Ubolewanie poety nad śmiercią córki wyrażone w wierszu, pt: „Brzoza” – W. Broniewski.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.05.2024 o 14:41

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.05.2024 o 14:30

Ubolewanie poety nad śmiercią córki wyrażone w wierszu, pt: „Brzoza” – Władysław Broniewski

Brzoza - drzewo, które w tytule wiersza staje się jego kluczowym symbolem - jest tutaj uosobieniem krzyża na grobie Anny. Symbolizuje smutek, rozpacz i wieczne wspomnienie po zmarłej córce. Z jednej strony, drzewa takie jak brzoza często kojarzone są z młodością, delikatnością i kruchością, a z drugiej strony z trwałością i wiecznością, co doskonale wpisuje się w tematykę utworu. Brzoza rosnąca nad grobem córki staje się nie tylko znakiem pamięci o niej, ale także wyrazem wewnętrznego bólu i rozdarcia ojca, który nie może pogodzić się ze stratą.

Analiza treści wiersza ukazuje bezmiar cierpienia ojca stojącego nad mogiłą swojego dziecka. Przed oczami czytelnika pojawia się obraz ojca przy grobie córki, wspominającego chwile spędzone z nią w domu. Te wspomnienia tworzą obraz pełen radości i ciepła rodzinnego, które teraz zastąpił przenikający smutek i tęsknota. Broniewski przywołuje momenty z życia córki, jej śmiech, rozmowy, codzienne zabawy, co jeszcze bardziej intensyfikuje jego cierpienie.

Wielokrotne użycie pytań retorycznych w wierszu nie tylko podkreśla rozdzierający ból poety, ale również ukazuje jego bezradność i nadzieję na znalezienie sensu w tragicznych wydarzeniach. Brak oczekiwania na odpowiedzi jedynie podkreśla poczucie beznadziejności i rozpaczy, które towarzyszą każdemu rodzicowi, który stracił dziecko. W pytaniach takich jak „Czemuż to los tak okrutny?”, poeta wyraża swoją wewnętrzną walkę, niemożność zrozumienia jak tragedia mogła spotkać kogoś tak niewinnego i młodego.

Broniewski w wierszu maluje obraz swojej nieumiejętności pogodzenia się z tragedią. Kontrastuje on starość ojca z młodością i śmiercią córki, ukazując tym samym niesprawiedliwość losu. Poeta nie potrafi zaakceptować faktu, że jego młode i pełne radości życia dziecko odeszło na zawsze. Przez cały wiersz autor podkreśla, że wszystko, co go otacza, przypomina mu o córce. W wierszu pojawiają się opisy snu, który, mimo że mógłby być ukojeniem, przynosi jedynie więcej bólu: „Usnę, ależ się ocknę ... coś się we mnie rozpęta ...?” Poetę dręczy świadomość, że nawet chwilowa ucieczka od rzeczywistości nie przynosi ulgi.

Pisanie wiersza wydaje się jedyną drogą, jaką poeta może próbować radzić sobie z bólem, jednak również to staje się aktem beznadziejnym. Słowa nie oddają ogromu tego, co czuje rodzic po stracie dziecka, co podkreśla ogrom cierpienia autora.

Wiersz „Brzoza” należy traktować jako stylizację na tren, żałobny utwór literacki, w którym poeta opłakuje stratę ukochanej osoby. Styl wiersza przypomina tren Jana Kochanowskiego, który w swoich „Trenach” wyrażał ból po stracie córki Urszulki. Podobieństwa tematyczne, tj. strata dziecka i cierpienie ojca, łączą oba utwory, choć każdy z poetów wyraża swój ból w nieco inny sposób. Struktura wiersza „Brzoza” - trzy zwrotki po sześć wersów - dodatkowo podkreśla jego rytmiczność i emocjonalną intensywność. Użycie rymów i powtórzeń, takich jak „O! Brzozo!”, wzmacnia ekspresję bólu i przygnębienia.

Surowość i prostota środków artystycznych użytych przez Broniewskiego świadczą o jego celowym działaniu, mającym na celu podkreślenie beznadziejnej sytuacji i bezradności poety. Prostota wyrazu nadaje utworowi niezwykłą głębię emocjonalną i autentyczność.

Wiersz „Brzoza” można porównać także z innymi utworami z tomiku „Anna”, w których dominuje podobna tematyka. Broniewski w całym tomiku ukazuje niemoc, bezradność, żal i cierpienie, które odczuwał po stracie córki, co nadaje wszystkim jego utworom z tego okresu głęboko osobisty charakter.

Podsumowując, wiersz „Brzoza” jest głębokim świadectwem bólu poety po stracie ukochanej córki. Symbolika brzozy i minimalistyczny, a jednocześnie emocjonalnie bogaty styl utworu wzmacniają przekaz wiersza, czyniąc go niezwykle poruszającym. Przez tę dźwięczną i pełną boleści kompozycję, Broniewski ukazuje uniwersalność rodzicielskiego cierpienia, którym dotknięci są wszyscy rodzice przeżywający tragedię utraty dziecka. W wierszu tym poeta daje wyraz swojej bezradności, żalu i wiecznej tęsknoty, które stają się wspólnym doświadczeniem dla wszystkich dotkniętych tak ogromnym bólem.