Szczęście nie jest człowiekowi dane, ale wynika z jego czynów: "Opowieść wigilijna"

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 22.02.2025 o 20:32

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 19.02.2025 o 18:43

„Opowieść wigilijna” Charlesa Dickensa jest jednym z najbardziej znanych dzieł literatury, które podejmuje temat szczęścia, moralności i przemiany człowieka. Książka przedstawia historię Ebenezera Scrooge’a, skąpego i zgorzkniałego człowieka, który dzięki swojej przemianie odkrywa, że prawdziwe szczęście pochodzi z czynów i relacji z innymi ludźmi, a nie z bogactwa materialnego. „Opowieść wigilijna” jest doskonałym przykładem wsparcia tezy, że szczęście nie jest człowiekowi dane, ale wynika z jego czynów.

Na początku utworu Scrooge jest człowiekiem izolowanym od społeczeństwa, który uważa, że bogactwo jest najważniejszym celem życia. Jego nieczułość na potrzeby innych ludzi odzwierciedla jego przekonanie, że szczęście można osiągnąć jedynie poprzez zgromadzenie jak największej ilości pieniędzy. Scrooge unika kontaktów z rodziną, a szczególnie z siostrzeńcem Fredem, który nieustannie zaprasza go do wspólnego spędzania Świąt Bożego Narodzenia. Dla Scrooge’a takie spotkania są zbędnym wydatkiem czasu i zasobów, co prowadzi go do coraz większej izolacji i samotności.

Przemiana Scrooge’a zaczyna się wraz z odwiedzinami duchów – Marley’a, jego zmarłego partnera biznesowego, oraz trzech duchów Świąt Bożego Narodzenia: Przeszłych, Teraźniejszych i Przyszłych. Każdy z nich pokazuje Scrooge’owi różne aspekty jego życia oraz konsekwencje jego egoistycznych działań. Marley ostrzega go, że jego los po śmierci będzie równie ponury jak jego obecne życie, jeśli nie zmieni swojego podejścia do innych ludzi.

Duch Przeszłych Świąt zabiera Scrooge’a w podróż do przeszłości, ukazując mu chwile, kiedy był jeszcze dzieckiem i młodym mężczyzną, kiedy miał bliskie relacje z innymi oraz potrafił cieszyć się z drobnych rzeczy. Scrooge przypomina sobie, że jako dziecko był szczęśliwy dzięki ludziom wokół siebie, a nie dzięki rzeczom, które posiadał. Ta wizyta uświadamia mu, że kiedyś znał inne wartości, które jednak zatarły się w jego pamięci, zatracone przez żądzę bogactwa.

Duch Teraźniejszych Świąt pokazuje Scrooge’owi, jak jego obecne wybory wpływają na życie innych ludzi. Odwiedza dom swojego pracownika, Boba Cratchita, i widzi jego rodzinę, która mimo ubóstwa potrafi cieszyć się wspólnie spędzonym czasem. Scrooge dostrzega, że rodzina Cratchitów, mimo licznych problemów, jest szczęśliwa dzięki wzajemnej miłości i wsparciu. Widok chorego Tiny’ego Tima, syna Cratchita, porusza go do głębi. To właśnie jego obecny stan zdrowia i niepewna przyszłość wzbudzają w Scrooge’u poczucie odpowiedzialności za innych.

Ostatecznym impulsem do zmiany w Scrooge’u jest wizyta Ducha Przyszłych Świąt, który pokazuje mu jego samotną i zapomnianą przyszłość, jeśli nie zmieni swojego postępowania. Zobaczenie własnego opuszczonego grobu i brak jakichkolwiek bliskich osób wokół uświadamiają Scrooge’owi, że jego dotychczasowe życie prowadziło do pełnej izolacji i niespełnienia. Przywołanie perspektywy śmierci bez jakiegokolwiek znaczącego wpływu na innych ludzi jest dla niego punktem zwrotnym.

Przemiana, która następuje po tych wizytach, jest dowodem na to, że szczęście można osiągać poprzez zmianę własnych czynów i podejścia do innych. Scrooge zaczyna dbać o ludzi wokół siebie, staje się bardziej hojny, troszczy się o rodzinę Cratchitów, wspiera Tiny’ego Tima, a także zaczyna cenić relacje z innymi ludźmi, w tym z siostrzeńcem Fredem. Jego zmiana prowadzi nie tylko do szczęścia innych, ale również do odczuwania radości i spełnienia we własnym życiu.

Dlatego też „Opowieść wigilijna” nie tylko ilustruje tezę, że szczęście wynika z czynów człowieka, ale także pozwala zrozumieć, że fundamentem prawdziwego szczęścia jest empatia, hojność i bliskość z innymi ludźmi. Ebenezera Scrooge’a historia przekształcenia się z izolowanego skąpca w człowieka o wielkim sercu pokazuje, jak wiele zależy od nas samych i jak wiele możemy zyskać, odkrywając prawdziwe wartości. Dickensenowska opowieść wciąż pozostaje aktualna, przypominając, że prawdziwe szczęście znajduje się nie w tym, co posiadamy, ale w tym, jak odnosimy się do innych i jakie zostawiamy po sobie ślady.