Szkic interpretacyjny na temat: Wisława Szymborska a historia - omów stosunek poetki do przeszłości na podstawie dwóch dowolnie wybranych utworów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.11.2023 o 16:41

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: 3.11.2023 o 16:25

Wisława Szymborska, jedna z najbardziej wybitnych polskich poetek XX wieku, przez wiele lat swojej twórczości poruszała temat historii. Jej relacja z przeszłością była złożona i wielowymiarowa, co można dostrzec w jej dwóch utworach - "Fotografia z 1845 roku" i "Wielki gość". W obydwu wierszach Szymborska wyraża swoje rozważania na temat przeszłości, zwracając uwagę na jej znaczenie i wpływ na rzeczywistość współczesną.

W utworze "Fotografia z 1845 roku" Szymborska przywołuje przeszłość poprzez opis starej fotografii. Wiersz ukazuje, że fotografia, mimo iż jest martwą materią, potrafi ożywić minione momenty i przynosić nie tylko radość, ale też smutek i nostalgiczne wspomnienia. Poetka podkreśla, że przeszłość zostaje uwieczniona na zdjęciach i pozostaje z nami na zawsze, co jest silnym przypomnieniem o nieodwracalności czasu. Jednocześnie, autorka nie traci dystansu wobec przeszłości; trudno jej idealizować, bo przecież nieufność wobec historii była jej dobrze znana.

W "Wielkim gościu" Szymborska kolejny raz podkreśla swoją refleksję na temat przeszłości. Wykorzystuje tu motyw podróży i spotkania z tajemniczym "gościem", który pragnie opowiedzieć swą historię. Chociaż spotkanie z przeszłością może przynieść wiele odpowiedzi, to jednak mogą one być niepokojące. Przeszłość, jak pisze autorka, nie jest taka, jak ją malujemy, lecz prawdziwa i pełna paradoksów. Stosunek poetki do przeszłości jest tu wyraźnie niepewny i refleksyjny - Szymborska zdaje sobie sprawę z jej złożoności i trudności w jej zrozumieniu, uznając, że przybliżając się do niej, trzeba przygotować się na odnalezienie nieoczekiwanych odpowiedzi.

Przewijający się przez oba utwory temat przeszłości pozwala na lepsze zrozumienie stosunku poetki do historii. Szymborska ukazuje, że przeszłość jest ważna, bo to właśnie na niej oparta jest nasza teraźniejszość, ale równocześnie trzeba być ostrożnym w jej interpretowaniu. Autorka podkreśla, że przeszłość jest zbyt skomplikowana i wielowymiarowa, byśmy mogli ją sprowadzić do prostych kategorii. Historia jest świadectwem i zarazem przestrogą, żeby nie powtarzać popełnionych już błędów. Jednak, to, co przeszłość nam przekazuje, to nie tylko lekcje, ale też tragiczna wiedza o tym, jak historia powtarza się w kole.

W obydwu utworach Wisława Szymborska staje wobec przeszłości z mieszanką szacunku i ostrożności. Jej refleksyjne podejście do historii wskazuje, że zrozumienie przeszłości nie jest łatwe, a czasami nawet beznadziejne. Niemniej jednak, nie traci ona wiary w możliwość budowania lepszej przyszłości, mimo tragicznych doświadczeń przeszłości. Przeplatając nostalgia i dystans, poetka kwestionuje mity, pokazując nam, że historii nie da się sprowadzić do jednoznacznych stwierdzeń. Przeszłośc, jak pewien pułapka, przypomina nam o naszej kondycji i skłania do kontynuacji poszukiwań lepszego i bardziej sprawiedliwego świata.