Czy naprawdę musimy mieć to, co podziwiamy i co daje nam szczęście? Odwołanie do fraszki Kochanowskiego „Na lipę”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 14:35

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 17.01.2026 o 14:48

W literaturze często spotykamy się z motywem poszukiwania szczęścia i zaspokojenia życiowych pragnień. Jednym z wątków, który skłania do refleksji nad tym, czy rzeczywiście musimy posiąść to, co podziwiamy, by być szczęśliwymi, jest fraszka Jana Kochanowskiego "Na lipę". Autor, ukazując przyjemność płynącą z życia w harmonii z przyrodą, sugeruje, że szczęście można znaleźć w prostych rzeczach, które nas otaczają, a niekoniecznie w posiadaniu materialnych dóbr.

Fraszka "Na lipę" zaczyna się od opisania samego drzewa, które oferuje cień i wytchnienie. Lipa, będąca symbolem spokoju i harmonii, mówi: "Gościu, siądź pod mym liściem, a odpocznij sobie!" Już na samym początku utworu Kochanowski zaprasza czytelnika do zatrzymania się w biegu życia i refleksji nad tym, co naprawdę daje nam szczęście. Nie jest to bogactwo materialne ani spektakularne osiągnięcia, ale prostota i bliskość natury, które przynoszą ukojenie.

W dalszej części fraszki poeta kontynuuje opis dobrodziejstw płynących z lipy, która gwarantuje spokój: "U mnie zamieszkasz, jeśli chcesz jest w pogodę, Sześć wymów, a sennością powolną ciszę." Kochanowski podkreśla, że odpoczynek w cieniu lipy jest wolny od zgiełku i niepokoju świata. W tym kontekście pytanie, czy musimy mieć to, co podziwiamy, by być szczęśliwymi, nabiera nowego wymiaru. Często dążymy do osiągnięcia czegoś, co wydaje nam się kluczem do szczęścia, nawet jeśli jest to materialne bogactwo czy pozycja społeczna, a zapominamy, że prawdziwe szczęście często mamy tuż obok siebie - w prostych, codziennych przyjemnościach.

Fraszka sugeruje także, że zadowolenie i spokój ducha można osiągnąć, akceptując to, co nas otacza, i czerpiąc radość z darów natury. Kochanowski pisze: "Wiatru nie rodzę, deszczu nie rodzkam, Swój tylko cień osłaniam." Lipa, mimo że może wydawać się skromna w oferowanych przez siebie dobrach, wciąż zapewnia poczucie bezpieczeństwa i ukojenie. To posłanie, zawarte w prostocie, jest kluczowym elementem do zrozumienia, że nie musimy dążyć do posiadania rzeczy, które podziwiamy, by być szczęśliwymi. Czasem wystarczy zaakceptować to, co mamy, i w pełni z tego korzystać.

Na poparcie tej tezy można przywołać także inne przykłady z literatury, które utwierdzają nas w przekonaniu, że prawdziwe szczęście nie zależy od posiadania dóbr materialnych. W utworze Francois Rabelaise "Gargantua i Pantagruel", bohaterowie znajdowali szczęście w prostym, chłopskim życiu, które było przeciwstawione zgiełkowi i dekadencji dworu. Rabelais zwraca uwagę na prostotę i harmonię, która daje prawdziwe zadowolenie.

Podobnie, w "Panu Tadeuszu" Adama Mickiewicza, rola natury oraz ukochana ojczyzna, symbolizowana przez litewskie krajobrazy, dostarczają bohaterom ukojenia i szczęścia. Mickiewicz podkreśla, że miłość do ojczyzny i natury jest cenniejsza niż bogactwa materialne. Wątek miłosny, który biegnie przez całą epopeję, również ukazuje, że szczęście można odnaleźć w prostych radościach, jak wspólne chwile spędzane z ukochanymi osobami, a niekoniecznie w zdobywaniu majątku.

Analizując te przykłady, można zauważyć, że zarówno Kochanowski, jak i inni pisarze literatury europejskiej, podkreślają, że prawdziwe szczęście jest związane z prostotą i harmonią z naturą, a nie z posiadaniem tego, co podziwiamy. Fraszka "Na lipę" Kochanowskiego jest doskonałym przykładem tego, że zadowolenie i pokój ducha można znaleźć w skromnych, codziennych przyjemnościach.

Podsumowując, fraszka Jana Kochanowskiego "Na lipę" ukazuje, że nie musimy posiadać wszystkiego, co podziwiamy, by osiągnąć szczęście. Odpoczynek w cieniu lipy, w otoczeniu natury, staje się symbolem prostego, ale szczęśliwego życia. Mądrość tej fraszki skłania do refleksji nad naszymi współczesnymi pragnieniami i dążeniami, wskazując, że prawdziwe szczęście tkwi w akceptacji i czerpaniu radości z tego, co mamy, a nie w nieustannym dążeniu do posiadania więcej.