Człowiek istota uległa namiętnościom i rozdarta wewnętrznie. W pracy odwołaj się do Antygony i innej lektury

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 12.10.2023 o 13:08

Człowiek, jak wiele postaci literackich, jest istotą uległą namiętnościom, będąc jednocześnie rozdartym wewnętrznie. Konflikt pomiędzy tym, co nakazuje mu sumienie, a tym, co podpowiada mu serce, jest jednym z najważniejszych tematów wielu literackich dzieł. W takim właśnie kontekście, warto przyjrzeć się postaci Antygony, a także innej lekturze, która pozwoli na szerszą analizę tego zjawiska.

Antygona, bohaterka tragedii Sofoklesa, jest jednym z najbardziej poruszających przykładów człowieka, który jest rozdarty wewnętrznie pomiędzy nakazami rodziny, a obowiązkiem względem państwa. Antygona decyduje się na pochowanie swojego brata, zabronionego przez króla Kreona. Jest to akt niesamowitego odwagi, lecz jednocześnie wynikający z jej namiętnego uporu, który prowadzi do tragicznych konsekwencji. Bohaterka, pomimo bezpośredniego zagrożenia ze strony władcy, nie potrafiła zrezygnować z postępowania zgodnie ze swoimi przekonaniami, co ostatecznie doprowadziło ją do śmierci. Tkwiąca w niej bezwzględność i determinacja, choć takie cechy należy podziwiać, sprawiły, że stała się niewolnicą swoich własnych namiętności.

Podobny wewnętrzny konflikt między rozumem a emocjami możemy dostrzec także w innej literackiej lekturze, takiej jak „Zbrodnia i Kara” Fiodora Dostojewskiego. Główny bohater, Rodion Raskolnikow, zostaje poruszony przez ideę, że pewne jednostki, które mają nadzwyczajne zdolności, powinny mieć prawo do przestępstw. Młody student postanawia dokonać morderstwa, przekonując się, że będzie to dobroczynne dla społeczeństwa. Jednak po dokonaniu zbrodni, Raskolnikow jest prześladowany przez wewnętrzne wyrzuty sumienia oraz paradoksalne uczucia wobec swojego postępowania. To wewnętrzne rozdarcie sprawia, że jego psychika staje się labilna, a ostatecznie odczuwa potrzebę pojednania ze sobą samym.

Obie te lektury ukazują podobne zjawisko – człowieka rozdartego pomiędzy swoimi namiętnościami, a nakazami moralnymi. To jest nieustanna walka, którą każdy z nas musiał stoczyć lub stoczy w swoim życiu. Pytanie brzmi, czy jesteśmy w stanie znaleźć odpowiednie rozwiązanie dla tego wewnętrznego konfliktu, czy raczej poddajemy się swoim namiętnościom.

Osobiście uważam, że człowiek musi być świadomy swoich pragnień i emocji, jednak zawsze powinien stawiać na pierwszym miejscu rozum. To właśnie on pozwala nam trzeźwo ocenić sytuację i podjąć właściwą decyzję, bez wpływu namiętności. Samo poddanie się emocjom zamiast posiadać nad nimi kontrolę, jak w przypadku Antygony czy Raskolnikowa, może doprowadzić do nieodwracalnych skutków.

Podsumowując, człowiek jako istota uległa namiętnościom, jest nieustannie rozdarty wewnętrznie. Jego dylematy moralne i konflikty emocjonalne często wpływają na podejmowanie ważnych decyzji. Nawiązując do postaci Antygony i innych lektur, można zauważyć, że jednostka musi być w stanie znaleźć równowagę pomiędzy uczuciami a rozumem, aby uniknąć tragicznych konsekwencji.