Czy pomoc bliźnim może być źródłem szczęścia? Posłuż się trzema argumentami, w tym przynajmniej dwoma z literatury. Rozwiń przynajmniej jeden z nich.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.06.2024 o 11:35

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 22.06.2024 o 11:05

Pomoc bliźnim może być źródłem szczęścia, co wynika zarówno z moralnych i religijnych zasad, jak i przykładów z literatury. Szczęście to stan ducha charakteryzujący się poczuciem zadowolenia, spełnienia i radości. W różnych kulturach, religiach i systemach moralnych pomoc innym jest uważana za jeden z kluczowych elementów prowadzących do szczęścia. Przywoływana jest ona w naukach filozoficznych, religijnych tekstach oraz literaturze. Aby jednak odpowiedzieć na pytanie, czy pomoc bliźnim rzeczywiście może być źródłem szczęścia, warto przyjrzeć się kilku konkretnym przykładom.

Pomoc innym nie tylko sprawia, że czujemy się lepszymi ludźmi, ale również przynosi wewnętrzne zadowolenie i poczucie spełnienia. Najlepiej obrazuje to życie Świętego Franciszka z Asyżu oraz Świętego Aleksego. Oba przykłady ascetów średniowiecza ilustrują, jak głęboka może być radość wynikająca z pomagania innym.

Święty Franciszek, założyciel zakonu franciszkańskiego, urodził się w zamożnej włoskiej rodzinie kupieckiej w XIII wieku. Zamiast podążać ścieżką bogactwa i wygód, wybrał życie w ubóstwie, w pełni poświęcając się pomocy bliźnim i miłości do wszystkich stworzeń. Jego filozofia życia koncentrowała się na prostocie, pokorze i solidaryzowaniu się z najuboższymi. Przykłady działalności Franciszka są liczne: od zabiegania o pomoc dla ubogich, przez szerzenie przesłania o miłości i pokorze, po dosłowną pomoc fizyczną i duchową dla potrzebujących. Wewnętrzne szczęście Franciszka wynikało z głębokiego poczucia spełnienia poprzez życie zgodne ze swoimi wartościami, a także z uznania społecznego i religijnego, jakie zyskał za swe poświęcenie.

Podobnie Święty Aleksy, choć mniej znany, równie mocno wrył się w świadomość jako wzór ascety i altruisty. Urodził się w zamożnej rzymskiej rodzinie, ale postanowił zrezygnować z wszelkich wygód i żyć jako nędzarz. Przez długie lata żył anonimowo jako żebrak, pomagając innym bez oczekiwania na wdzięczność. Jego życie było przykładem całkowitego oddania dla wyższych celów, a jego późniejsza kanonizacja jest dowodem na to, że nawet takie życie pełne wyrzeczeń może przynieść głębokie szczęście duchowe. Kontrast pomiędzy jego skromnym życiem a wdzięcznością społeczności za jego poświęcenie pokazuje, jak wielkie spełnienie i szczęście można osiągnąć, pomagając innym.

Innym przykładem z literatury, który dobrze ilustruje problematykę szczęścia wynikającego z pomagania innym, jest Tomasz Judym, bohater powieści „Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego. Judym pochodził z ubogiej rodziny i już jako dziecko doświadczał trudności życiowych. Jego motywacja do pomagania innym wynikała w dużej mierze z własnych doświadczeń i chęci poprawienia losu ludzi w podobnej sytuacji. Jako lekarz społeczny, Judym walczył o higienę, lepsze warunki pracy i życia robotników. Jego działania były dość heroiczne: zrezygnował z osobistego szczęścia, jak choćby związek z Joasią Podborską, na rzecz wyższego dobra.

Dlaczego poświęcenie Judyma może dawać wewnętrzne szczęście i satysfakcję? Jego konflikt wewnętrzny pomiędzy osobistym szczęściem a społecznym obowiązkiem jest kluczowy. Judym czuł, że jego powołaniem jest pomoc innym, a własne szczęście osobiste byłoby dla niego formą zdrady tych ideałów. Sukcesy i niepowodzenia w pomaganiu kształtowały jego poczucie wartości i celowości życia. Judym, mimo licznych trudności, odnajdował szczęście w świadomości, że jego życie, choć pełne wyrzeczeń, miało głęboki sens i wartość.

Trzecim literackim przykładem jest Stanisław Wokulski, bohater „Lalki” Bolesława Prusa. Wokulski, z początku ambitny i przedsiębiorczy człowiek, osiągnął sukces finansowy i społeczne uznanie, co dało mu możliwość pomagania innym. Przykładem jego pomocy jest wsparcie dla Węgiełka, młodego i uczciwego człowieka, którego losy zmieniły się dzięki pomocy finansowej i moralnej Wokulskiego. Dzięki jego wsparciu wielu bohaterów powieści mogło poprawić swoją sytuację życiową, co przynosiło Wokulskiemu również osobistą satysfakcję.

Mimo własnych życiowych niepowodzeń i rozczarowań, Wokulski czerpał szczęście z pomagania innym. Społeczna funkcja hojności i wsparcia w twórczości Prusa jest wielokrotnie pokazywana jako kluczowy element szczęścia i satysfakcji bohatera.

Podsumowując, pomoc bliźnim może być źródłem szczęścia. Potwierdzają to zarówno postacie historyczne, jak i literackie, które świadomie rezygnowały z osobistych wygód i szczęścia na rzecz wyższych celów, odnajdując w tym głębokie poczucie spełnienia i radość. Święty Franciszek i Święty Aleksy, Judym i Wokulski to przykłady ludzi, którzy odnaleźli szczęście w altruistycznym działaniu. Ich poświęcenie pokazuje, że wewnętrzna satysfakcja, uznanie społeczne i duchowe mogą być o wiele bardziej wartościowe niż materialne bogactwo czy osobista wygoda. W dzisiejszym świecie, pełnym egoizmu i indywidualizmu, warto wrócić do tych wartości i zastanowić się, jak czerpać radość z pomagania innym.