Dżuma Albert Camus: Początek epidemii i działania doktora Rieux, innych lekarzy i prefektury miasta

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 6.04.2025 o 11:49

Przedmiot: Język polski

Dodane: 12.12.2023 o 18:41

Albert Camus w swoim dziele "Dżuma" przedstawia alegoryczną opowieść o epidemii, która nawiedza miasto Oran w Algierii. Początek epidemii dżumy, jaką opisuje Camus, jest ukazany jako nieoczekiwane i powolne narastanie zagrożenia, które początkowo wydaje się wręcz nierealne dla mieszkańców miasta. W tej części wypracowania skupimy się na opisie początków epidemii oraz działaniach podjętych przez doktora Bernarda Rieux, innych lekarzy i lokalne władze, aby przeciwdziałać rozprzestrzenianiu się choroby.

Początki epidemii w Oranie są subtelnymi i nieśmiałymi sygnałami, które mieszkańcy, zajęci codziennymi sprawami, początkowo ignorują. Pierwszym symptomem alarmującym jest masowe padanie szczurów na ulicach miasta. Doktor Rieux jest jednym z niewielu, którzy zauważają, że pojawienie się martwych szczurów może zwiastować coś poważniejszego. Reakcja mieszkańców Oranu jest jednak bagatelizująca, co wynika z ich wygodnictwa i chęci zachowania normalnego biegu życia.

Gdy zakażenie zaczyna dotykać ludzi, doktor Rieux natychmiast zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji. Bernard Rieux, jako lekarz, jest jednym z pierwszych, którzy podejmują próbę walki z epidemią. Jego postawa jest pełna profesjonalizmu i poświęcenia. Rieux działa nie tylko jako lekarz, ale również jako człowiek zatroskany o losy innych. Stara się kontrolować sytuację, ale jego wysiłki na początku napotykają wiele przeszkód, głównie związanych z ludzką opieszałością i biurokracją. Doktor Rieux raportuje odpowiednim władzom o zagrożeniu, jednak jego ostrzeżenia są przez dłuższy czas ignorowane lub niedostatecznie poważnie traktowane.

Innym ważnym bohaterem walczącym z epidemią jest doktor Castel, doświadczony lekarz, który podobnie jak Rieux, szybko rozumie, że miastu zagraża dżuma. Castel podejmuje się trudnego zadania opracowania szczepionki, co symbolizuje nadzieję i walkę nauki z nieprzewidywalną klęską żywiołową. Na uwagę zasługuje również postawa Jeana Tarrou, który mimo że nie był lekarzem, angażuje się w pomoc i organizuje ochotnicze oddziały sanitarne, świadcząc bezinteresowną pomoc w obliczu kryzysu.

Prefabularna lokalna władza, reprezentowana przez prefekta miasta, początkowo jest sceptyczna co do doniesień o epidemii. Działania prefektury są w dużej mierze opieszałe i skierowane na minimalizowanie paniki społecznej, zamiast na rzeczywiste przeciwdziałanie chorobie. Początkowe kroki podjęte przez prefekturę skoncentrowane są na drobnych środkach zaradczych, jak proponowanie mieszkańcom utrzymania higieny i unikanie zgromadzeń. Ponadto władze są niechętne do oficjalnego uznania stanu epidemii, obawiając się destabilizacji społecznej oraz ekonomicznych konsekwencji.

Z czasem, w miarę jak liczba ofiar rośnie, a sytuacja staje się nie do zignorowania, prefektura wprowadza bardziej radykalne środki, takie jak kwarantanny i zamknięcie miasta. Przełomowym momentem jest oficjalne ogłoszenie stanu epidemii po intensywnych naciskach Rieux i innych lekarzy. Dopiero wtedy działania podjęte przez władze przybierają bardziej systematyczny i zorganizowany charakter, lecz wiele osób już zapłaciło cenę za wcześniejsze zaniedbania.

"W Dżumie" Camusa kreuje się złożony obraz ludzkiego społeczeństwa w obliczu katastrofy. Postaci takie jak doktor Rieux prezentują najlepsze cechy człowieka – empatię, wytrwałość i odwagę do działania w chwili kryzysu. Z kolei działania prefektury miastowej ujawniają opieszałość i trudności instytucji w skutecznym reagowaniu na nagłe katastrofy. Początek epidemii w Oranie jest ostrzeżeniem przed ignorancją i lekkomyślnością, które mogą prowadzić do tragicznych konsekwencji, a jednocześnie jest świadectwem niestrudzonych starań jednostek w walce o dobro ogółu.