„Szczęście i nieszczęście człowieka jest po większej części jego własnym dziełem”. Rozważ stwierdzenie Johna Locke’a odwołując się do znanych ci utworów literackich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.08.2024 o 13:00

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.08.2024 o 12:29

Stwierdzenie Johna Locke’a, że „Szczęście i nieszczęście człowieka jest po większej części jego własnym dziełem,” prowadzi nas do głębokiej refleksji nad tym, jak nasze decyzje i działania kształtują nasze życie. Zgadzam się z tą tezą, bowiem życie człowieka to mozaika wyborów, za które ponosi odpowiedzialność. Kolejne kroki, które podejmujemy, determinują nasze przyszłe losy. Aby dowieść słuszności tej myśli, warto odwołać się do trzech wyjątkowych utworów literackich: biblijnej historii Adama i Ewy, „Ludzi bezdomnych” Stefana Żeromskiego oraz „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza.

Historia Adama i Ewy przedstawiona w Biblii jest doskonałym przykładem na to, jak decyzje człowieka mogą wpłynąć na jego szczęście lub nieszczęście. Adam i Ewa żyli w raju, miejscu, gdzie mieli wszystko, czego potrzebowali. Jedynym zakazem, który Bóg na nich nałożył, było niejedzenie owoców z drzewa poznania dobra i zła. Ten zakaz miał być próbą ich wierności i posłuszeństwa wobec Boga. Szatan, pod postacią węża, kusi Ewę do złamania tego zakazu. Ewa daje się zwieść pokusie i sięga po zakazany owoc, po czym dzieli się nim z Adamem. W ten sposób oboje świadomie decydują się na nieposłuszeństwo wobec Boga.

Konsekwencje tej decyzji były natychmiastowe i drastyczne. Adam i Ewa zostali wygnani z raju, tracąc bezpośrednią opiekę Boga. Ich życie stało się trudniejsze; musieli teraz pracować na swoje utrzymanie, doświadczać bólu i trudności. W ten sposób wybór, jakiego dokonali, zmienił ich życie na zawsze. Co więcej, wpłynęło to również na kolejne pokolenia – historia Kaina i Abla jest tego najlepszym dowodem. Kain, zazdrosny o swojego brata Abla, dopuszcza się bratobójstwa. To kolejne nieszczęście będące konsekwencją pierwotnego aktu nieposłuszeństwa Adama i Ewy.

Stefan Żeromski w „Ludziach bezdomnych” przedstawia postać Tomasza Judyma, wykształconego lekarza pochodzącego z ubogiej rodziny. Judym, dzięki wielkiemu wysiłkowi i pomocy ciotki, zdobywa wykształcenie. Pracując w sanatorium w Cisach, spotyka się z nędzą i cierpieniem najuboższych. Jego obowiązek moralny nakazuje mu działać na rzecz poprawy ich sytuacji. Jednakże Judym staje przed jednym z największych dylematów swojego życia: konflikt między osobistym szczęściem a obowiązkiem moralnym.

Judym napotyka na brak wsparcia ze strony swojego otoczenia lekarskiego. Jego pomysły na reformy napotykają na opór dyrekcji sanatorium. Stawia to Judyma w trudnej sytuacji, gdzie musi dokonać wyboru między miłością do Joanny Podborskiej a wyższym celem niesienia pomocy innym. Decyduje się na zerwanie z Joanną, ponieważ wierzy, że w ten sposób będzie w stanie lepiej skupić się na pomocy najuboższym. Judym mówi: „Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę być sam jeden.” Ta decyzja kosztuje go osobiste szczęście, ale w jego oczach spełnia swój obowiązek moralny.

Rezultaty decyzji Judyma są wyraźne. Jego życie w samotności jest pełne cierpień, ale znajduje w tym także satysfakcję z realizacji wyższego celu. Wybór, którego dokonał, pokazuje, że czasem osobiste nieszczęście może być wynikiem świadomego wyboru dla dobra innych. Żyjąc zgodnie ze swoimi przekonaniami, Judym pokazuje, że człowiek jest w stanie kontrolować swoje życie i podejmować decyzje o dalekosiężnych konsekwencjach.

„Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza oferuje nam postać Jacka Soplicy, który przechodzi drogę od grzesznika do bohatera. W młodości Jacek Soplica był awanturnikiem, gwałtownikiem i ambicjonistą. Był zakochany w Ewie Horeszkównie, ale jej ojciec, Stolnik Horeszko, odmówił mu ręki córki. Upokorzony i zaślepiony złością, Jacek w afekcie zabija Stolnika. Ten tragiczny czyn obciąża jego sumienie i prowadzi do długotrwałych konsekwencji, które wpływają na jego życie i życie innych.

Przełom w życiu Soplicy następuje w chwili, kiedy decyduje się na pokutę. Zakończa swoje awanturnicze życie i wstępuje do zakonu jako ksiądz Robak. Poświęca swoje życie w celu odkupienia win. Organizuje powstanie, ratuje Hrabi i pracuje na rzecz zakończenia rodowej zemsty, czym udowadnia swoją moralną przemianę. Zgoda na ślub Tadeusza i Zosi jest symbolem końca jego dawnych win i początek nowego rozdziału.

Przed śmiercią Jacek Soplica opowiada o swoim życiu, wyznając swoje grzechy i starając się je odkupić. Jego działania zostają uznane jako odkupienie win, a jego życie kończy się jako męczennika za sprawiedliwość i naród. Historia Soplicy pokazuje, że nawet najgorsze decyzje mogą być odkupione poprzez działania zmierzające do poprawy własnych uczynków.

Wnioski płynące z tych przykładów literackich są jasne. Człowiek sam kieruje swoim losem, a na straży jego szczęścia i nieszczęścia stoją podejmowane decyzje. Biblia, „Ludzie bezdomni” i „Pan Tadeusz” udowadniają, że działania jednostki mają długotrwałe skutki. Każdy z nas dąży do szczęścia, ale jego definicja może być różna. Postać Tomasza Judyma pokazuje, że wartość jednostki mierzy się jej życiowym poświęceniem, a przykład Jacka Soplicy ukazuje, że zawsze jest możliwość odkupienia win poprzez właściwe czyny.

Ostatecznie, wartość życia człowieka zależy od jego wyborów, umiejętności przekładania osobistego szczęścia na wyższe cele i gotowości do zmiany na lepsze. Stwierdzenie Johna Locke’a jest więc trafne – to my sami jesteśmy kowalami naszego losu.