Człowiek dąży do szczęścia - wypowiedź argumentacyjna.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.01.2024 o 19:16

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 16.01.2024 o 16:24

Człowiek jako istota rozumna i świadoma od zawsze dążył do osiągnięcia szczęścia — stanu pełni, wewnętrznego spokoju oraz realizacji osobistych pragnień i ambicji. Pragnienie to wyraża się na różne sposoby w kulturze, religii, filozofii życiowej oraz w literaturze. Literatura, będąca odzwierciedleniem doświadczeń ludzkich, często podejmuje temat poszukiwania szczęścia przez człowieka. Przeanalizujmy zatem, jak ten nieustanny pęd do szczęścia manifestuje się w dziełach literackich.

Rozważanie na temat ludzkiego dążenia do szczęścia można rozpocząć od antyku. Klasycznym przykładem jest tu "Odyseja" Homera, prezentująca podróż bohatera, który po latach tułaczki pragnie powrócić do domu, do rodziny, do Ithaki, co jest dla niego synonimem szczęścia. Wędrówka Odyseusza przesiąknięta jest przeszkodami, które jednak bohater pokonuje, by osiągnąć swój cel — spokojne i szczęśliwe życie wśród bliskich. Ta dawna epopeja dowodzi, że już od najdawniejszych czasów szczęście było pojmowane jako harmonia, bezpieczeństwo i realizacja osobistych pragnień.

W średniowieczu natomiast szczęście zdominowało religijne pojęcie życia. Średniowieczny człowiek dążył do szczęścia wiecznego, niebiańskiego, które miało być nagrodą za ziemskie cierpienia. Tu przykładem może być "Boska Komedia" Dantego, w której autor kreśli swój własny obraz drogi do szczęścia poprzez pokonanie piekieł i czyśćca, by osiągnąć raj. Dla Dantego szczęście jest nie tylko w sferze materialnej, ale przede wszystkim w osiągnięciu stanu łaski Bożej, w spełnieniu religijnych aspiracji.

W okresie renesansu człowiek zaczął odkrywać siebie na nowo. Szczęście stawało się związane z osiągnięciami na polu nauki, sztuki czy literatury. Nierozerwalne z ideą humanizmu było przekonanie, że człowiek sam jest kowalem swojego losu, a wykształcenie i wiedza są kluczem do osobistego rozwoju i tym samym - szczęścia. W tym kontekście można spojrzeć na "Żywot człowieka poczciwego" Mikołaja Reja jako na obraźliwą ilustrację życia, które wypełnione jest pracą, rodziną i szczęściem płynącym z prozaicznych, codziennych czynności.

Epoka oświecenia zaowocowała dalszym rozwojem idei szczęścia jako rezultatu rozumu i nauki. Szczęścia zaczęto poszukiwać poprzez rozwój społeczeństwa i poprawę warunków życia. Voltaire w "Kandydzie" krytykuje naiwność optymistycznego podejścia do życia, ale mimo wszystko kończy historię na pozytywnej nutce, gdzie bohater znajduje swoje szczęście w pracy i prostym życiu mającym sens.

W romantyzmie ponownie zmienia się odbiór szczęścia; staje się ono związane z nieograniczoną wolnością, miłością, poświęceniem, a także walką o ideały. Adam Mickiewicz w "Dziadach" czyni z zasady "Bóg i Ojczyzna" oczywisty kierunek dążenia do szczęścia poprzez patriotyzm, miłość oraz ofiarę.

Ostatnim klasycznym przykładem może być literatura XX wieku, która pokazuje człowieka zmagającego się z obcymi, często absurdalnymi rzeczywistościami. W "Ferdydurke" Witolda Gombrowicza szczęście to sprawa indywidualnej tożsamości i odpierania społecznej zafałszowania, podczas gdy w "Lalce" Bolesława Prusa szczęście jest iluzją, którą bohater, Stanisław Wokulski, goni poprzez miłość i aspiracje społeczne, ale którą ciężko jest spełnić w pełni.

Podsumowując, literatura na przestrzeni wieków pokazuje nam ludzki pęd do szczęścia jako uniwersalną cechę, która przybiera różne formy i jest pojmowana na wiele sposobów w zależności od kontekstu kulturowego, społecznego i osobistej filozofii życiowej. Czy dzisiaj człowiek zmienił swój sposób dążenia do szczęścia? Możemy przypuszczać, że nie. Szczęście nadal pozostaje naszym ostatecznym celem, choć środki i ścieżki, by je osiągnąć, są tak różnorodne, jak liczne są ludzkie indywidualności.