„Antygona” Sofoklesa: próba charakterystyki postaci Antygony.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.03.2024 o 10:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Tragedia Sofoklesa "Antygona" jest jednym z najważniejszych dzieł antycznej literatury, wywierającym ogromny wpływ na kulturę europejską. Dzieło to jest szczególne także dlatego, że na pierwszy plan wysuwa się silna i niezłomna kobieta – Antygona, potomek tragicznego rodu Labdakidów. Klątwa ciążąca nad rodziną sprawia, że jej losy od zawsze były przesiąknięte cierpieniem i nieszczęściami. Geneza konfliktu, który staje się osią tragedii, łączy się bezpośrednio z pośmiertnym losem braci Antygony – Eteoklesa i Polinejkesa, którzy zabili się nawzajem w walce o władzę nad Tebami.

Jako córka Edypa i Jokasty, Antygona staje się świadkiem i uczestniczką tragicznych wydarzeń dotyczących rodziny. Siostra Ismeny przeżywa dramat decydując się na śmiałe przeciwstawienie się edyktowi Kreona, zakazującemu pochówku Polinejkesa. Antygona, oddana ideałom piękna i cnót moralnych, jest postacią, która zdaje się łączyć w sobie klasyczne greckie wartości, zarówno w aspekcie wyglądu, jak i moralności.

W obronie wartości Antygona staje jako symbol oporu przeciw niesprawiedliwości i przemocy. Jej postawa jest przeciwieństwem zachowania Ismeny, która w obawie przed królewskim gniewem decyduje się na bierność. Antygona, świadoma przekleństwa rodzinnego, wybiera trudną ścieżkę wierności braterskiej miłości i boskich praw. Przyjmuje na siebie odwagę i determinację potrzebne do naruszenia edyktu Kreona, gotowa ponieść najwyższą cenę za swoje wybory.

Jej konflikt z władzą polityczną ma swoje korzenie w głębokim przekonaniu o słuszności i konieczności spełnienia obowiązków rodzinnych i religijnych. Postawa Antygony wobec Kreona obrazuje odwieczny spór między moralnością a prawem, między indywidualnym sumieniem a państwowym rozkazem. W ocenie chóru Antygona jest "krnąbrna po krnąbrnym", lecz jej krnąbrność stempluje ją jako jednostkę gotową zmierzyć się z tyranią.

Interesujące są także relacje Antygony z innymi postaciami. Jej związek z Hajmonem, synem Kreona, obejmuje nie tylko sferę uczuciową, ale także humanizuje postać Antygony, dodając jej cech miłości i czułości. W sposób ewidentny ukazuje także uniwersalność miłości, która przenika wszelkie podziały społeczne i polityczne.

Próba zrozumienia dylematu Antygony pomiędzy dążeniem do sławy a obowiązkiem wobec zmarłego brata wskazuje na jej skomplikowany portret psychologiczny. Postać ta oscyluje między pragnieniem życiowych doświadczeń a decyzją, która nieuchronnie prowadzi do śmierci.

Śmierć Antygony jest tragicznym finałem wyborów, jakie podjęła. Samobójstwo można interpretować zarówno jako akt odwagi, jak i desperacji, a także jako moment pożegnania się z marzeniami i niewinnością.

W ocenie postaci tej niezwykłej kobiety ważne jest uwzględnienie zarówno jej triumfów, jak i wad. Niewątpliwie Antygona jest odbiciem społecznych i moralnych norm okresu, w którym powstała tragedia, a jej siła i determinacja to cechy, które inspirują odbiorców od wieków.

Podsumowując, Antygona pozostaje postacią, której cechy charakterystyczne, determinacja i moralność stawiają ją w centrum refleksji nad wartościami i postępowaniem w obliczu trudnych wyborów. Trudno jest nie docenić jej znaczenia dla kultury antycznej, ale jej historia pozostaje wciąż aktualna ze względu na uniwersalność problematyki moralnej i społecznej. Antygona jest i pozostanie symbol nie tylko odwagi i niezłomności, ale także pałającego w sercu człowieka pragnienia sprawiedliwości, bez względu na czas i miejsce.