Dlaczego Staś Tarkowski nie złożył hołdu Mahdiemu?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.06.2024 o 20:14

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 26.06.2024 o 19:45

"W pustyni i w puszczy" to powieść Henryka Sienkiewicza, której akcja toczy się na tle dramatycznych wydarzeń końca XIX wieku w Afryce Północnej. Głównymi bohaterami są Staś Tarkowski i Nel Rawlison, dwoje dzieci pracowników angielskiej firmy budującej Kanał Sueski. Historia ta opowiada o ich porwaniu przez bojowników Mahdiego, przywódcy sudańskiego powstania przeciwko kolonialistom, i o tym, jak próbują powrócić do swoich ojców. Kluczowym momentem w powieści jest odmowa Stasia Tarkowskiego złożenia hołdu Mahdiemu, co determinuje dalsze losy bohaterów i ujawnia jego nieugięte zasady moralne oraz przywiązanie do wiary chrześcijańskiej.

Rys historyczny wprowadza nas w kontekst powstania Mahdystów, które miało miejsce w Sudanie w latach 1881-1899. Mahdi, czyli Muhammad Ahmad, był duchowym przywódcą, który zdobył szerokie poparcie w Sudanie dzięki obietnicom religijnym i politycznym. Powstanie Mahdystów było skierowane przeciwko turecko-egipskim oraz brytyjskim władzom, które dominowały wtedy w regionie. W literackim ujęciu Sienkiewicza, Mahdi to postać pełna charyzmy i religijnego żaru, jednak dla bohaterów powieści jest to także antagonista, który zmusza ich do konfrontacji z własnymi przekonaniami i wartościami.

Dlaczego Staś Tarkowski nie złożył hołdu Mahdiemu? To pytanie staje się centralnym tematem, mającym ogromne znaczenie nie tylko dla rozwoju fabuły, ale i dla ukazania charakteru młodego bohatera.

Staś Tarkowski to postać odznaczająca się nieskazitelnymi zasadami moralnymi, odwagą i silnym przywiązaniem do swoich przekonań. Mimo młodego wieku, czternastolatek wykazuje cechy heroiczne, które czynią go symbolem niezłomności i wierności własnym wartościom. Wychowany w duchu chrześcijańskich zasad, ma głęboką wiarę, która jest dla niego fundamentem wszelkich decyzji. W jego postawie dobitnie przejawia się ideale wychowanie, jakie odebrał od europejskich rodziców, co wpływa nie tylko na jego etyczne zasady, ale również na sposób, w jaki postrzega świat i relacje międzyludzkie.

Podróż do Omdurmanu, miasta będącego sercem powstania Mahdystów, jest dla Stasia i Nel jednym z najtrudniejszych momentów w ich życiu. Porwani przez Mahdystów, są zmuszeni do przetrwania w ekstremalnych warunkach – wśród ludzi, którzy w imię religii i ideologii są zdolni do ekstremalnej przemocy. Mahdystowskie Omdurman to miejsce pełne napięcia i niepewności, gdzie życie dzieci jest w ciągłym niebezpieczeństwie. W tych trudnych warunkach rada Greka, który sugeruje Stasiowi, aby ukorzył się przed Mahdim i przyjął islam jako sposób na przetrwanie, wydaje się logiczna, ale budzi głębokie wątpliwości w młodym bohaterze.

Spotkanie Stasia z Mahdim ma miejsce w atmosferze napięcia i strachu, ale również niesamowitej determinacji ze strony młodego bohatera. Przybycie przed oblicze Mahdiego to dla Stasia moment prawdy – nie tylko teoretycznej konfrontacji z władzą, ale również praktycznego sprawdzianu dla jego wartości i przekonań. Mahdi, pełen pewności siebie i przekonany o swojej duchowej misji, oczekuje od Stasia ukorzenia się i przyjęcia islamu, co dla miejscowych jest symbolem lojalności i akceptacji ich religii. W obliczu takiej presji, Staś odmawia złożenia hołdu, wykonując jedynie delikatny ukłon zamiast rzucenia się na kolana.

Podczas dialogu z Mahdim, Staś wykazuje nieugiętość i szczerość wobec swoich przekonań. Mahdi pytaje jego o wiarę i decyzje, a Staś odpowiada stanowczo, nie rezygnując ze swoich wartości ani wiary chrześcijańskiej. Odrzuca przymus religijny, pokazując, że jego wierność wobec własnych przekonań jest ważniejsza od osobistego bezpieczeństwa. Dla Stasia ukorzenie się przed Mahdim byłoby formą moralnej kapitulacji, wyrażeniem strachu i uległości wobec przemocy, a nie odzwierciedleniem prawdziwej wiary czy potrzeby serca.

Decyzja Stasia o odmowie złożenia hołdu Mahdiemu wywodzi się głównie z jego głębokiej wierności chrześcijaństwu. W jego oczach kłamstwo i zdrada wiary byłyby nie tylko haniebne, ale także bezcelowe. To wewnętrzne przekonanie daje mu siłę duchową, której potrzebuje, aby przetrwać w trudnych chwilach. Wiara jest dla Stasia nie tylko religijnym obowiązkiem, ale także źródłem pocieszenia i duchowego wsparcia, od którego zależy jego tożsamość i wewnętrzna integralność. Wyparcie się wiary oznaczałoby dla niego wyparcie się samego siebie.

Podsumowując postawę Stasia, można powiedzieć, że jego heroizm zawiera się w niezłomności, uczciwości i odwadze. Jego odmowa złożenia hołdu Mahdiemu to moment kluczowy dla rozwoju fabuły książki, wpływający na losy bohaterów i ukazujący wartość wierności własnym przekonaniom. Odmowa Stasia niesie ze sobą wiele konsekwencji, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Choć naraża go na bezpośrednie ryzyko i trudności, jednocześnie pozwala mu zachować godność i integralność osobistą.

Decyzja Stasia ma także wymiar ideowy i moralny, stanowiąc przykład dla młodzieży, że wartość wierności swoim przekonaniom przewyższa chwilowe korzyści wynikające z kapitulacji przed przemocą. Staś uosabia wartości takie jak odwaga, prawda, wiara i tożsamość, które są uniwersalne i ponadczasowe. Jego postawa wobec Mahdiego stanowi przypomnienie, że w każdym trudnym momencie życia warto zachować wierność wobec siebie i swoich wartości, niezależnie od presji zewnętrznej.

W ten sposób postać Stasia Tarkowskiego nie tylko wzbogaca literacki świat wykreowany przez Sienkiewicza, ale również zostawia czytelnikom ważny przekaz o moralnej sile i duchowej niezłomności. Jego historia jest nie tylko opowieścią o przygodach, ale także głęboką refleksją nad ludzkimi wartościami i tym, co naprawdę ma znaczenie w życiu.