Napisz wypracowanie odnosząc się do opowiadania Zofii Nałkowskiej dorośli i dzieci w Oświęcimiu opisz swoje odczucia i emocje

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.11.2023 o 7:28

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 2.11.2023 o 11:22

Opowiadanie Zofii Nałkowskiej pt. "Dorośli i dzieci w Oświęcimiu" wstrząsnęło mną niezwykle głęboko. To poruszające dzieło literackie stanowi brutalny przekaz na temat tragedii, bezsensu wojny i cierpienia, jakie doświadczyły dzieci podczas Holocaustu. Usilnie próbując zapanować nad gniewem, smutkiem i bólem, które wzbierają we mnie, z trudem, ale staram się wyrazić moje odczucia i emocje, które towarzyszą mi po zapoznaniu się z tą historią.

Po pierwszej lekturze opowiadania, od razu poczułam przerażenie i szok. Wnikliwe opisy brutalności i okrucieństwa wobec dzieci są tak druzgoczące, że ciężko jest uwierzyć, jak człowiek mógł dokonać tak okrutnych czynów wobec własnej krwi. Przeplatające się wątki ojca, który dogonił swojego syna na maraśkach, i o matce, której jedno z dzieci pada ofiarą, przypomniały mi, że wojna nie szczędzi nikogo, niezależnie od wieku. Opowiadanie skłania do refleksji nad bezsilnością ofiar oraz nad zagubieniem i beznadzieją, jakie musiały towarzyszyć dzieciom w tak strasznym okresie. Każda wspomniana scena, każdy fragment całkowicie angażuje moje emocje, a ja zmuszona jestem zastanawiać się, jak zwykli ludzie mogli zamieniać się w bestie.

Jednak to nie tylko przemoc i cierpienie budzą we mnie głębokie odczucia. W opowiadaniu znajduje się również wątek nadziei. Choć jest rzadko spotykany, to pojawia się w postaci opieki i wsparcia, które dzieci odnajdują w dorosłych więźniach obozu. Właśnie te relacje między dorosłymi i dziećmi w oświęcimskim piekle są dla mnie najbardziej poruszające. Widać wyraźnie wzajemną więź, która rodzi się w ekstremalnych warunkach. Przykład odwagi i poświęcenia, jaki dają nam bohaterowie opowiadania, jest niewyobrażalnie inspirujący. Pomimo własnego cierpienia, starają się oni chronić, pielęgnować i dawać nadzieję dzieciom, jakby były one jedynym promykiem światła w tej czarnej rzeczywistości.

Czytając "Dorośli i dzieci w Oświęcimiu" czuję, że łączę się z ofiarami tragedii. Moje serce wypełnia smutek i żal, a jednocześnie ogromna determinacja, by nigdy nie zapomnieć o tych, którzy ponieśli tak okrutny los. Opowiadanie pokazuje, jak ważne jest pamiętanie o przeszłości, aby nie powtórzyć kolejnych błędów. Wielkość i wagę naszej odpowiedzialności wobec drugiego człowieka, zwłaszcza w obliczu nienawiści i nietolerancji, zdaję sobie sprawę, że jestem w stanie wywołać zmianę w społeczeństwie, nawet jako młody człowiek.

"Mamy wobec siebie obowiązek żyć i pamiętać" - słowa te, które towarzyszą mi po przeczytaniu opowiadania, są dla mnie mottem. Chociaż temat opowiadania jest tragiczny i dotkliwy, dzięki niemu czuję się jeszcze bardziej wzmocniona w przekonaniu, że każdy z nas ma zdolność do czynienia dobra i niesienia pomocy. To, czego nie może osiągnąć jednostka, jesteśmy w stanie zrobić przy wspólnym wysiłku. A zrozumienie i empatia wobec tych, którzy mają mniej szczęścia, jest pierwszym krokiem na drodze do zmiany.

Opowiadanie Zofii Nałkowskiej "Dorośli i dzieci w Oświęcimiu" dokładnie oddaje ciemną stronę historii i nieodwracalne cierpienie, jakie spadło na dzieci podczas Holocaustu. Jednocześnie, przypomina nam o potrzebie zrozumienia, współczucia i braterstwa, które powinno zawsze towarzyszyć nam jako ludziom. Niezależnie od ilości lat, jakie nas dzielą od tamtej tragedii, ta opowieść wciąż wzbudza wyjątkowe emocje i dba o to, by nigdy nie zapomnieć o tych, którzy ponieśli niewyobrażalną stratę.