Jak się rodzi zbrodniarz? Procesy prowadzące do przemian głównej postaci „Makbeta”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.03.2024 o 16:47

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Ambicje i pragnienie władzy to emocje, które z biegiem wieków nie zmieniają swego oblicza, a ich wpływ na postępowanie ludzi pozostaje równie silny. William Szekspir w swoim dramacie „Makbet” analizuje, jak żądza władzy może przemienić uczciwego i szlachetnego człowieka w bezwzględnego zbrodniarza. Studium tego procesu jest przedstawione na przykładzie tytułowego bohatera, który przekształca się ze znanego wodza w potwora, gotowego poświęcić wszystko, by zdobyć i utrzymać władzę.

Na początku dramatu Makbet cieszy się szacunkiem zarówno swoich współtowarzyszy broni, jak i króla Szkocji, Duncana. Jest znanym ze swojego męstwa wodzem, który nie waha się walczyć z wrogami swojego kraju. Jego rycerskie cechy, odwaga i zasługi na polu bitwy sprawiają, że Duncan obdarza go tytułem tana Glamis, a później tana Cawdoru, co podnosi jego pozycję społeczną.

Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy Makbet spotyka trzy wiedźmy, które przepowiadają mu zdobycie korony. Ich słowa wpływają na niego w sposób głęboki, budząc pokłady ambicji, których do tego momentu nie ujawniał. Chociaż początkowo wydaje się, że bohater traktuje wróżby jako enigmę, stopniowo stają się one źródłem jego obsesji dotyczącej osiągnięcia władzy.

Pierwszym krokiem Makbeta w kierunku zbrodni jest rozmowa z Bankiem, w której pojawia się motyw ambicji i pragnienia władzy. Następnie, po naradach z żoną, Lady Makbet, która okazuje się być jeszcze bardziej bezwzględną i zdeterminowaną do zdobycia władzy, Makbet zaczyna legitymizować swoje przyszłe działania. Lady Makbet dodatkowo podsyca w nim pragnienie korony i skłania go do przekroczenia moralnych granic.

Decyzja o zabójstwie Duncana to punkt zwrotny w życiu Makbeta. Po tej chwili przemienia się on ze szlachetnego rycerza w okrutnego tyrana. Szekspir pokazuje, jak coraz większa liczba zbrodni przeprowadzanych przez Makbeta pogłębia jego alienację społeczną - postać zaczyna tracić zaufanie, a lęk przed utratą władzy sprawia, że zostaje sam wobec wyrazistego widma swojej winy.

W konkluzji dramatu widzimy, że Makbet, poprzez swoje czyny, staje się symbolem ludzkiego upadku, gdy ambicje i żądza władzy przytłaczają moralność. Geniusz Szekspira polega na umiejętności ukazania skomplikowanej psychologii bohatera, który staje się przestrogą dla każdego z nas. Makbet pokazuje, że nawet najszlachetniejsza osoba, kiedy oszalała ze żądzy władzy, może dokonać najbardziej nieludzkich czynów.

Refleksja nad tym dramatem prowadzi do pytania, czy wzorce przedstawione w dziele Szekspira znajdują odzwierciedlenie we współczesnej polityce i społeczeństwie. Czy dzisiejsze społeczeństwo uodporniło się na tego typu zagrożenia, czy też potrzebujemy silnych mechanizmów etycznych i moralnych, by chronić nas przed podobnym upadkiem. „Makbet” pozostaje aktualny, przypominając o niebezpieczeństwach, które niesie ze sobą nieograniczona żądza władzy i nie kontrolowane ambicje.