Romantyczna miłość w utworach Goethego, Mickiewicza i Słowackiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.11.2023 o 18:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.11.2023 o 17:44

Romantyzm, epoka w literaturze, która nacechowana była emocjonalnością, skupiała się na niezaspokojonych pragnieniach i marzeniach. Wielu romantycznych pisarzy, dzięki swoim utworom, przedstawiło model romantycznej miłości, który często różni się od tradycyjnego wzorca. Trzej wybitni poeci - Johann Wolfgang von Goethe, Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki - zaprezentowali w swoich dziełach różne aspekty tej tematyki.

W twórczości Goethego, miłość często pojęta jest jako nieuchwytny ideał, paradoksalnie łączący zarówno rozkosz, jak i cierpienie. W hiszpańskiej tragedii Deszcz kamieni złocone, główny bohater lojalny wobec swojej żony zakochuje się w innej kobiecie, co prowadzi go na skraj szaleństwa. Ta namiętność, choć potężna, jest destrukcyjna i prowadzi do tragicznych konsekwencji. Podobnie, w znanym utworze Goethego, Werther młody mężczyzna zakochuje się w zamężnej kobiecie, a jego uczucia są tak silne, że nie może pogodzić się z faktem, że nie może być z nią. Ten konflikt emocjonalny prowadzi Werthera do samobójstwa. Model romantycznej miłości w utworach Goethego jest zatem pełen upragnionej, lecz niemożliwej do osiągnięcia pasji, która często prowadzi do tragedii.

Mickiewicz, będący jednym z najwybitniejszych przedstawicieli romantyzmu w Polsce, również poruszał temat miłości w swoich utworach. W Panu Tadeuszu możemy dostrzec elementy romantycznego modelu miłości, choć z pewnymi różnicami. Główny bohater, Tadeusz, zakochuje się w pięknej Zosi, a ich miłość jest młodzieńczą i niewinna. Jednakże, ich uczucie jest utrudnione ze względu na konflikty narodowe i polityczne. W ostateczności, para nie jest w stanie być razem, jednak ich miłość pozostaje na zawsze w sercach czytelników. W utworze Sonety krymskie, Mickiewicz prezentuje inną wizję romantycznej miłości, opierając się na temacie tęsknoty za ukochaną osobą. Bohaterzy tęsknią za bliskością drugiej osoby i cierpią z powodu rozłąki. Mickiewicz ukazuje romantyczną miłość jako obsesyjną i namiętną, w której uczucia przepełniają duszę bohaterów.

Słowacki, podobnie jak Goethe i Mickiewicz, podkreślał silne emocje i namiętności w swoich utworach. W Królu głuchym poeci, widzimy miłość inaczej ukazaną niż w innych utworach romantycznych. Tytułowy Król Głuchy zakochuje się w Suzi, zagranicznej dziewczynie, i jest gotów zrezygnować z władzy dla niej. Ta miłość prowadzi jednak do sporu i konfliktu między Królem Głuchym a innymi postaciami. Słowacki w swojej twórczości pokazuje, że romantyczna miłość może przynosić zarówno radość, jak i cierpienie.

Wnioskiem jest to, że literatura romantyczna, w tym utwory J.W. Goethego, Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego, prezentują różne aspekty romantycznego modelu miłości. Choć każdy z tych autorów skoncentrował się na innych aspektach miłości, ich dzieła są ubogie w tradycyjnym rozumieniu miłości, a zamiast tego przedstawiają namiętne i często tragiczne relacje. Wszyscy trzej poeci uwiecznili romantyczną miłość jako silną i emocjonalną siłę, która może prowadzić do ekstremalnych działań i cierpienia.