Postaraj się zredagować dowody na to, iż Raskolnikow, bohater „Zbrodni i kary” Fiodora Dostojewskiego nie był w pełni świadomy popełnionej zbrodni i znaleźć wynikające z tego argumenty dla jego obrony

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.07.2024 o 16:03

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.07.2024 o 15:21

Fiodor Dostojewski w swojej powieści „Zbrodnia i kara” przedstawia historię Rodiona Raskolnikowa, młodego studenta, który popełnia brutalną zbrodnię zabijając lichwiarkę Alonę oraz jej siostrę Lizawietę. Powieść ta nie tylko maluje portret mordercy, ale przede wszystkim głęboko analizuje ludzką naturę, moralność i psychikę. Chociaż wydaje się, że zbrodnia Raskolnikowa była przemyślana i zaplanowana, można argumentować, że nie był on w pełni świadomy swojego czynu, biorąc pod uwagę jego stan psychiczny oraz filozoficzne przekonania.

Rodion Raskolnikow nie podjął decyzji o popełnieniu morderstwa w pośpiechu. Wręcz przeciwnie, starannie przygotowywał się do zbrodni, co obejmowało znalezienie odpowiedniej broni, jaką była siekiera, przygotowanie pętli, która miała ułatwić ukrycie narzędzia, oraz stworzenie atrapy papierośnicy, która miała odwrócić uwagę lichwiarki Alony. Podobnie, rozmowa w barze, w której usłyszał o możliwości popełnienia morderstwa dla „wyższego dobra”, stała się dla niego pewnym bodźcem do działania. Raskolnikow wierzył, że likwidując lichwiarkę, która pasożytuje na biednych, dokonałby czynu „społecznie użytecznego”. Jednakże, choć przygotowania wydają się świadome, motywacje, które za nimi stoją, świadczą o jego złożonym i zdezorientowanym stanie umysłu.

Warunki życiowe Raskolnikowa miały ogromny wpływ na jego psychikę. Żyjąc w biedzie, głodując i mieszkając w nędznej, ciasnej izdebce, Raskolnikow doświadczał stałego stresu. Petersburg, będący tłem powieści, przedstawiony jest jako mroczne, duszące miasto, w którym jedynym celem wielu ludzi jest pogoń za pieniędzmi. W takich okolicznościach, dla osób takich jak Raskolnikow, życie traci sens, a granica pomiędzy dobrem a złem staje się coraz bardziej niejasna. Porzucenie studiów i wykonywanie dorywczych prac tylko pogłębiało depresję bohatera i jego niepewność co do przyszłości.

Dodatkowo, wpływ otoczenia nie był obojętny. Petersburg to miasto, gdzie prawość i uczciwość zdawały się być stałymi deficytami, a świat pożyczkodawców i lichwiarek tylko pogarszał sytuację. Alona, główna ofiara Raskolnikowa, była symbolem tego zepsutego systemu. Mężczyzna obserwował, jak lichwiarka wzbogacała się kosztem ubogich, co wzbudziło w nim gniew. Jednakże, jego działania wskazywały na głębsze konflikty wewnętrzne, przekraczające proste poczucie niesprawiedliwości społecznej.

Filozoficzne przekonania Raskolnikowa grają kluczową rolę w jego motywacjach. Przede wszystkim wierzył on w ideał czynienia „większego dobra” – że poprzez jeden, choć brutalny akt, można przynieść ulgę wielu ludziom cierpiącym z powodu lichwiarki. Raskolnikow przeżywał konflikt wewnętrzny pomiędzy chrześcijańską morale a własnym poczuciem sprawiedliwości. Krytykował tradycyjną moralność, uważając ją za przestarzałą i niewystarczającą do rozwiązywania realnych problemów społecznych i osobistych. Tworzyło to u niego „nowe sumienie”, oparte na wewnętrznej sile człowieka, które miało usprawiedliwiać jego działania. Jednakże, mimo tych filozoficznych przekonań, jego moralny kompas był wyraźnie rozchybotany, co można było zauważyć po dokonaniu zbrodni.

Wewnętrzna walka moralna Rodiona jest bardzo wyraźnie ukazana przez Dostojewskiego. Po dokonaniu morderstwa, Raskolnikow doświadczał wielu chwil samokrytyki i obrzydzenia do samego siebie. Wyrażane przez niego słowa „Boże! Jakie to wszystko obmierzle!” wskazują, że nawet po dokonanym czynie, nie mógł w pełni akceptować i bronić swoich działań. Był to wyraźny sygnał, że jego psychika była złożona i pełna sprzeczności. Z jednej strony próbował przekonać siebie o słuszności czynu, z drugiej zaś strony czuł głębokie poczucie winy i odrazy.

Nie można pominąć także znaczenia miłości Soni w życiu Raskolnikowa. Sonia, będąca symbolem czystości i moralności, odgrywa kluczową rolę w wewnętrznej przemianie bohatera. Jej miłość i wsparcie stają się bodźcem do odkupienia i zadośćuczynienia, czego Raskolnikow tak desperacko potrzebuje. Dzięki niej, Rodion zaczyna dostrzegać, że prawdziwe wyzwolenie i spokój mogą przyjść tylko przez akceptację winy i pokutę.

Podsumowując, zbrodnia Raskolnikowa była wynikiem złożonego splotu czynników zewnętrznych i wewnętrznych. Warunki życiowe, specyficzne filozoficzne przekonania oraz mroczne otoczenie Petersburga wpłynęły na jego decyzje i stan umysłu. Nawet jeśli przygotowania do zbrodni były przemyślane, jego psychiczny i moralny chaos wskazują, że nie był w pełni świadomy konsekwencji swoich działań. Jego wewnętrzna walka i odraza do samego siebie po dokonaniu morderstwa świadczą o tym, że Raskolnikow nie był całkowicie zdegradowanym człowiekiem. Można zatem argumentować, że zasługuje on na pewne zrozumienie i łagodniejszą ocenę swojego czynu z powodu złożonych uwarunkowań psychicznych i filozoficznych, które wpłynęły na jego decyzje. Raskolnikow w końcu znajduje pewną formę odkupienia i wewnętrznej przemiany dzięki miłości i wsparciu Soni, co podkreśla tragizm jego postaci oraz głęboką refleksję nad ludzką naturą, jaką Dostojewski pragnął przekazać czytelnikom.