Postawa człowieka wobec Boga. Omów zagadnienie na podstawie znanych Ci fragmentów Księgi Hioba. W swojej odpowiedzi uwzględnij również wybrany kontekst.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.06.2024 o 17:10

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 23.06.2024 o 16:59

---

#

Postawa człowieka wobec Boga jest odwiecznym tematem refleksji teologicznej, filozoficznej i literackiej. Istotność tego zagadnienia wynika z prób zrozumienia miejsca człowieka w kosmicznym porządku i znaczenia ludzkich cierpień i radości w kontekście boskich planów. Relacja między człowiekiem a Bogiem może być sprowadzona do dwóch podstawowych postaw: pokornej, charakteryzującej się akceptacją boskich wyroków, oraz buntowniczej, polegającej na kwestionowaniu boskiej woli. Celem niniejszego wypracowania jest analiza tych postaw na podstawie fragmentów Księgi Hioba oraz kontekstu literackiego z utworu "Dziady cz. III" Adama Mickiewicza. Powyższe przykłady pozwolą wyciągnąć wnioski na temat fundamentalnych relacji między człowiekiem a Bogiem.

Teza stawiana w tej rozprawce brzmi: Człowiek może przyjąć wobec Boga albo postawę pokorną, albo buntowniczą. Ta dychotomia będzie analizowana na podstawie literackich przykładów.

---

Rozwinięcie

I. Postawa pokorna na przykładzie Hioba

Wszystko zmienia się, gdy Szatan rzuca wyzwanie Bogu, twierdząc, że Hiob służy Mu tylko dlatego, że jest obdarzany dobrobytem. Bóg, aby przetestować prawdziwość wiary Hioba, pozwala Szatanowi na zniszczenie jego majątku, zabicie dzieci oraz zesłanie choroby. W obliczu tych prób Hiob pokazuje swoją pokorną postawę wobec Boga. Mimo że traci wszystko, nie złorzeczy Bogu, a jego słowa „Pan dał, Pan wziął; Niech imię Pana będzie błogosławione” (Hi 1:21) świadczą o głębokiej wierze i pokorze.

Kiedy Hiob traci majątek i potomstwo, jego cierpienie nasila się jeszcze bardziej, gdy dotyka go trąd. Postawa Hioba wobec fizycznego cierpienia jest także pełna pokory. Nie łamie przykazań, nie przeklina Boga, choć jego cierpienie wydaje się niesprawiedliwością. Kontrastuje to z postawą jego żony, która, nie mogąc znieść widoku cierpiącego męża, namawia go do złorzeczenia Bogu. Ta różnica w podejściu do cierpienia i boskiej sprawiedliwości ukazuje, jak różne mogą być ludzkie reakcje na doświadczenia życiowe.

Elihu, jeden z przyjaciół Hioba, odgrywa ważną rolę w jego historii. Jego przemowa krytykuje dociekania Hioba i przypomina mu, że ludzka sprawiedliwość jest niedoskonała w obliczu boskiej. Elihu uznaje, że wszelkie cierpienia mają cel i służą wychowywaniu człowieka. Kiedy Bóg pojawia się w końcowych rozdziałach Księgi, Jego przemowa ujawnia pewną pychę Hioba, który w swej dociekliwości próbował zrozumieć boskie wyroki. Bóg stawia Hioba w sytuacji, gdzie ten musi uznać swoją ograniczoną wiedzę i zrozumienie wobec nieskończonej mądrości Boga.

II. Postawa buntownicza i jej konsekwencje na przykładzie Dziadów cz. III

Konrad, pełen pychy, przekracza granice w relacji z Bogiem. W swojej Wielkiej Improwizacji staje do dysputy z Bogiem, kwestionując Jego wolę i zarzucając Mu niesprawiedliwość. Pragnienie cholerycznej władzy nad życiem i śmiercią ukazuje jego dążenia do samodzielności i wszechmocy, co jest wynikiem pychy i egocentryzmu. Konsekwencją jego buntu jest ostateczny upadek - traci kontakt z Boską łaską i ściąga na siebie gniew Boga.

W opozycji do postawy Konrada możemy postawić księdza Piotra, który jest uosobieniem pokornej akceptacji boskiej woli. Ksiądz Piotr to mnich, który swoje życie poświęcił służbie Bogu i akceptuje Jego plany bez żadnych wątpliwości. Przez pokorę i zaufanie Boskiej woli, odkrywa prawdę o przyszłym mesjanizmie Polski, co jest obietnicą zbawienia i sprawiedliwości dla narodu polskiego.

III. Analiza i porównanie

Hiob w swojej pokorze, ale z elementami buntu, jest przykładem skomplikowanej ludzkiej natury, która w obliczu cierpienia szuka zrozumienia, ale ostatecznie uznaje swoją ograniczoną wiedzę wobec boskiego porządku. Konrad natomiast wpada w całkowitą pychę, której skutkiem jest konflikt z Bogiem.

Postawy pośrednie są naturalne dla śmiertelnych ludzi zamkniętych w kręgu stworzenia i ograniczonego zrozumienia boskich intencji. Filozoficzne podejście do pokory jako świadomości małości, rozumienia ograniczeń ludzkiej wiedzy i konieczności zaufania boskim planom znajduje analogię w myśli Sokratesa, który twierdził, że wiedza o własnej niewiedzy jest podstawową formą mądrości.

---

Zakończenie

Pokora, jak pokazuje przykład Hioba, daje siłę do przetrwania nawet najtrudniejszych prób i zaufanie boskim planom mimo braku pełnego zrozumienia. Z kolei bunt, jak w przypadku Konrada, prowadzi do tragicznych konsekwencji, wynikających z pychy i niezrozumienia własnej małości w obliczu nieskończoności boskiego porządku.

Ostatecznym wnioskiem jest to, że każde wydarzenie w życiu ma swój boski porządek i cel. Zrozumienie własnych ograniczeń i akceptacja tego, co niepoznane, jest kluczem do harmonijnej relacji z Bogiem oraz spokojnego i spełnionego życia. W każdej chwili życia warto pamiętać, że Boska mądrość przewyższa nasze zrozumienie, a pokora pozwala nam odnaleźć pokój i nadzieję w trudnych momentach.