Moja osobista estetyka codzienności – esej

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 14:59

Moja osobista estetyka codzienności kształtowała się przez lata, na co wpływ miały nie tylko wydarzenia osobiste, ale także lektury i doświadczenia kulturowe. Kluczowym elementem, który stanowił o jej wyjątkowości, były książki, które przeczytałem w ramach studiów wyższych. Niemal każda z nich wnosiła coś nowego do mojego postrzegania świata, kształtując moją wrażliwość i estetykę dnia codziennego.

Jednym z najważniejszych dzieł mających wpływ na moją codzienną estetykę była powieść „Pianista” Władysława Szpilmana. Czytając o wojennych przejściach autora, które tak pieczołowicie opisał, zdałem sobie sprawę, jak ważne jest docenianie najprostszych przyjemności życia. Szpilman, ukrywając się przed nazistami, cierpi głód, samotność i strach - trzy doświadczenia, które nadają nowy kontekst dla mojej codzienności. Z jego perspektywy łyk świeżej wody staje się czymś więcej niż prozaiczną czynnością; jest darem życia. Dlatego każdego dnia staram się doceniać drobne momenty, takie jak poranna kawa czy ciepły prysznic, jako przejawy luksusu, które nie byłyby możliwe bez pokoju i stabilności, którą mam.

Drugą istotną lekturą, mającą kolosalny wpływ na moje postrzeganie estetyki otaczającego mnie świata, była powieść „Czarodziejska góra” Thomasa Manna. Książka opowiada o życiu w sanatorium w szwajcarskich Alpach, gdzie czas zdaje się płynąć w innym tempie. Ta odmienność w percepcji czasu skłania mnie do refleksji nad tempem mojego życia. W dobie cyfryzacji i pośpiechu staram się na nowo odkrywać uroki powolności. Zamiast pędzić non-stop, siadam w parku z książką, obserwując przyrodę, czy spędzam czas na gotowaniu skomplikowanych potraw, czerpiąc przyjemność z każdego etapu przygotowań.

W tym kontekście warto także wspomnieć o poezji Czesława Miłosza, zwłaszcza tomie „Świat. Poema naiwny”. Miłosz z prostotą, ale zarazem mistrzostwem, opisywał codzienność w Bujwidzach, posługując się językiem pełnym ciepła i miłości do otaczającego go świata. Podążając za jego sugestiami, staram się znajdywać piękno w każdej chwili i każdej rzeczy, która mnie otacza. W monotonii dnia codziennego szukam momentów, które przynoszą radość – jak promień słońca wpadający przez okno czy zapach świeżo skoszonej trawy.

Moja estetyka codzienności jest również uwarunkowana przez wpływ literatury związanej z przestrzenią miejską. „Inny świat” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, opisujący życie w łagrze, wskazuje na kontrast między dehumanizującą rzeczywistością obozową a wolnością cywilnej codzienności. Przechadzając się ulicami swojego miasta, przypominam sobie, jak ważne jest, aby dostrzec piękno otaczającej architektury, zieleni parków i spontanów społecznych.

Kolejnym fundamentalnym elementem w kształtowaniu mojej estetyki były lektury filozoficzne, a zwłaszcza dzieła Alberta Camusa, w tym „Mit Syzyfa”. Camus w swojej filozofii absurdu podkreślił nieuchronność codziennej rutyny, w której jednak można znaleźć sens i estetyczną wartość. Dzięki jego przesłaniu odnajduję wartość w codziennych, nawet najbardziej rutynowych czynnościach: myciu naczyń, sprzątaniu mieszkania, a nawet w chodzeniu do pracy.

Nie można też pominąć wpływu literatury podróżniczej, zwłaszcza „Podróży z Herodotem” Ryszarda Kapuścińskiego. Książka opisuje nie tylko odległe miejsca, ale również sposób myślenia i podejście zarówno autora, jak i opisywanych przez niego osób, do codziennych wydarzeń i rytuałów. Jest to pismo, które nauczyło mnie doceniać różnorodność i spojrzeć na codzienność z różnych perspektyw kulturowych, przyjmując otwartość na inność i różnorodność jako kluczowe wartości w mojej estetyce.

Podsumowując, moja osobista estetyka codzienności jest wynikiem wieloletnich lektur oraz refleksji nad przeczytanymi dziełami. Władysław Szpilman nauczył mnie doceniać prostotę życia, Thomas Mann odkrył przed mną uroki powolności, a Czesław Miłosz wskazał wartość w najprostszych momentach. Gustaw Herling-Grudziński i Albert Camus uwrażliwili mnie na wartość codziennej rutyny, a Ryszard Kapuściński nauczył otwartości na świat. Każde z tych doświadczeń literackich wniosło coś nowego i cennego do mojego postrzegania codzienności, czyniąc moją estetykę unikalną mozaiką wrażeń i wartości.