Opowieść wigilijna: Moje spotkanie z duchem

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.02.2025 o 17:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 16.02.2025 o 20:07

Czasami literatura potrafi wciągnąć nas w swoje światy tak intensywnie, że możemy poczuć się jak bohaterowie opisywanych wydarzeń. Tak było i w moim przypadku, kiedy przeczytałem "Opowieść wigilijną" Charlesa Dickensa, i to właśnie z tej książki pochodzi moje "spotkanie z duchem".

"Opowieść wigilijna" to książka, która przybliża nam historię Ebenezera Scrooge’a – zgorzkniałego, samotnego starego kawalera, który ponad wszystko cenił pieniądze. Ludzie wokół niego, nawet jego rodzina, byli dla niego mniej ważni niż zysk, a empatia była mu obca. Scrooge nie dbał o magię Świąt Bożego Narodzenia, nie interesował się potrzebującymi, a jego serce było zimne jak lód. Jednak pewnej nocy, przed Bożym Narodzeniem, Scrooge’a spotkało coś niezwykłego – odwiedzili go duchy. To one zmieniły jego życie na zawsze.

Moim ulubionym momentem z tej książki jest scena, w której pojawia się pierwszy duch – Duch Wigilijnej Przeszłości. Wyobraźnia Dickensa sprawiła, że ta postać stała się dla mnie niezwykle fascynująca. Miała postać drobnej, ale pełnej energii istoty, która zabrała Scrooge’a w podróż do przeszłości, ukazując mu obrazy z jego młodości. Duch ten pozwolił Scrooge’owi zobaczyć chwile, które ukształtowały jego charakter i stały się przyczyną jego zgorzknienia.

Kiedy czytałem o tej podróży, zacząłem zastanawiać się, co by się stało, gdyby taki duch pojawił się i u mnie. Wyobraziłem sobie, że odwiedza mnie i zabiera w podróż przez moją własną przeszłość. Z początku czułem obawę przed tym spotkaniem – przecież nie znam tych duchów, nie wiem, co mogłyby mi pokazać. Jednak ciekawość zwyciężyła.

Podobnie jak Scrooge, razem z duchem przeniosłem się w czasy, których już prawie nie pamiętałem. Zobaczyłem siebie jako małe dziecko podczas pierwszych Świąt Bożego Narodzenia, jakie pamiętam. Pamiętam zaszronione okna, blaski kolorowych lampek na choince i zapach świeżo pieczonych pierników. To były czasy, kiedy Święta miały dla mnie czysto magiczny wymiar, niezwiązany z prezentami, ale z obecnością bliskich i ciepłem domowego ogniska.

Kolejna scena pokazała mi pierwsze spotkanie z moimi najlepszymi przyjaciółmi – przypomniałem sobie ich szczere uśmiechy i beztroskie zabawy na podwórku. Zauważyłem, jak wiele znaczyły dla mnie te relacje i jak bardzo wpłynęły na to, kim jestem teraz. To duch pokazał mi, że warto pielęgnować przyjaźnie, bo to one są prawdziwym skarbem.

Podróż trwała dalej. Zobaczyłem siebie podczas trudnych chwil, gdy musiałem podjąć ciężkie decyzje, ale też wtedy, gdy udało mi się osiągnąć coś, co wydawało się niemożliwe. Duch przypomniał mi, że każda z tych chwil, dobra czy zła, tworzy część mnie i kształtuje moją przyszłość.

Kiedy powróciłem do teraźniejszości, poczułem się tak, jakby coś we mnie się zmieniło. Moje spotkanie z duchem, choć jedynie we własnej wyobraźni, pozwoliło mi zrozumieć wartość przeszłości i to, jak wpływa ona na teraźniejszość oraz przyszłość. Było to jak otrzymanie cennej lekcji od samego Charlesa Dickensa, który przez stronice swojej książki nauczył mnie, że nigdy nie jest za późno na refleksję i zmianę życia na lepsze.

"Opowieść wigilijna" to nie tylko historia przemiany Ebenezera Scrooge’a, ale także przypomnienie o potędze refleksji nad własnym życiem. Moje spotkanie z duchem uzmysłowiło mi, jak ważne jest, byśmy pielęgnowali w sobie dobro, szacunek dla innych i umieli cieszyć się magią drobnych chwil, które tworzą naszą codzienność.