Młodość - wiara we własne możliwości, czy lęk przed przyszłością?

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 7.04.2025 o 18:35

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 20.01.2024 o 8:20

Młodość to etap w życiu człowieka, który charakteryzuje się nie tylko burzą hormonów, ale przede wszystkim formowaniem tożsamości, wyznaczaniem ścieżek kariery i marzeń na przyszłość. Wydawać by się mogło, że jest to okres pełen wiary we własne możliwości, czas kiedy to "wszystko jest w naszych rękach" i ograniczają nas tylko własne ambicje. Niemniej jednak, równie często młodość to czas lęku – przed nieznany. Przez ten rozstrój pomiędzy wiarą, a lękiem przeprowadzą nas dwie wybitne postacie literatury romantycznej: Kordian z dramatu "Kordian" Juliusza Słowackiego oraz Konrad z III części "Dziadów" Adama Mickiewicza.

Kordian to postać tragiczna, która na przestrzeni całego dramatu Słowackiego ewoluuje – z naiwnego romantyka w patriotę gotowego na największe poświęcenie. W teatrze wyobraźni, który odgrywa się na scenach jego umysłu, Kordian rozpatruje swoje życiowe wybory, dążenia, lęki i ostatecznie, możliwości. Jest symbolem walki o wolność osobistą i narodową, a jego młodość przesiąknięta jest przekonaniem o konieczności działania, nawet kosztem osobistego szczęścia. Czyż to nie dowód na niewzruszoną wiarę w siebie i swoje możliwości?

Paradoksalnie jednak ten sam Kordian, który tak odważnie zdobywał się na próbę zamachu na cara, pogrążony jest w rozterkach i wątpliwościach, będąc przy tym ofiarą wewnętrznych demony. Młodość Kordiana to również lęk przed odrzuceniem, miłością nieodwzajemnioną i niepowodzeniem politycznym, co pokazuje, że nawet największa wiara w siebie może być zachwiana przez wyzwania, przed którymi stawia nas rzeczywistość.

Z kolei Konrad z "Dziadów" Mickiewicza, zwłaszcza w słynnej scenie "Widzenia" w III części dramatu, jawi się jako przesiąknięty młodzieńczym zapałem prorok, który w swych wielkich monologach domaga się sprawiedliwości od Boga i wyraża gotowość do ofiary na rzecz narodu. W jego przypadku wiara we własne możliwości jest tak silna, że graniczy niemal z buntowniczą zarozumiałością. Jednak i ta postać ostatecznie doświadcza głębokiego lęku i rozterek, przeżywa kryzys wiary, a jego działania kończą się porażką. Kryzys Konrada jest w pewnym sensie kryzysem całości młodego pokolenia, które chciało zmieniać świat na lepsze, ale nie zawsze miało ku temu odpowiednie środki.

W obu przypadkach dostrzegamy paradoks młodości: wiara w siebie i własne możliwości współistnieje z lękiem przed przyszłością i obawą przed niepowodzeniem. Te dwa uczucia towarzyszą młodemu człowiekowi na każdym kroku, kształtując jego decyzje i życiowe wybory.

Patrząc na postaci Kordiana i Konrada można dojść do wniosku, że prawdziwym wyzwaniem młodości jest umiejętność znalezienia równowagi między wiara a strachem. To niuanse i subtelności charakterów obu bohaterów rzucają światło na uniwersalny problem młodzieńczego oscylowania pomiędzy nadzieją a zwątpieniem, między pragnieniem zmian a strachem przed nieznanym. Moim zdaniem te przeciwstawne emocje są nieodłączną częścią procesu dojrzewania i kreatorem własnej drogi życiowej. Ostatecznie to, czy młodość przebiega pod znakiem wiary we własne możliwości, czy lęku przed przyszłością, w dużym stopniu zależy od indywidualnego charakteru, doświadczeń, a także od otoczenia i wsparcia bliskich. Ważne jest, aby każdy młody człowiek nauczył się korzystać z własnych wątpliwości jako z konstruktywnego krytyka, który potrafi także motywować do działania.