„Ballady i romanse” – Władysław Broniewski przedstawia losy Ryfki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.08.2024 o 17:26

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.08.2024 o 17:00

Wypracowanie: „Ballady i romanse” – Władysław Broniewski przedstawia losy Ryfki

Romantyzm w Polsce jest często utożsamiany z dziełem Adama Mickiewicza pt. "Ballady i romanse", które zapoczątkowało nową epokę w polskiej literaturze. Zbiór ten, wydany w 1822 roku, stał się symbolem przejścia od klasycyzmu do literatury romantycznej, w której dominowały nastrojowość, uczucia i elementy fantastyczne. Mickiewicz, będąc młodym pisarzem o niezwykłej wrażliwości, wprowadził czytelników w świat pełen tajemnic, duchów, niezwykłych zjawisk i dramatycznych losów bohaterów. Jego dzieło miało ogromny wpływ na kolejne pokolenia twórców, kształtując literackie gusta i style na długie lata.

Władysław Broniewski, wybitny polski poeta, również inspirował się literaturą romantyczną. Po II wojnie światowej wydał tomik "Drzewo rozpaczające", w którym znalazł się wiersz "Ballady i romanse". Tytułem nawiązał do klasycznego dzieła Mickiewicza, lecz tematyka jego utworu była ściśle związana z dramatycznymi doświadczeniami wojennymi. Broniewski próbował stworzyć nową epokę w polskiej literaturze, konfrontując romantyczne ideały z brutalną rzeczywistością wojny.

Rozwinięcie

Ryfka, pozbawiona rodziców, znajduje się w stanie skrajnego obłędu. Trauma wojenna sprawia, że dziewczynka zatraca się w świecie nielogicznych zachowań, pogrążając się w psychozie. Jej losy można porównać z postaciami z ballad Mickiewicza. Przykładowo, w "Rybce" poznajemy opowieść o biednej dziewczynie, która zrozpaczona rzuca się do rzeki, zaś Karusia z "Romantyczności" wierzy, że widzi ducha zmarłego ukochanego, przeżywając irracjonalne wizje. Choć Ryfka jest ofiarą rzeczywistej tragedii, jej zachowanie przypomina bohaterki Mickiewicza zagubione w swoich emocjach i świecie marzeń.

Jedną z najbardziej przejmujących scen w wierszu jest moment, kiedy Ryfka otrzymuje bułkę i chce zanieść ją swoim rodzicom, którzy już dawno zostali zamordowani. Ten epizod ukazuje, jak wojna potrafi złamać duchowo nawet najmłodsze i najniewinniejsze istoty, tworząc świadectwo utraty poczucia rzeczywistości. Ryfka żyje w świecie ułudy, w którym marzenia i rzeczywistość stapiają się w jedno. Broniewski podkreśla okrucieństwo wojny, ukazując dziecko zmuszone do życia w takich nieludzkich warunkach.

W utworze obecne są również elementy epicko-liryczne, które wzbogacają jego narrację. Szczególna uczuciowość i współczucie dla postaci Ryfki wprowadzane są do tekstu przez wspomnienia ruiny i gruzów, które stają się symbolem zniszczeń czasu wojny. Broniewski wprowadza także elementy eschatologiczne, sugerując, że niewinnie zabici trafiają do nieba, co jest jakby pocieszeniem w obliczu wojennych tragedii.

Kontrast pomiędzy romantyzmem Mickiewicza a realizmem wojennym Broniewskiego jest jednym z kluczowych elementów wiersza. Początkowy cytat "Słuchaj dzieweczko! Ona nie słucha" z "Romantyczności" Mickiewicza oraz jego powrót na końcu utworu, stanowią ramę, która ukazuje, jak diametralnie zmieniła się rzeczywistość przedstawiana w literaturze. Broniewski wprowadza nową epokę w której dominuje tragedia, zło i bezsilność. W przeciwieństwie do tradycyjnych ballad Mickiewicza, gdzie winowajcy byli często surowo karani, w "Balladach i romansach" Broniewskiego nie ma natychmiastowej sprawiedliwości dla oprawców, co jeszcze bardziej uwydatnia brutalność i beznadziejność wojny.

Zakończenie

Wiersz "Ballady i romanse" Broniewskiego, mimo nawiązań do romantycznej tradycji, jest utworem nowego typu, który konfrontuje ideowe wartości z realistycznym oglądem świata. Broniewski, poprzez swój wiersz, oddaje hołd ofiarom wojny, jednocześnie podkreślając wartość pamięci i literackiego upamiętnienia tragicznych wydarzeń. Jego nowatorskie podejście do tematu ballad w kontekście wojennym nadaje utworowi szczególną wartość literacką i wpływa na współczesną świadomość historyczno-literacką.

Władysław Broniewski, tworząc "Ballady i romanse", udowodnił, że poezja może być nie tylko nośnikiem piękna i wzniosłych uczuć, ale również brutalnym zwierciadłem bolesnej rzeczywistości. Jego wiersz stanowi ważny element polskiej literatury wojennej, będąc świadectwem czasu, w którym wartości romantyczne musiały ustąpić miejsca surowemu realizmowi życia.