Delfina de Nucingen - charakterystyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.06.2024 o 19:03

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 29.06.2024 o 18:07

„Ojciec Goriot” to powieść autorstwa Honoré de Balzaka, opublikowana w 1835 roku, będąca częścią monumentalnego cyklu „Komedia ludzka”. Balzak wprowadza czytelników do rzeczywistego świata Paryża XIX wieku, przesiąkniętego materializmem i próżnością. W takim właśnie kontekście literackim i historycznym, prawdziwe perypetie życia i walki pomiędzy moralnością a chęcią zdobycia bogactwa zostają przedstawione w postaci Delfiny de Nucingen, jednej z bardziej złożonych bohaterek powieści.

Delfina jest młodszą córką Jana Joachima Goriota i zarazem siostrą Anastazji. Ta kobieta o złożonym charakterze wnosi do powieści wiele aspektów ludzkiego egoizmu i materializmu, charakterystycznych dla społeczeństwa paryskiego tamtej epoki. Tragedia, jaką była śmierć matki w młodym wieku Delfiny, mocno wpłynęła na jej przyszłe życie i relacje z innymi. To tragiczne wydarzenie spowodowało, że ojciec Goriot przelewał na nią niemalże bezgraniczną miłość, materialnie rekompensując braki emocjonalne.

Z zewnątrz Delfina uchodzi za jedną z najpiękniejszych kobiet w całym Paryżu. Jej wygląd to przykład idealnej piękności tamtej epoki: białe rzęsy, podłużna twarz, pulchne dłonie oraz smukła talia, którą lubi podkreślać poprzez modny strój. Właśnie jej talia stała się jednym z głównych atutów, które przyciągały uwagę wielu paryskich mężczyzn, lecz to jej oczy, pełne tajemniczości, były uznawane za śliczne i pociągające.

Jej styl i ubiór są odpowiednikiem jej luksusowego trybu życia. Delfina jest zawsze dobrze ubrana i zadbana, co potwierdza jej status społeczny. Jej życia synonimem stały się luksusowy powóz oraz rezydencja przypominająca pałac. To właśnie dzięki tym cechom, Delfina mogła spełniać aspiracje społecznych wyższych sfer - bogactwo i wygląd zewnętrzny były dla niej kluczowe.

Relacja z ojcem była dla Delfiny bardzo ważna, choć dość specyficzna. Jan Joachim Goriot był źródłem jej bogactw, zasypując ją w dzieciństwie prezentami, by wypełnić pustkę po stracie matki. Jednakże to materialne wsparcie nie przełożyło się na kontakty emocjonalne między ojcem a córką - rzadko spędzali ze sobą czas, co skutkowało brakiem głębszych więzi. Efektem tego stało się rozwinięcie jej egoizmu i wyrachowania, które były wzmacniane przez społeczną kulturę bogactwa i materializmu.

Życie małżeńskie Delfiny jest esencją jej życiowych wyborów. Jej małżeństwo z baronem Nucingenem było podyktowane nie przez miłość, lecz przez chęć zapewnienia sobie finansowej stabilizacji i życia w luksusie. Baron Nucingen był bankierem i graczem giełdowym, co z początku obiecywało dostatek, lecz Delfina szybko przekonała się, że jej mąż kontroluje jej wydatki i wydziela pieniądze, co prowadziło do jej frustracji i rozczarowania. Bycie zależną finansowo od niego sprawiło, że zaczęła szukać innych dróg do osiągnięcia niezależności.

Związek z Eugeniuszem Rastignakiem jest kluczowy dla zrozumienia działań Delfiny. Eugeniusz był młodym studentem prawa, który również starał się uzyskać materialny awans w Paryżu. Romans z Rastignakiem był dla Delfiny sposobem na utrzymanie dostępu do bogactw ojca oraz próbą zdobycia dodatkowych środków finansowych. Takie działanie pokazuje jej wyrachowanie i dążenie do celu za wszelką cenę. Relacja ta również służyła zacieśnianiu więzi z ojcem tylko po to, aby uzyskać pieniądze.

Delfina odczuwała zazdrość względem swojej starszej siostry Anastazji, która wyszła za mąż za arystokratę, co umożliwiło jej wstęp do wyższych sfer społecznych. Delfina pragnęła osiągnąć to samo, lecz poprzez związek z Eugeniuszem, starała się zdobyć wpływy i renomę, które wyrównałyby jej brak arystokratycznego pochodzenia.

Ostatnie dni ojca Goriota były świadectwem całkowitego braku zrozumienia i empatii ze strony Delfiny. Kiedy jej ojciec konał, Delfina nie odwiedziła go ani na jego łożu śmierci, ani nie uczestniczyła w pogrzebie, wybierając bal u pani de Beauséant nad obowiązki wobec ojca. Taka postawa ukazuje pełny obraz jej egoizmu i braku wartości moralnych. Całe jej życie, skoncentrowane na zdobywaniu bogactwa i prestiżu, przełożyło się na całkowity brak wdzięczności wobec ojca, który poświęcił dla niej tak wiele.

Podsumowując charakter Delfiny, można stwierdzić, że jej postać jest ilustracją egoizmu i materializmu, które zdominowały literackie społeczeństwo Balzaka. Delfina de Nucingen jest wyrazistym przykładem na to, jak pogoń za pieniędzmi i statusem społecznym może wypierać głębsze wartości moralne i prowadzić do degeneracji postaw ludzkich. Jej postać kontrastuje z innymi bohaterami powieści, głównie z Eugeniuszem Rastignakiem, który, choć również dąży do majątkowego awansu, wykazuje jednak większą moralność i empatię.

Delfina de Nucingen dzięki swojej postawie stanowi krytykę społeczeństwa XIX wieku, ostrzegając przed życiem skoncentrowanym wyłącznie na zysku i powierzchownych aspektach zamiast głębszych więzi i wartości. W powieści Balzaka postać Delfiny służy jako przestroga dla innych, ukazując, że bogactwo zdobywane kosztem wartości moralnych prowadzi do emocjonalnej i duchowej pustki. Taka analiza postaci Delfiny de Nucingen pozwala lepiej zrozumieć kluczowe wątki powieści Balzaka oraz wyciągnąć wnioski dotyczące ludzkiej natury i struktur społecznych XIX-wiecznego Paryża.