"Burza" A. Mickiewicz– interpretacja, postawa podmiotu lirycznego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.02.2024 o 21:28

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 3.02.2024 o 20:40

Sonety krymskie Adama Mickiewicza to cykl liryczny będący wyrazem romantycznej fascynacji wschodnimi krajobrazami, jednocześnie stanowiąc świadectwo osobistych przeżyć i refleksji poety. Powstałe w wyniku podróży na Krym w 1825 roku, dzieła te są połączeniem wrażeń estetycznych, metafizycznych oraz uniwersalnych pytań o sens ludzkiej egzystencji. Wśród nich wyróżnia się sonet „Burza”, będący jednym z najbardziej dramatycznych i emocjonalnych w całym cyklu.

„Burza” jest przykładem sonetu włoskiego, którego struktura składa się z dwóch części: oktetu (pierwsze osiem wersów) oraz sekstetu (ostatnie sześć wersów). Charakterystyczne dla tej formy poetyckiej są rygorystyczne zasady rymowania, które w przypadku sonetu włoskiego opierają się na schemacie abbaabba cdecde. Oktet przeważnie wyznacza problem lub temat, natomiast sekstet prezentuje jego rozwinięcie czy rozwiązanie. Również sonet „Burza” odzwierciedla tę strukturę, z pierwszą częścią opisującą dynamiczną scenę sztormu i jego bezpośrednie skutki, a drugą namysł nad ludzkim losem i siłami przyrody.

W sonetach Mickiewicza pełno jest środków stylistycznych, które budują nastrój i uczucia skojarzone z przedstawianymi scenami. Jaskrawy opis burzy morskiej w „Burzy” został podszyty onomatopejami – żagle trzeszczą, rykuje wód, wygina się ster. Z kolei wykorzystanie kontrastów sprawia, że siła żywiołu staje się jeszcze bardziej namacalna. Dodatkowo, symbolika zachodzącego słońca wzmaga poczucie zmierzchu, co może być alegorią nadchodzącej śmierci lub końca pewnego etapu w życiu.

Postać samotnego podróżnego, choć nie jest w sonetach szczegółowo opisana, staje się symbolem refleksji nad ludzkim losem. Jego zachowanie – oczekiwanie na zbliżający się koniec, różni się od innych postaci, które albo aktywnie starają się walczyć z nawałnicą, albo poddają się rozpaczy i modlitwie. Samotność bohatera staje się odzwierciedleniem romantycznej wrażliwości, a jego postawa – biernego przyglądania się katastrofie natury – stawia go w sytuacji refleksji nad własnym życiem. Jako postać autobiograficzna, podróżny przypomina Mickiewicza-pielgrzyma, co nadaje utworowi również aspekt meta-literacki.

W „Burzy” śmierć jawi się jako nieuchronne zdarzenie w konfrontacji z potęgą natury. Mickiewicz reflektuje nad ludzkim wysiłkiem, który w tak ekstremalnych warunkach zdaje się być niewielki, a stosunek postaci do nieuchronnego końca przemawia o uniwersalnym poczuciu małości w obliczu monumentalności przyrody. Mocno wyczuwalne są tutaj echo realizmu, gdzie nadzieja i duchowa wielkość ludzka zostają przytłumione przez realność śmierci i siłę żywiołów.

W konkluzji należy podkreślić, że postawa podmiotu lirycznego w sonetach Mickiewicza, a szczególnie w „Burzy”, jest wyrazem głębokiej introspekcji i zadumy nad ludzką egzystencją. Wyznacza granice między tragedią i akceptacją, rozpaczą i zrozumieniem. „Burza” wyróżnia się na tle pozostałych sonetów krymskich, przynosząc intensywny obraz bitwy z siłami przyrody, jednocześnie poruszając temat ludzkiej bezsilności i poszukiwania sensu w chaosie świata. Mickiewicz jako poeta, który potrafi z misternym romantyzmem przemawiać do uniwersalnych doświadczeń ludzkich, nadaje swoim dziełom charakter ponadczasowy, który wciąż znajduje odbicie w sercach czytelników, nawet po wielu latach od ich powstania.