagranicznych studiów, ma wielkie plany odnośnie moralnej i społecznej reformy. Jego początkowe zamiary, pełne ideałów, szybko zostają wystawione na próbę w konfrontacji z realiami polityki lokalnej i osobistych ambicji. Zenon, uwikłany w romans z ubogą dziewczyną, Elżbietą Biecką, jednocześnie wstępuje w związek małżeński z córką wpływowego działacza. Ta sprzeczność pomiędzy publicznymi a prywatnymi decyzjami bohatera stanowi oś fabuły. Za fasadą szanowanego urzędnika kryje się człowiek, który nie potrafi sprostać własnym ideałom.

Obie postacie, Wokulski i Ziembiewicz, stają w obliczu granic, które sami sobie stawiają lub które są wynikiem działania społecznych norm i oczekiwań. W obu przypadkach, głębokie ludzkie sprzeczności prowadzą do osobistego dramatu. Obaj bohaterowie, mimo różnic kontekstów i czasów, są przykładem ludzkiej natury walczącej z samą sobą, co ostatecznie prowadzi do ich upadku lub zaniku. Nałkowska i Prus, poprzez swoje postacie, pokazują, że człowiek, mimo ogromnej woli i ambicji, często pozostaje rozdarty i niespełniony, co podkreśla uniwersalność ludzkich dylematów.

W obu tych utworach literackich, widzimy, że człowiek jest istotą pełną sprzeczności. Wyraża to zarówno w swoich wartościach, postawach, jak i podjętych decyzjach. Sprzeczności te wynikają z dążenia do zaspokajania potrzeb własnych, ale i oczekiwań społecznych. Oba utwory sugerują, że wnętrze człowieka jest pełne napięć i rozdarcia, które narasta w trudnych sytuacjach życiowych. Utwór Prusa oraz Nałkowskiej daje nam możliwość refleksji na temat natury ludzkiej i jej niejednoznaczności.